Ja, die herinner ik me nog wel. Midden jaren 60 was dat. In die periode moest iedereen een gitaar. Maar ik was er al veel eerder bij. Ik was nog een jochie dat op de lagere school zat. Ik kreeg een gitaar te leen van een oom van mij. Mijn oom gaf muziekles. Helaas kreeg ik liedjes voorgeschoteld die ik niet kende. Tja, dan was het moeilijk gitaar spelen. Als tiener kon ik op basis van mijn gehoor de akkoorden bepalen. Ik keek ook constant naar de akkoorden er een muziekprogramma op d tv was. Dus was het veel naspelen van bekende nummers.
Ik ontmoette ook tieners, die zonder bladmuziek geen liedje konden spelen op hun gitaar. Dat vond ik toen vreemd. Mijn broers en zwager speelden ook gitaar. Dat maakte verjaardagen enz. ook gezellig. Er kwamen ook jongens langs die in een band speelden. Gewoon om even samen te jammen.
Na het overlijden van mijn broers en zwager heb ik nauwelijks nog gitaar gespeeld. Er rust een soort slot op. Een psychologisch slot. Dat gold ook voor de muziek. Maar dat slot heb ik weten te openen. Dankzij mijn lieve Sonja.