Een minuut in de ochtend

Alleen de weg op

Ik ben nooit een groepsdier geweest. Ik ben liever alleen. Dus ook op de motor. Om die reden ben ik ook nooit lid geweest van een club.  Ik wilde gewoon mijn eigen weg gaan. Daarin ben ik niet de enige.

Vier tekenen

Achterom kijken

Er was een periode waarin ik overal drempels zag. Voornamelijk vanwege zware paniek aanvallen. Ik weigerde ergens naar toe te gaan, want misschien krijg ik onderweg of daar plotseling een aanval. Om die drempels te kunnen overwinnen, moest ik een paar dingen leren.
Als eerste de activiteit in gedachte beleven. En tussentijds ideeën opdoen om een plotselinge paniekaanval op te vangen of misschien zelfs te voorkomen. Zoals onderweg even pauzeren, of in een winkel heel efficiënt een boodschap doen of naar buiten gaan om de hond uit te laten. Als ik de activiteit een paar keer door mijn hoofd liet gaan, ging ik veel geruster aan de activiteit beginnen. Want ik had hem al een paar keer gedaan, zij het in mijn gedachte. Deze manier werd 'scenario-denken' genoemd. De methode deed me denken aan een managementcursus lang geleden. Bedoeld om oplossingen voor lastige vraagstukken te vinden. Maar ook aan het what if, then, else in de systemontwikkeling.
Een tweede punt was na de activiteit even terug te kijken en ervan te genieten. Vooral het fijne gevoel moest ik lang proberen vast te houden.
En tenslotte moest ik me ook van bewust zijn, dat de enorm hoge drempel die ik eerst zag een lage bleek te zijn.
Voor therapie moet je wel openstaan. Ik haalde de krenten uit de therapie-pap en paste zo die adviezen toe die mij het beste uitkwamen. Want uiteindelijk moest ik het allemaal zelf willen en vooral doen. Voor alle helden en helden in spe :

American Natives en emoties

Al van jongs af aan heb ik iets met indianen, natives. Ik had een hekel aan westerns, waarin natives als mindere mensen werden afgeschilderd. Toen het internet kwam en ik beelden bekeek en muziek van natives beluisterde, werden mijn emoties nog meer geraakt. Waarom weet ik niet. Met andere inheemse bevolkingsgroepen, zelfs met mensen ui Indonesië, heb ik die emoties niet. Ik heb daar via AI eens een vraag over gesteld. Ik kreeg deze antwoorden :

 Het zien of horen van 'natives' (inheemse volken of oorspronkelijke bewoners) kan diepe emoties oproepen, vaak veroorzaakt door een sterk gevoel van verbinding, gevoeligheid voor authenticiteit, of bewustwording van onrecht en verlies. Dit kan verschillende achtergronden hebben:

Affectieve empathie en verbinding: Je kunt erg gevoelig zijn voor de sfeer en de elektromagnetische of energetische uitstraling die deze culturen vaak uitdragen. Dit kan aanvoelen als een diepe, universele herkenning van menselijkheid en natuur.

Rechtvaardigheidsgevoel: Het zien of horen van hun cultuur kan onbewust herinneringen of kennis oproepen over historisch onrecht en kolonisatie. Dit kan leiden tot empathisch verdriet, boosheid of compassie.

Verlangen naar authenticiteit: Veel inheemse culturen staan bekend om hun sterke verbinding met de natuur en tradities. Dit kan bij jou emoties losmaken omdat het contrasteert met de moderne, westerse samenleving, wat een gevoel van heimwee of verlangen naar zingeving triggert.

Om te achterhalen wat er precies in jouw situatie speelt, is het nuttig om te kijken naar het soort situaties waarin dit gebeurt.

Begrensd

Zo is het

Weinig of geen vrienden

Omgaan met tegenslag

In het algemeen is het omgaan met tegenslagen voor mij vrij simpel : een nieuwe deur openen. Immers, achter elk geopende deur wacht niet alleen succes of mislukking, maar ook weer andere deuren. Er zijn erbij, die ik niet verwacht had. Soms moet een mens blijkbaar van alles en nog wat meemaken en/of ondergaan. Het zijn stuk voor stuk lessen. Gedurende een bepaalde periode kwamen de lessen voor mij als regen uit de lucht vallen. Ik verzoop bijna.
Reden voor mij om steevast bij tegenslag te denken : "Wat moet ik nu weer leren?" Afgezien van allerlei cursussen gedurende mijn loopbaan, geeft het dagelijks leven ook lessen. Ze stemmen me tot zelfreflectie (eigen schuld of niet?) en relativeren. Het kan altijd erger. Dus niet bij de pakken neerzitten, maar aan de slag gaan.

25 jaar geleden

Er is alweer een kwart eeuw voorbij, sinds mijn jongere broer overleed. De tijd vliegt. Toch is het nog steeds als de dag van gisteren. Zo vers in het geheugen. Ondanks de verstreken tijd, vind ik het nog steeds lastig om erover te praten. Ook het fenomeen 'verliezen' zit mij soms dwars.
Zoals gisteren. Toen verscheen labrador Max plots bij het tuinhek. Hij loerde naar mij toen ik met het voorwiel van mijn fiets bezig was. Zijn staart zwiepte heen en weer. Toen het hekje openging, rende ie enthousiast naar me toe. Natuurlijk kreeg ie van Sonja een koekje. Max kent de weg in ons huisje maar al te goed.
Later lag Max in de schaduw naar mijn zittend werk te kijken. Toen ik een zakje met kabelbinders pakte, sprong ie overeind en ging ie met een vragende blik voor me zitten! Hij dacht vast dat het koekjes waren. Ik stond op en liep naar binnen. Nog voordat ik bij de keuken was, zat Max al voor het rek waar de hondenkoekjes liggen! Toen Max later met zijn baasje vertrok, kreeg ik weer dat rare gevoel. Het gevoel van verliezen. Blijkbaar zit het erg diep. Max woont nota bene vlakbij.

Over energie

Een goede vent

Aan alle vrouwen

Nooit goed en nooit genoeg

Van warm naar koud

Niets in de weg

Zoals bekend gaat bij mij een knopje om en zie : ik val in slaap. Ik slaap vrij vast en wordt uitgerust wakker. In mijn hoofd blijft niets rondmalen. Dat was ook het geval tijdens mijn reis door die donkere tunnel. Ik sloot me af, ik trok me terug als ik ging slapen. Alsof ik alle ellende op mijn nachtkastje legde voor een volgende dag en naar een veilige plek verdween. Van nachtmerries heb ik geen last.

Een vrolijk afscheid

Het staat me nog steeds helder voor mijn geest. Ik bedoel de manier waarop een broer van mij afscheid nam van familie en vrienden alvorens euthanasie te ondergaan. Hij was erg opgewekt, hij leek zelfs gelukkig. Hoewel ik het hem zo'n afscheid voorspeld had, was ik heel erg verbaast. Tot dan kende ik hem gedurende zijn ziekte als depressief, angstig en verdrietig. Van deze voorspelling en een andere uitspraak die ik gedaan heb, heb ik altijd gedacht dat iemandanders dat zei en niet ik. Ze kwamen wel uit mijn mond. Zonder nadenken flapten ze eruit. Ze klonken toen erg overtuigd en ze stelden hem gerust.

Integriteit

Een paar keer werd mij door opdrachtgevers gevraagd naar mijn visie in precaire kwesties. Op mijn vraag 'waarom ik?" werd mij gezegd vanwege mijn integriteit. Volgens Wiki : "Integriteit is de persoonlijke eigenschap, karaktereigenschap, van een individu die inhoudt dat de betrokkene eerlijk en oprecht is en niet omkoopbaar. De persoon beschikt over een intrinsieke betrouwbaarheid, liegt niet, houdt woord, heeft geen verborgen agenda en veinst geen emoties. Een persoon met deze eigenschappen wordt integer genoemd. Een integer persoon zal haar/zijn handelen niet laten beïnvloeden door oneigenlijke zaken."

Ik ben desondanks een paar keer uitgemaakt voor leugenaar en zelfs van fraude beschuldigd! Ik geef toe, dat vond en vind ik pijnlijk.
Integriteit is een belangrijk criterium, dat mensen hanteren bij het zoeken naar mensen die op hun huis en huisdieren willen passen. Blijkbaar zien mensen dat in ons beiden terug tijdens het kennismakingsgesprek.
Voor veel functies geldt integriteit als belangrijk criterium. Toen ik nog in de detachering werkte en allerlei bedrijven en instanties bezocht, was er telkens weer de mogelijkheid om misbruik te maken van mijn aanwezigheid en het vertrouwen dat men mij had geschonken. Van interne controle / accountancy was bij menige opdrachtgever geen sprake. Dan zat dat duiveltje weer even op mijn schouder. Tevergeefs. Ik ben trouwens een keer uit een groep verstoten, omdat ik als enige niet naar zo'n duiveltje wilde luisteren. Gelukkig hebben we beiden geen last van hebben, hebben, hebben. 
Tijdens de herkeuring voor mijn rijbewijs, zei de arts tegen mij, dat ik te eerlijk ben. Ik wist niet dat zoiets ook nog kon; te eerlijk zijn. Ik kreeg het gevoel alsof ik dan toch oneerlijk was.

Arrogant of overmoedig?

Vaak overschatten mensen hun eigen prestaties of kunnen. Het Dunning-Kruger effect noemt men dat. Zelf besef ik telkens weer, dat ik geen vakman ben als het op klussen aankomt. Ik zeg dat ook bij elk kennismakingsgesprek. Er zijn klussers die zich wel presenteren van deskundig, terwijl ze dat niet zijn. Het is ook een kwestie van ervaren, zien en erkennen, dat de echte deskundige het werk soms anders maar vaak beter doet dan ik. Wat dat aangaat ben ik niet arrogant of overmoedig in mijn manier van werken. Ik geef daarom ook geen garantie op het werk. En... ik leer graag van de echte deskundigen.
In gevallen van verslaving vinden veel verslaafden zich niet verslaafd. Daarbij gat het niet alleen om drugs, maar ook om alcohol. Dat veel mensen na het gebruiken van alcohol van zichzelf vinden dat ze nog heel goed een auto kunnen besturen is een typisch voorbeeld van het Dunning-Kruger effect.
Vooral op het gebied van pc gebruik ben ik quasi deskundigen tegengekomen, die doodleuk onzin vertelden en hun werk niet goed gedaan hadden. Zelf vonden zij zich deskundig. Twee van hen hadden enkel een cursus Windows gevolgd in een wijkgebouw. Die werd gegeven door iemand die niet in het vakgebied IT gewerkt had. Hij sprak vanuit zijn eigen kennis opgedaan door ervaring en niet door studie. Het was zoiets als wat tegenwoordig veel plaatsvindt met de delen van kennis over smartphone gebruik : De ene aap leert de andere een truc. En iedereen vindt zichzelf deskundig.
Het Dunning-Kruger effect kom ik ook in de politiek tegen. Daar zitten ministers die van toeten noch blazen weten, maar denken en doen alsof ze deskundig zijn. Deskundig in hun retoriek, hol taalgebruik, dat is het. Het ergste geval vind ik Hugo de Jonge.

Een dikke huid

Als je zoals ik leiding gegeven hebt aan groepen, afdelingen en veranderingsprojecten, krijg je vanzelf een dikke huid. Tenminste, als je niet te snel afhaakt. Dat deed ik dus niet. Als kind trok ik me al weinig aan van scheldpartijen en pesten. Ze hebben op mij geen negatief effect gehad. Integendeel, ik werd er wat immuun voor. Ik kreeg zelfs een paar keer te horen, dat ik oorlog moest maken en/of erop los moest slaan. Maar ja, ik ben geen vechtersbaas of ruziezoeker. Meestal heb ik medelijden met dat soort figuren.
Vaak lachte ik in mijn vuistje. Een soort leedvermaak in de zin van : je zult maar zo zijn. Ik moet wel bekennen dat in de meeste gevallen dat soort gedrag jaloezie als bron had.
Toch heeft die dikke huid een zwakke plek. Daar kwam ik pas achter tegen het eind van mijn loopbaan. Ik werd samen met een collega beschuldigd van fraude! Ik geef toe, dat men mij met die beschuldiging op mijn ziel trapte. Als excuus mag ik wel aanvoeren, dat die beschuldiging in een mindere periode van mijn welzijn plaatsvond. Vanwege de aard van de beschuldiging besloot ik de kwestie voor de rechter te laten komen. Ik won wel, maar er waren enkel verliezers.
Naarmate ik ouder word ben ik meer afstand gaan nemen van negativiteit. Ik weet niet hoe lang ik nog heb, maar ik probeer die tijd op een leuke manier door te komen.