
Bij een servicegarage zag ik een fraai ogende, groene Renault Nevada staan. Ik kende de auto als leasewagen van een collega. Hij was zeer tevreden over de ruime ouwe lullen bak, die ten tijde van de Williams Renault F1 successen in productie kwam. We maakten een proefrit en de koop werd met wat extra's gesloten.
In de eerste week viel mij op, dat de temperatuurmeter nogal hoog opliep. Maar ik ging er vanuit dat het voor die Franse heethoofden wagen normaal was. Dat werd mij door een Renault dealer niet veel later bevestigd (waarschijnlijk om snel van mij af te zijn). In de zomermaanden liep de meter dusdanig op, dat ik zelfs onderweg uit voorzorg maar even stopte. Nadat de boel wat afgekoeld was, vervolgde ik mijn weg. Zelf kon ik niets vinden, wat het euvel zou kunnen verklaren. Een reis richting een camping moest ook worden onderbroken en weer een week of wat later moest ik zelfs door de Wegenwacht naar huis gebracht worden.
Pas toen pakte ik het probleem echt serieus aan. Ik deed de motorkap open en begon het koelsysteem na te kijken. Er was voldoende koelvloeistof en ik zag nergens een lekje of zo. Toen ik de motorkap wilde sluiten, viel mij opeens een paar bruine vlekken aan de binnenkant van de kap op. Ze bevonden zich ter hoogte van de radiateur. De kleur van de vlekken herinnerden mij direct aan de kleur van de binnenkant van de dop van het koelsysteem. Toen schoot het mij opeens te binnen : "Zou er soms eerder een lekkage geweest zijn? Zo ja, had men die som met zo'n 'stop leak' middel gedicht?"

Aan de binnenkant van de gril zag ik nog meer bruine vlekken.
Met mijn voorlopige conclusie ben ik naar de servicegarage teruggegaan. Daar deed men niet moeilijk : "Als we iets verkopen moet het goed functioneren." Na onderzoek bleek de klep inderdaad vastgekoekt te zijn. De vervanging kostte mij niets. "Garantie, meneer!", zei de receptioniste. Nadien heeft de Nevada geen koelproblemen meer gekend.