Hoezo hitte?

We hebben 3 jaar op Curaçao gewoond. Daar kwamen toen ook al veel toeristen. Allemaal kwamen zij met cruiseschepen de tropische warmte opzoeken. 
Mensen klagen wel over de warme dagen, maar in het jaar na ons huwelijk, 1976, was er ook sprake van een zeer warme zomer. Ik herinner me nog wel, dat wij het een mooie zomer vonden.
Vandaag de dag gaan veel klagers straks naar hun vakantiebestemming. In Frankrijk, Spanje en ongetwijfeld ook naar de Antillen. Ik weet niet beter dan dat het daar nog warmer is dan hier. Of missen al die klagers soms de palmbomen hier?

Voorbereidingen

Wat denk je? Wij zijn vanmorgen weer oma en opa geworden!!🎈🎉🎊
Zo langzamerhand begin ik me weer voor te bereiden op een vakantie. We kijken er beiden erg naar uit. Even weg uit de dagelijkse beslommeringen en in een andere omgeving met heel andere dingen bezig zijn.
Dat betekent ook, dat ik de voorbereidingen van mijn grote klus daar binnenkort weer ga oppakken. Ik ga me dan inlezen in datgene wat ik toentertijd bedacht heb. Ik zou namelijk een moestuin gaan aanpakken. De tuin wordt afgedekt met kippengaas, om de vogels weg te houden.
In het contact van eergisteren met de bewoners heb ik al aangegeven niet meer het gras te zullen maaien. Vanwege mijn gezondheid. Dat was geen enkel probleem hoorde ik. "Jullie komen in principe enkel voor de hond en de kippen", werd nog even gezegd. Dat is wel zo, maar ik heb tot dan ook veel in de tuin gewerkt waaronder het maaien van het gazon.
Als we daar zijn, bevinden we ons op nog geen 30 minuten rijden van onze derde kleinzoon. Dus dat is dan ook weer mooi meegenomen.

Aso in het bos

Het bos hier is een losloopgebied voor honden. En mensen. 😁 Er geldt ook geen opruimplicht voor de hondenpoep. Alleen jammer, dat er in dat bos ook aso's lopen. Het mag dan een losloopgebied zijn, maar dat betekent niet dat men andere wandelaars en/of honden moet lastigvallen. Poepen op de wandelpaden is ook niet fijn. Als dat gebeurt, wat altijd kan, rum het dan even op.
Vanmorgen was het weer eens zover. Al moet ik zeggen, dat het de eerste keer is sinds ik met Max wandel. Ik hou Max ook in het bos aangelijnd. Dankzij de flexriem kan hij doen alsof ie losloopt. Na diverse honden en hun eigenaren probleemloos te hebben gepasseerd, kwam een lange slungel in een strak pak ons tegemoet. Hij was zo'n mietje met een knot op zijn hoofd. Hij had twee loslopen mini teckels, waarvan de zwarte direct grommend en blaffend op Max afkwam rennen. Max bleef rustig staan met een houding die nogal onverschillig leek. Na de quasi aanval begon de zwarte Max voorzichtig te besnuffelen. Max vond het goed. Maar dan verscheen een lichtbruine teckel. Op dezelfde manier als de zwarte. Maar de bruin probeerde Max in zijn poten te bijten. Het mietje bleef weliswaar roepen en fluiten, maar geen van de kuthondjes luisterde. Toen ik zie dat Max hem in z'n strot zou bijten, pakte de slungel de razende teckel op. Daarbij beet de hond hem in zijn hand. Even later weer een gekef. Logisch, want verderop liepen de mensen met honden die ik eerder gepasseerd was.
Ik was al blij dat Max zich keurig had ingehouden. Aan de andere kant zou een correctie in de vorm van een beet van Max zo'n kuthondje misschien wat opvoeden. Maar ja, dan hebben Max en ik het natuurslijk gedaan. Zo gaat dat met aso's.

Vroeg op

Rond half zeven vanmorgen liepen Max en ik al buiten! Gewoon lekker vroeg en in alle rust. Het was een verademing. Max heeft zich keurig gedragen. Geen rukken aan de riem en rustig volgend. Hij kreeg van mij alle gelegenheid hier en daar te snuffelen en zijn poot op te tillen. Max is een rechtsachterpoot. Toen we in een smalle doorgang een kat tegenkwamen, reageerde Max daar helemaal niet op. De kat bleef ineen gedoken zitten, terwijl wij passeerden. Zelf bleef ik net zo ontspannen als mijn viervoeter.
Ik merkte dat ik ht wandelen behoorlijk gemist heb. Dankzij mijn wandelmaatje is het wandelen gezelliger. Ik bedoel : alleen is maar alleen, hè.
Vanwege het vroege tijdstip, zijn we aan het eind van de ochtend weer op stap gegaan. Straks gaan we rond 17.00 uur weer op pad. De laatste ronde lopen we ergens tussen 21.00 en 22.00 uur.

Caravans

Zo links en rechts zie ik weer caravans verschijnen. Het Paasweekend komt er aan. Krijg ik bij het zien van al die sleurhutten weer de kriebels? Nee. Er borrelen wel leuke herinneringen bij mij op. Maar dat is dan alles. Als ik ergens een punt achter- of streep onderzet, dan blijft dat zo. In wezen geldt dat voor alles waar ik mee stop. Ik heb zelfs geen behoefte aan een ritje op een motorfiets en mijn verzameling LP's. Het zijn stuk voor stuk gepasseerde stations in mijn leven.
Wat me wel leuk lijkt is een caravan opknappen of een kampeerbus inrichten. Dus het blijft dan bij klussen.
Vakanties zijn schreeuwend duur geworden. Gelukkig lukte het ons een mooi alternatief te vinden, bij heel sympathieke mensen en gezellige huisdieren.

Weer thuis

Tegen half twee vanmiddag arriveerden de bewoners. Ze hadden bij Amersfoort wat oponthoud gehad. Geen probleem, want zelf had ik een vertrek naar huis rond 14.00 uur in gedachte. 's Morgens hebben we alles opgeruimd, ingepakt en schoongemaakt. Een uur eerder was de auto geladen met onze bagage en de beide fietsen stonden op de drager op de trekhaak.
We hebben even kort bijgepraat. Moos had een lange wandeling achter de rug en net gegeten. Dus zijn baasje kon het tot een uur of vijf rustig aan doen. Het feit dat Moos en Sam niet alleen achterblijven geeft ons een hoge mate van geruststelling. Al blijft het een dingetje als we ook van de beesten afscheid nemen.
Zal Moos bij zijn baasje klagen over de lange wandelingen? Of is ie zo enthousiast dat ie zegt : "Nooit geweten dat Beverwijk zo groot is!" 😂
We zijn weer via Assendelft en de A8 richting Amsterdam gereden. We hadden onderweg wat langzaam rijdend verkeer. We hebben niet echt stilgestaan in een file. Na een stukje A10 en A1 kwamen we op de A6 naar Almere en Lelystad terecht. Een uur en een dik kwartier na vertrek, kwamen we in Dronten aan. De terugreis was verder zonder problemen verlopen.
Weer een uur later was alles weer opgeruimd. Tussendoor hebben we de buurvrouw even geholpen met het versjouwen van een aquarium. 

On the road again

We gaan straks weer de weg op. Op Valentijnsdag richting huis.

De laatste ronde

Na de wandeling met de hond en het ontbijt met Sonja, ben ik weer een ronde gelopen om zwerfvuil op te ruimen. Het voordeel van wandelen met de hond is niet alleen dat we beide in beweging zijn. Ik kan tijdens het lopen zien waar afval op straat en gazons ligt. Op grond van die informatie bepaal ik mijn looproute.
Er zijn hier weliswaar veel afvalcontainers, maar ondanks dat wordt veel afval op straat gegooid. Zelfs op plekken met bankjes, waar nota bene een afvalcontainer op een paar meter afstand staat. Ik kan ook zien of vogels of mensen de rommel in de buurt van de bak gegooid hebben. Er zijn ook vogels die de bak als grabbelton gebruiken, op zoek naar voedsel. Het afval ligt dan vlak onder de bak. Wat ik rond zo'n bankje vind, zijn verpakkingen van drankjes en snacks zoals KitKat, Mars, M&M enz. en van quasi gezonde koekjes.
Wat mij nog steeds verbaasd is het vinden van maandverband en tampons. Dat ze dat spul zo hoppa uit de broek op straat gooien, snap ik niet. Of gebeurt er iets anders?
Na zo'n ronde, dit keer met een straal van zo'n 300 meter om de sporthal, eindig ik met een volle grijze afvalzak. Zo'n zak is tegen het eind van de ronde vrij zwaar. Vooral vanwege de nattigheid. Ik ga onderweg geen natte handschoenen of mutsen uitwringen. Ook geen nat papier. Soms ga ik er met mijn voet op staan, om het vocht er enigszins uit te persen. In sommige blikjes zat modderwater. Het water loopt er wel uit, maar de aangekoekte modder niet. En dan zijn er nog de lege (bier)flessen, die bijdragen aan een hoog gewicht.
Maar goed, ik heb weer mijn best gedaan voor een schoner milieu in Beverwijk.

Crisismanagement

Vanmorgen kwam een fatbike met twee meisjes erop met hoge snelheid mij voorbij. Vlak voor een afslag naar links remde de bestuurder nogal paniekerig af. Het achterwiel blokkeerde en de achterkant van de fatbike sloeg weg en maakte een rare slinger. De meiden vielen bijna op het fietspad. Het was zo'n moment waarop ik schrok van de gehanteerde techniek. Weer zo'n moment waarop gebrek aan rijtechniek duidelijk zichtbaar was. Hard rijden oké, maar goed rijden is een heel ander iets. De beide meiden hadden geluk. Ze bleven overeind en hielden de fatbike in hellende toestand vast. Ze mogen van geluk spreken dat het wegdek van het fietspad droog was.

Stuurman aan wal

De straat hier is vrij smal. Hij bestaat uit twee delen. Een 'hoofdweg' en een parallelweg. De laatste ligt langs het huis en kent een rijrichting. De weg is een doodlopende met een kleine rotonde om te kunnen keren. Na de rotonde loopt de weg nog zo'n 100 meter door en gaat dan over in een fietspad.
Gisteren kwam een grote vrachtwagencombinatie de straat inrijden. Hij moest bij een woning een paar deuren verderop aan de parallelweg zijn. Tot mijn verbazing zag ik dat de chauffeur tegen de rijrichting in de parallelweg in wilde rijden. Omdat de ruimte daarvoor veel te klein was, strandde zijn pogingen. Ondanks dat de achterwielen van de combi konden meesturen. Hij bleef daarna manoeuvreren om op de een of

andere manier toch op de parallelweg te kunnen komen. Hij haalde daarvoor zelfs de vorkheftruk van de achterkant van de combinatie af, zodat hij een paar meter verder achteruit kon rijden om de draai te maken. Maar ook dat loste niets voor hem op.
Uiteindelijk liet hij de combinatie op de hoofdrijbaan staan en heeft hij wat bouwmaterialen met de vorkheftruck naar het afleveradres gereden. Dat was zo gepiept. Achteruitrijdend is ie toen weer vertrokken.
Afgaande op de situatie begreep ik niet waarom de chauffeur niet gewoon bij het keerpunt rechtdoor gereden was. Dan had ie achteruitrijdend met weinig manoeuvreren de parallelweg kunnen inrijden. Hij zou dan op dezelfde manier, achteruitrijdend, de straat weer kunnen verlaten. Maar ja, ik ben geen chauffeur, slechts een stuurman aan wal.

Eigenwijze hond

Toen ik vanmiddag Moos uitliet, wilde meneer plots geen stap meer verzetten! De hond verraadt daarmee de routes die hij gewend is te lopen. Dat zijn twee vierkanten waarvan de een zo'n 200 meter en de andere 300 meter per kant. Maar ja, dat vindt deze baas een wat erg korte wandeling. Al voor zo'n afslag begint Moos zijn tempo te verlagen en gaat op zoek naar een stok of zwerfafval. Dat neemt ie dan mee naar huis. Helaas voor Moos, is niet hij maar ik de baas. Ik ga nog niet naar huis. Het was soms zo erg, dat meneer ging zitten met zijn rug naar de looprichting! Dat gedrag duurde vanmiddag zo lang totdat ie in de gaten had, dat we de terugweg namen. Toen was meneer zo enthousiast, dat ie aan de riem begon te trekken. Maar ook dat vind ik niet goed. Dus was het onderweg een paar keer met een strak getrokken riem pauzeren. totdat Moos naar mij toe kwam.
Bij het huis wil meneer naar de voordeur, want daar laat ie de stok of het afval los. In de tuin ligt een aantal stokken en wat afval. Allemaal van meneer Moos. Maar ook nu moest Moos achterom lopen. Dus weer tegenstribbelen en blijven staan. Maar meneer weet ook dat hij na de wandeling te eten krijgt. Dat woordje doet wonderen. Moos is een eigenwijze hond, die denkt dat ie de baas is. Maar daar staat tegenover dat Moos erg lief is. Hij komt graag bij me zitten. Hij snuffelt aan mijn hoofd en.... Moos likt niet! Zijn gedrag is heel anders dan die van een zekere kleindochter. Na een dagje oppassen beklaagde ze zich met een pruillip bij haar moeder met de droevige opmerking : "Oma is de baas!" 😂 Ach ja, als je anders gewend bent zijn sommige situaties om te janken.

Met een rattenstaart

Er zijn hier drie deuren die klemmen. Die van de schuur en de bergruimte klemmen het ergst. Als ik de schuurdeur wil openmaken, moet ik met mijn volle gewicht een ruk geven. Als ie dicht moet, druk ik met mijn hele gewicht tegen de deur. Daar is mijn gewicht dan wel weer erg goed voor. Ik had de deur al eens bekeken tijdens eerdere bezoeken. Onze fietsen staan namelijk in de schuur, dus de deur wordt geregeld gebruikt. We hebben de deur meestal op een kier staan, zodat we niet telkens zoveel moeite hoeven te doen.
Wegens gebrek aan gereedschap dacht ik met grof schuurpapier het probleem te kunnen oplossen. Maar de deur is van hardhout. Ik overwoog een schuurmachine of misschien zelfs een schaafmachine te gaan huren. Lenen bleek geen optie te zijn. Toen ik nogmaals door de aanwezige gereedschapskist graaide, trof ik een rattenstaart aan. Zo'n vijl is rond en niet bedoeld om een vlak stuk te vijlen. Maar ik zag direct een vijl-beweging voor me, die mij hoop gaf. Ik ben met de rattenstaart schuin over het oppervlak gaan 'raspen'. Nou, dat werkte subliem! Om een goed beeld te krijgen op welke plekken de bovenkant van de deur klemde, heb ik de deurpost met WD40 ingespoten. Na de deur gesloten en weer geopend te hebben, zag ik aan de vetsporen op de deur zien, waar de deur nog wat geraspt moest worden. Voor de afwerking heb ik met schuurpapier het hout mooi glad geschuurd.
Omdat deze manier van werken succesvol bleek te zijn, heb ik de deur van de bergruimte ook maar zo aangepakt. Toen ik de deur van de bergruimte met hard duwen geopend had, zag ik op de rand aan de bovenkant 'braakschade'. Ik zag bekende putten in het hout van zowel de deur als het kozijn. Alsof er een schroevendraaier of beitel gebruikt was. De braakschade zat aan de binnenkant. Waarschijnlijk is die ontstaan toen de bewoonster de deur niet open kreeg. De ruimte wordt gebruikt om de accu van de EV op te laden. Dus de deur moet geregeld geopend en gesloten worden. Voor het sluiten moest je aan de buitenkant een flinke dreun tegen de bovenkant van de deur geven.
Ik heb dezelfde werkwijze toegepast als die van de schuurdeur. Tijdens het raspen en schuren verscheen plots een glimmend lijntje. Zowel aan de binnen- als aan de buitenkant van de deur. De deur bleek extra beveiligd te zijn tegen brand(?). Omdat de rattenstaart er geen moeite mee had, denk ik dat het aluminium platen zijn, die direct achter de dekplaten zaten. Het lukte desondanks de deur te verlossen van een klemmend probleem.
De deur van de badkamer kon ik met enkel schuurpapier klemvrij maken. In de regel vertel ik de bewoners niet wat ik allemaal heb uitgespookt. We vinden het juist leuk, als we later een vrolijk en dankbaar berichtje daarover krijgen.

De toverdoos

De deur in de tuin moest enkel opnieuw afgesteld worden. Dat kan dankzij de scharnieren. Hij is nu weer in orde.
Veel vrouwen hebben een handtasje, waar van alles en nog wat inzit. Ik heb niet zo'n tasje. Ik heb wel een doos. Daar zit ook van alles en nog wat in. De inhoud is bedoeld voor kleine reparaties. Zo zit er een tubetje seconden- en houtlijm in. Maar ook een paar doosjes met schroeven, mijn elektrische schroevendraaier met bits en boortjes, een stukje schuurpapier, wat spul om elektra te kunnen repareren, een rolletje hondenpoepzakjes, een paar spijkers, een kwastje, een mesje, een poetsdoekje en een paar ophanghaakjes. O ja, en ook nog een paar latex handschoenen. Ik heb tot nu toe op elk adres profijt van mijn toverdoos gehad.
Hij ligt voor het grijpen in de auto. Ik gebruik hem niet voor thuis. Daar heb ik een andere toverdoos. Een hele grote.

Met voortschrijdend inzicht

Gedurende mijn loopbaan deed ik veel denkwerk. Vaak draaide ik dan mijn stoel richting het raam en zat daar dan na te denken. Collega's dachten dat ik zat te suffen of zo. 😊 Ik dacht na over knelpunten, wensen, eisen en mogelijke oplossingen. Dat doe ik nog steeds, zij het zonder collega's.
Af en toe denk ik aan de omheining van de moestuin. Ik stel me dan zo voor, hoe hij eruit zal gaan zien. En wat de benodigde materialen zullen zijn.  Dankzij het internet kwam ik erachter, dat in de buurt van de Utrechtse Heuvelrug zich ook een houthandel bevindt met aantrekkelijke prijzen. Dus ik hoef niet per se een retour Dronten te doen om het hout voor de moestuin op te halen. Over het zaagwerk hoef ik me ook niet druk te maken. Ik wilde regels van 7x4 in de lengte doormidden zagen zodat ik regels van 3,5 x 4 krijg. Hetzelfde geldt voor de schuttingplanken van 14 breed. Ik kan ze daar ook 7 breed kopen. Deze houthandel levert dus de gewenste afmetingen! Ik hoef dus niet zelf hout in de lengte door te zagen.
Er zullen natuurlijk kosten verbonden zijn aan de aflevering. De bewoners beschikken wel over een aanhangwagen, dus zelf transporteren zou ook nog kunnen.
Wat ik wel in de loods wil gaan doen, is het maken van de deur. Het wordt er eentje zoals die voor de kippenren. Maar dan niet van Douglas hout maar geïmpregneerd grenen.
Voor het gaas boven de moestuin denk ik aan het gebruiken van staalkabel. De kabel hoeft enkel het gaas te ondersteunen. Er komt geen zwaar gewicht op, tenzij een wolf erop klimt. 😐 Je weet het maar nooit. Alles wat onze zogenaamde wolvendeskundigen beweren blijkt tot nu toe immers niet waar te zijn. De wolven-wappies en veel veehouders hebben nog steeds gelijk.
Qua vorm van de constructie met het gaas aan de bovenkant, wil ik de (gele) lijnen van het dak van de kas aanhouden. Omdat de tuin zo'n 1,5 meter breder is dan de kas, zal het bredere deel (links) wel horizontaal zijn. De palen en de 'nokbalk' worden stevig uitgevoerd. De bewoonster kan dan eventueel aan de 'nokbalk' planten ophangen. Ik denk ook na over een plekje voor het tuingereedschap.
Zo denk ik tot nu toe over de omheining van de moestuin. Omdat ik de klus in de maand mei ga doen, kan het zijn dat op basis van voortschrijdend inzicht het plan weer bijgesteld zal worden. 

Arme Feijke!

Van het vorige oppasadres ontvingen we slecht nieuws. De stabij Feijke heeft nu ook haar andere achterpoot geblesseerd. Afgescheurde kruisbanden! Ze had al last van haar rechter achterpoot, maar nu zit de linker in het gips. Ze is eraan geopereerd. Over een maand of zo wordt ze aan de andere poot geholpen.
Het lastige met Feijke nu is, dat ze normaal buiten rond de woning erg aan het jagen is. Nu kan ze bijna geen stap verzetten. Vanwege het genezingsproces moet ze ook rust nemen. Breng dat Feijke maar eens aan haar verstand. Geen konijnen, hazen, mollen en/of vogels meer achterna zitten.
Misschien kan ze met behulp van het Pet Containment System op een stukje afgebakend gebied toch vrij naar buiten.

Daar zijn we weer!

Toen we vanmorgen rond 08.00 uur van huis vertrokken, werden we gelijk geconfronteerd met een bumperklever! Je mag hier maximaal 30 km/uur rijden, maar daar had meneer dus maling aan. En ik aan hem, want ik reed dusdanig in de smalle straten, dat hij ons niet kon inhalen. Wat bleek? Meneer moest bij de supermarkt zijn. Tussen Assendelft en Beverwijk ook weer zo'n aso. In beide gevallen trok ik me er niets van aan en bleef gewoon de toegestane snelheid aanhouden. Dit heerschap sloeg op een gegeven moment rechtsaf. Al met al viel de trip in de vroege ochtenduren dus mee.
Tussen kwart over negen en halftien kwamen we op onze bestemming in Beverwijk aan. Daar werden we verwelkomd door het geblaf van de cocker spaniël Moos en een zwaaiden bewoonster. We hebben met 'n drieën nog even aan de koffie gezeten en wat bijgepraat. Ze werd rond 10.15 uur opgehaald voor haar wintersportvakantie.
Toen we het rijk alleen hadden, hebben de onze bagage naar binnen gebracht en hebben we ons geïnstalleerd. Het was natuurlijk wel even zoeken, met de nodige "o ja's " voordat we onze draai weer gevonden hadden.
Omdat ik geen muis mee had genomen, moest ik die alsnog kopen. Normaal ligt er een muis in mijn laptoptas als behorend bij de standaard uitrusting. Maar omdat de muis van Sonja's laptop het begaf, heb ik toen de mijne gepakt. Die ligt nu in Sonja's laptoptas thuis te snurken. Gelukkig is hier op nog geen 10 minuten fietsen een groot winkelcentrum met een Action!
Moos heeft zijn eerste wandeling al weer achter de rug. Wat was ie aanhalig toen ie ons weer zag. De kat trouwens ook. Leuk hoor!

Groenlicht

Gisteren heb ik een e-mail gestuurd naar de bewoners van ons oppasadres op de Utrechtse Heuvelrug. Daarin heb ik melding gemaakt van het provisorisch herstel van de grote moestuin en het verbeteren van de kleine. Aansluitend daarop heb ik hen gevraagd of zij interesse hebben in een 'upgrade' van de grote moestuin. Ik heb ze het concept verteld en een indicatie gegeven van de kosten.
Vanmiddag kreeg ik een reactie. Ze waren (weer) erg blij met onze oppasactiviteit, de zorg voor de hond en kippen en de klussen, die we gedaan hebben. En ja, de upgrade van de grote moestuin willen zij heel graag door mij laten doen! En.... ik mag zelf bepalen hoe het eindresultaat eruit zal zien. Prachtig!
Ze willen het geheel met dubbeltjesgaas uitgevoerd zien, vanwege de vogels.
Voor het berekenen van de kosten had ik een concept getekend van het bouwwerk (geraamte) met vermelding van benodigde  materialen. Met dat lijstje heb ik op de websites van een paar bouwmarkten de kosten berekend.
Laat die nou hier in Dronten de goedkoopste zijn! Dat komt mooi uit, want dan kan ik in de loods alvast een en ander voorbereiden. Ik kan daar de deur maken en alvast wat zaagwerk verrichten.

Inpakken en opruimen

De vrijdag staat in het teken van ons vertrek. Feijke merkt dat natuurlijk. We zijn immers heel anders actief en stralen een andere energie uit. Na haar borstelbeurt, ze ruit erg, kreeg ze een bot. Normaal gaat ze met dat kauwspul naar haar plaats voor het raam. Maar dit keer wilde ze per se naar buiten. Daar heeft ze het bot 'verstopt'. Blijkbaar vanuit de wetenschap, dat als wij vertrekken zij straks buiten is. Ze heeft naast de deur een fraai hok, waar ze graag in ligt.
Het inpakken is zo gebeurd. Terwijl Sonja de boel in- en opruimt, loop ik door het huis met de stofzuiger.
Veel werk is het niet, want we hebben veel van wat we nodig hebben in kratten of tassen meegenomen. Die worden ter plekke niet geleegd. Het zijn onze mobiele kasten en lades.
Ik heb in Feijkes hok nog even haar bed opgemaakt. Daar ligt een aantal imitatie schapenvachten. Honden hebben de gewoonte de boel op een hoop te vegen om een soort nest te maken. Maar ik vind dat Feijke recht heeft op een mooi opgemaakt bed.
Het afscheid van en hond vind ik altijd wat lastig. Het zal wel te maken hebben met eerdere ervaringen op het gebied van afscheid nemen.
De terugreis verliep voorspoedig, ondanks een korte file tussen Harderwijk en Strand Nulde. We houden nu een korte vakantie thuis, voordat we weer op vakantie gaan. 😊

't Is wit

Toen ik vanmorgen naar buiten keek, werd ik aangenaam verrast met een witte wereld. Met aangenaam bedoel ik dan vanuit de huiskamer. Daar kan het nog aangenamer worden als de openhaard dan brandt en ik een kom snert nuttig. Maar dat was niet het geval. Ik zit nu aan de chocomelk.
Er staat nog wat Kerstversiering buiten. Dus het heeft nu veel weg van een verlate witte Kerst.
Toen ik naar buiten ging om de moestuin en de kippenren te controleren, maakte ik een fout. Ik deed namelijk klompen aan. Ik wist niet dat sneeuw onder die houten stappers blijft plakken. Op een gegeven moment liep ik bijna 10 cm hoger en erg wankel! Ik kreeg nog net geen hoogtevrees! 😂

Dus gewoon maar mijn sneeuwlaarzen weer aangetrokken. De netten van zowel de moestuin als de kippenren hebben de sneeuwbui goed doorstaan. Ik overweeg wel het net van de kippenren te gaan vervangen door gaas. Het gaas heeft grotere mazen en daarop blijft geen sneeuw liggen. Maar die ingreep doe ik tijdens een volgende oppasperiode.
Ik heb de oprit sneeuwvrij gemaakt met een sneeuwschuiver. Na de eerste baan wist Feijke al wat de bedoeling is.
 Als de planning goed verloopt, is het morgen de laatste dag hier. Tenzij het weer tegenwerkt. Dan zitten we langer in de après ski.

Opruimen

's Morgens ben ik aan het rekenen gegaan. Ik wilde de kosten van een nieuwe afrastering van de grote moestuin achterhalen. Het concept lijkt op dat van de kippenren, inclusief een deur. Maar in dit geval gebruik ik lichtere houtmaterialen en dubbeltjes- / kippengaas. Vergeleken met de prijzen van de lokale bouwmarkt is de aanschaf in Dronten € 70,= goedkoper! Ik maak een vrijblijvende offerte op materiaalkosten. Het uurloon is mijn / ons plezierig verblijf. 😊
Het is wel zo, dat ik dan met de aanhangwagen van hier naar Dronten zal moeten rijden en weer terug. Maar dat heb ik er wel voor over.
Hopelijk trekt de relatief lage prijs de eigenaresse over de streep. De huidige oplossing is erg onderhoudsgevoelig en oogt minder fraai en is minder degelijk (foto).
Ik ben ook de schuur aan het opruimen. Die was

opgeruimd, totdat ik ging klussen. De werkbank kwam nogal druk over. Ik heb eerst al het gebruikt gereedschap en andere materialen opgeruimd. Daarna mijn eigen spullen.
Ik had ook wat van dat groene binddraad gebruikt. Dat zit normaal in een soort houdertje. Je hoeft dan enkel aan het uiteinde van het geplastificeerd groene draad te trekken om het te kunnen gebruiken. Maar in dit geval ontbrak het houdertje en was het een groene kluwen draad, die nauwelijks af te rollen viel. Ik heb het draad ontward (monnikenwerk!) en het om een stokje gewikkeld. Nu is het gemakkelijker te gebruiken en te bewaren zonder dat het in de knoop / war raakt.
In de schuur mis ik een legplank. Nu staat er allerlei materiaal op de werkbank. Zoals verfblikken, spuitbussen, werkhandschoenen en doosjes. Zo'n plank boven de werkbank zou veel extra ruimte creëren. Boven de werkbank bevindt zich een blinde muur, waartegen het schap gemonteerd kan worden.. Ook daarover ga ik een balletje opgooien.