Er was een periode waarin ik overal drempels zag. Voornamelijk vanwege zware paniek aanvallen. Ik weigerde ergens naar toe te gaan, want misschien krijg ik onderweg of daar plotseling een aanval. Om die drempels te kunnen overwinnen, moest ik een paar dingen leren.
Als eerste de activiteit in gedachte beleven. En tussentijds ideeën opdoen om een plotselinge paniekaanval op te vangen of misschien zelfs te voorkomen. Zoals onderweg even pauzeren, of in een winkel heel efficiënt een boodschap doen of naar buiten gaan om de hond uit te laten. Als ik de activiteit een paar keer door mijn hoofd liet gaan, ging ik veel geruster aan de activiteit beginnen. Want ik had hem al een paar keer gedaan, zij het in mijn gedachte. Deze manier werd 'scenario-denken' genoemd. De methode deed me denken aan een managementcursus lang geleden. Bedoeld om oplossingen voor lastige vraagstukken te vinden. Maar ook aan het what if, then, else in de systemontwikkeling.
Een tweede punt was na de activiteit even terug te kijken en ervan te genieten. Vooral het fijne gevoel moest ik lang proberen vast te houden.
En tenslotte moest ik me ook van bewust zijn, dat de enorm hoge drempel die ik eerst zag een lage bleek te zijn.
Voor therapie moet je wel openstaan. Ik haalde de krenten uit de therapie-pap en paste zo die adviezen toe die mij het beste uitkwamen. Want uiteindelijk moest ik het allemaal zelf willen en vooral doen. Voor alle helden en helden in spe :