Grensoverschrijdend gedrag

Vanmorgen ben ik bezig geweest met he topruimen van de schuur. Een zeer bevredigend klusje, vind ik. Orde aanbrengen. De rest van de ochtend kregen wij bezoek van onze jongste kleinzoon en zijn ouders. De kleine groeit als kool. Hij drinkt en slaapt alleen. Dat doet mij aan iemand denken. 😁 Het was erg leuk om de jongste weer te zien.
Vanmiddag zag ik dat het stuk draad van de lus van het PCS deels losgetrokken was. Gelukkig was het niet gebroken. Ik had het stuk van 25 meter lang op kniehoogte opgehangen. Zo te zien is er een dier, komend vanuit het maisveld tegenaan gelopen. Om breuk te voorkomen heb ik de draad toch maar op de grond gelegd. De lus doet overigens prima zijn werk. Als de hond naar buiten wil, doe ik hem de speciale halsband om (foto). Het gaat er mij om, dat Feijke zich weer de grenzen herinneren zal. Ze heeft vaak zonder die halsband losgelopen en respecteerde lange tijd de grenzen.
Totdat ze vorig jaar plots grensoverschrijdend gedrag vertoonde!  😀 Ze was het maisveld in gelopen. Het PCS bleek op storing te staan. Het opvallende was, dat Feijke niet eens de speciale halsband om had. Zou ze het misschien op een andere manier merken of de lus actief is of niet??

Andere tijden

We zijn gisteren op uitnodiging naar onze derde kleinzoon gaan kijken. Omdat de kruising Zeewolde - Harderwijk afgesloten was, moesten we omrijden. Dat deden we via de Vogelweg. Een weg die wij in de jaren 80 - 90 vaker reden, omdat de A27 voor de Stichtsebrug nog ophield. Via de Vogelweg reden we dan de A6 op. Gelukkig was het vrij rustig op de weg.
Natuurlijk was het weer een bijzonder moment om de jongste telg en zijn ouders te zien. De nieuwbakken oma en opa waren er ook. Het is voor hen het eerste kleinkind. He tis een mooi ventje, met een plat neusje! 😀
Wat ons erg opviel was de veranderde visie op een bevalling en een pas geboren baby. Hoewel de geboorte rond 23.00 uur plaatsvond, werden moeder en baby om 01.00 uur naar huis gestuurd! Ze kregen ook te horen, dat de baby de eerste dag niets hoeft te drinken. We vinden dat laatste niet alleen vreemd, maar zelfs eng. Zo'n baby droogt dan toch uit?
Uit nieuwsgierigheid hebben we toch maar even het internet geraadpleegd. Daar vonden we niets over een dag zonder drinken. We maken ons daar wel wat zorgen over.
Maar ach, wie zijn wij? Het zal wel zo zijn. Tegenwoordig is de zorg voor kinderen toch al behoorlijk afgenomen.
De terugweg zijn we via de A27 naar de A6 gereden. Die route legden we in een aanzienlijk kortere tijd af.

Voorbereidingen

Wat denk je? Wij zijn vanmorgen weer oma en opa geworden!!🎈🎉🎊
Zo langzamerhand begin ik me weer voor te bereiden op een vakantie. We kijken er beiden erg naar uit. Even weg uit de dagelijkse beslommeringen en in een andere omgeving met heel andere dingen bezig zijn.
Dat betekent ook, dat ik de voorbereidingen van mijn grote klus daar binnenkort weer ga oppakken. Ik ga me dan inlezen in datgene wat ik toentertijd bedacht heb. Ik zou namelijk een moestuin gaan aanpakken. De tuin wordt afgedekt met kippengaas, om de vogels weg te houden.
In het contact van eergisteren met de bewoners heb ik al aangegeven niet meer het gras te zullen maaien. Vanwege mijn gezondheid. Dat was geen enkel probleem hoorde ik. "Jullie komen in principe enkel voor de hond en de kippen", werd nog even gezegd. Dat is wel zo, maar ik heb tot dan ook veel in de tuin gewerkt waaronder het maaien van het gazon.
Als we daar zijn, bevinden we ons op nog geen 30 minuten rijden van onze derde kleinzoon. Dus dat is dan ook weer mooi meegenomen.

Interessant gesprekje

Gisteren zijn we even in Lelykstad geweest. Vanwege wegafsluitingen was het erg druk in het centrum. Automobilisten moesten omrijden, maar velen weten de weg in de stad. Op de parkeerplaats was ik even abuis. Ik meende niet recht voor het vak gereden te zijn om achteruit in te parkeren. Maar toen bleek de auto naast ons nogal asociaal geparkeerd te zijn. Het zal toch niet zo zijn, dat het autootje twee mensen met obesitas vervoerde? Ik ben maar wat verderop gaan staan. Je weet maar nooit met dergelijke chauffeurs. Ze knallen hun portieren gemakkelijk tegen de auto's naast hen.
In een winkeltje raakten we in gesprek met de eigenaresse. Toen ze vernam dat wij uit Dronten afkomstig zijn, vertelde ze graag ook naar Dronten te willen verhuizen. We vertelden over onze ervaringen van de verhuizing van de lelijke stad naar het dorp. We vertelden ook over de veranderingen, die verdacht veel lijken op die van Lelystad. Hopelijk gaat men daarin niet te ver.
Ze vertelde over de vele goede ideeën die de middenstand heeft ten aanzien van het centrum van de stad. Maar B&W en raad schijnen het beter te weten. Met gevolg een doods, saai centrum, waar in het stadshart enkel woningen en leegstand te vinden zijn. Normaal hoort het daar zeer gezellig te zijn, met winkels die publiek trekken. Maar de huren zijn schrikbarend hoog en het beleid is destructief. Aldus mevrouw.

Het gesprek verliep dusdanig, dat ze vertelde over haar familiegeschiedenis. Daaruit bleek, dat haar voorouders uit Duitsland afkomstig zijn. Daarmee hadden we nog een gemeenschappelijk item te bespreken. Het was erg gezellig. We misten enkel stoelen en thee. 😁
Na de korte wandeling gingen we op weg naar de familie. Daar aangekomen, werd opa zowaar in de watten gelegd door kleinzoon Luuk. Hij vroeg mij of ik iets wilde drinken. Ik besteld een glas water. Luuk vroeg : "Met of zonder ijs?" Opa nam zonder. Vervolgens vroeg hij of ik soms tv wilde kijken. Hij legde de werking van de afstandsbediening uit en deed vervolgens de tv aan. Daarna kwam ie naast mij zitten. Met zijn telefoon, maar dat vond opa toen niet erg. Opa is trots op de kleine gastheer, die te kennen gaf ook interesse te hebben in koken. Luuk vertelde mij, dat het vliegtuigje wat ik voor hem gemaakt heb, nu in de kamer van zijn zusje hangt. Hij was van kamer geruild met zijn zusje. Hij wist niet waarom. Wat later liet Luuk zijn nieuwe kamer zien. Het was nog niet een jongenskamer. Maar misschien komt dat nog.

Tiny house

Een tijdje geleden had ik voor kleinzoon Luuk een bouwpakketje gemaakt van een nestkastje. Dit keer heb ik voor zijn zus ook een nestkastje. Omdat het kastje van resthout gemaakt is, wijken de maten wat af. He tis een soort tiny house geworden. Maar ik weet dat vogels niet zo kieskeurig zijn als menig mens.
Trouwens ik heb een vogel nooit horen vertellen welke de maten van zo'n kastje moeten zijn. Zelf een papegaai weet dat niet, ten zij en mens hem dat verteld. Vogels maken helemaal niet dergelijke nesten. Ze zoek enkel een geschikte ruimte. Ik heb zodoende zelfs een zwaluwnest in een nieuwe buitenband van mijn motorfiets gehad! Die band zat niet om het wiel, hoor. Ik had hem in de schuur opgehangen in afwachting van montage op het wiel.
Om het nestkastje als een persoonlijk iets te presenteren, heb ik de naam van onze kleindochter erin gebrand. 

Oma's liefde

We hebben op vier kleinkinderen gepast. De eerste was in 2005. De (voorlopig) laatste  in 2023. Afgezien van de vaste dagen, gebeurde dat ook tussendoor geregeld. Nu ze groot zijn zien we ze veel minder. Vooral voor oma is dat een gemis :

Samen in de loods

Vanmorgen ben ik met kleinzoon Luuk naar de loods gereden. In de auto, want Luuk heeft hier geen fiets en kan bij mij niet achterop. In de loods mocht Luuk eerst zijn bouwpakket van een nestkastje in elkaar zetten. Eerst mocht hij met de takel een oude cv ketel van het werkbankje afhalen. Luuk kon dan op het werkbankje zijn klusje doen. Daar was de jongeman voorlopig even zoet mee. Zij het dat opa wel een oogje in het zeil hield. Zelf ben ik de aanhangwagen gaan bekijken, ter voorbereiding van het verder verwijderen van al het houtwerk.
Toen Luuk klaar was heb ik getracht om met een decoupeerzaag een rond gat in het huisje te maken. Er was geen gatenzaag voorhanden. Dat zagen lukte niet zo goed, want het gat werd allesbehalve rond en te

groot. 😁 Ik heb dat klusje later maar overgedaan met gebruik van een gatenzaag. Luuk wilde geen eksters in het huisje, zei ie. Hij wist wel waarom het dakje wat schuin afloopt. "Dan valt de regen eraf", zo wist hij opa te vertellen. Ik wilde een ophang haak monteren. Maar Luuk wilde er twee, want : "Anders gaat het kastje scheef hangen." De klant is koning en dus kwamen twee haken aan het huisje.
Daarna mocht Luuk een cv ketel op het werkbankje hijsen. Ik heb hem ook alle schroeven en boutjes met een schroefmachine laten verwijderen. Er moest immers ook gewerkt gaan worden.
Na de tegen theetijd heb ik Luuk weer naar huis gebracht. Hij heeft het naar de zin gehad.

Goed voorbereid

De kleinkinderen hebben vakantie. Dat vernamen wij gisteren toen we bezoek kregen van een van onze kinderen met zijn gezin. De kleinzoon vroeg of hij bij oma en opa mocht logeren. "Natuurlijk!", was het antwoord. Ik heb net als met de stagiaires vroeger alvast wat klusjes voor Luuk voorbereid.
Vanmiddag heb ik onze kleinzoon opgehaald.
Eerder heb ik al wat voorbereidingen getroffen om hem bezig te houden. Opa is immers 's morgens meestal in de loods. Als Luuk meegaat, moet ie wel bezig gehouden worden. Dus heeft opa een bouwpakketje gemaakt. Van een schuttingplank heb ik de onderdelen voor een nestkastje gemaakt. Die mag Luuk morgenochtend in elkaar gaan zetten. Met spijkers en schroefjes, want Luuk kan ook met een schroefmachine omgaan. Zegt ie. Morgenmiddag is daar meer zekerheid over.

Luuk zal opa ook helpen met het ophijsen van zware spullen. Vorige keer had opa Luuk aan zijn broekriem opgehesen. Dat ging goed. Dus als Luuk lastig wordt, heeft opa een oplossing. 😂
Luuk kan ook helpen met het demonteren van de aanhangwagen, de vloer aanvegen, de zaagmachines stofzuigen, afval opruimen, bladafval wegblazen, koffie zetten enz.  Kortom, ook voor Luuk is er altijd wel iets te doen.
Als Luuk lol heeft gekregen in het bouwen van het nestkastje, mag ie er nog een doen.

Het is flink wennen

Het was weer een rustig weekend. Geen weekend zoals wij als ouders ze meemaakten. Als kinderen gingen we gingen geregeld even op bezoek bij onze oma en opa. Veel deden ze niet met ons, maar we vermaakten onszelf opperbest. Er waren best wel karweitjes te doen, zoals de kippen voeren, de hokken schoonmaken (ook van de konijnen) en in een jutezak paardensla verzamelen. Ook als tieners gingen we geregeld naar opa en in dit geval tante (oma was inmiddels overleden).
Later, als ouders, bezochten we geregeld (om de week) met de kinderen ook onze ouders, hun oma en opa. Onze eigen opa en tante (overgrootouders) waren er niet meer. Ouders van onze generatie hebben zeer sporadisch op onze kinderen gepast. Zij / wij regelden alles zelf. Dat was natuurlijk schipperen met vrije dagen en dagindelingen. De kinderwens was enigszins te vergelijken met de aanschaf van een hond : bezint eer gij begint. Komt bij dat een hond nooit zelfstandig wordt, dus zijn hele leven aandacht en zorg vraagt. Tegenwoordig zijn er honden uitlaatdiensten en crèches.
Het zijn andere tijden geworden. Oma's en opa's  zijn tegenwoordig alleen in beeld als er iets bij hen te halen valt of van hen verwacht wordt. Dat is meestal oppassen. Niet alleen op vaste dagen, maar ook als er sprake is van ziekte en/of een uitstapje of vakantie zonder kinderen. Wat staat daar tegenover?
In elk geval niet gezellig even op bezoek komen om bij te praten en/of een kopje koffie glas fris of zo. Zelfs niet als een soort van blijk dank voor al die jaren oppassen, opvangen, leuke dingen doen en hun pappa en mamma op allerlei ander gebied helpen. Het zijn de algemene klachten van veel oma's en opa's in deze tijdsperiode. Hebben we aan al die zorg, inspanningen en opofferingen (tijd, energie en geld) soms geen goed gedaan? Oma's en opa's hebben immers ook een eigen leven.
Een andere oppas oma klaagde eens : "Ze zitten de hele dag met hun telefoon te spelen. Maar een kaartje of bloemetje sturen is er ook al niet bij. Ik ben alleen in hun gedachte als ik moet oppassen."
Wat bij ons nog een beetje overgebleven is, is de frietdag op vrijdagen. Maar ook die bijzondere dag begint aardig in het slop te geraken, want oma en opa zijn zelf niet van die frieteneters. Het is flink wennen aan die veranderingen. Hopelijk gaat het een keer lukken.

Gelijke aandacht!

Op een gegeven moment merkten wij, dat de aandacht voor de kleinkinderen van onze ouders nogal ongelijk verdeeld was. De kinderen van het ene kind kregen meer aandacht dan die van de anderen. Ik vroeg me toen af waarom dat zo was. Ik kwam niet verder dan de constatering, dat het de kleinkinderen van kinderen waren, die altijd al een streepje voor hadden. We vonden het erg jammer, want we voelden ons wat uitgerangeerd. Onze kinderen voelden dat zelf niet zo. Gelukkig maar. Dat gevoel merkte ik ook bij de anderen, die op het tweede plan stonden. Maar het kan nog erger. In een geval kende een grootouder niet eens de namen van haar kleinkinderen. Wel die van het lievelingskind. Vaak gebruikte ze die ene naam voor alle jongens in plaats van de feitelijke namen. De kleinkinderen zelf moesten erom lachen. Maar voor ons was ook dat niet leuk.
Sommigen denken dat de ongelijke aandacht voortvloeit vanuit de gedachte, dat alleen de 'zwakke' kinderen die extra aandacht krijgen omdat ze die nodig zouden hebben. Met die andere kinderen gaat het immers goed. Die weten waar ze mee bezig zijn, hebben een goed inkomen enz. Maar niet alleen de 'zwakken' krijgen die extra aandacht. Ook anderen, die het net als de rest ook goed voor elkaar hebben. Al was het maar omdat ze dichterbij wonen of omdat het lievelingen zijn. Een gelijke aandacht voor alle kinderen en kleinkinderen, daar hebben ze recht op.

Niets te zien

Woordspeling. Een Brit beklaagde zich over zijn bezoekje aan Artis. Hij had niets bijzonders gezien. "Only a funny dog", zei ie, "It was a shit-zu."😂
Het aantal e-cars dat spontaan in brand vliegt, is zorgwekkend. Maar in het nieuws is niets daarvan te zien.
Als ik de stofzuiger op een dag als vandaag pak en er mee door het huis ga, vind ik meestal een souvenirtje. Dan moet ik even glimlachen, vanwege de leuke herinneringen. Het maakt het stofzuigen en dweilen een stuk leuker.
Er was ooit een periode in ons leven waarin ik me niet zozeer ergerde aan kleding, schoeisel en spullen, maar er eerder met een dankbaar gevoel ernaar keek. En vervolgens met plezier (ja, ja) opruimde. Het enige wat ik toen dacht was : ze zijn er nog! Want voor je het weet houdt het leven op. Dan resten nog enkel de herinneringen.
Ik vind al ruim 5 weken niets. Geen verdwaalde kleurpotloden onder de salontafel, geen stukjes Lego achter de bank, geen autootje onder de radiator, geen lollystokjes, geen kleurplaten, geen tekeningen, niets.

Een uitzondering

Vrijdag is het patatdag. Een gewoonte hier. Maar sinds enige tijd is daar de klad in gekomen. Kleine kinderen worden groot. De jongste wordt komend voorjaar 6 jaar. Dan gaat ie de hele dag naar school. Dus nog even en het is zover. Dat neemt niet weg dat het af en toe op de vrijdag zonder kids toch patatdag is. Dat is om het eten wat gemakkelijk te houden. We eten dan niet alleen wat patat met mayo en/of ketchup. Er is altijd groente bij. Meestal sperzieboontjes of snijbonen, omdat de kleinkinderen die ook lusten. Op de vrijdagen dat we geen oppasbezoek krijgen, maken we ook wel een kom sla.
Vandaag doen we weer gemakkelijk, dus frieten. Een uitzondering dus. Sonja heeft het druk met allerlei activiteiten en ik ben niet iemand die moeilijk wil doen. Ook al heb ik de hele dag de tijd. Ik frituur de diepvries frieten altijd 2x. Eerst voorbakken (ook al zijn ze dat al volgens de verpakking) en daarna, vlak voor het opdienen, nog even in de hete frituur laten zakken totdat ze mooi goudbruin zijn. Ik heb een kom sla gemaakt. Met uiteraard sla, tomaat, komkommer, wat gesnipperde uit, de bekende saus en wat zout en suiker voor de zoetzure smaak. Omdat de frituurpan ingezet wordt, komt er meestal een frikandel (met uitjes) bij. Of een kroketje. Als het voorradig is, doen we ook wel een blikje tonijn op water of zonnebloemolie los bij. Heerlijk voor bij de sla, als je vis ook lekker vindt.

Aan de erwtensoep

Gisteren heb ik na zeer lange tijd weer een kom erwtensoep gegeten. Sonja had de soep gemaakt (met knolselderij) voor een groep mensen, die wekelijks samenkomen. De groep bestaat uit een wandelgroep en bewoners en kent zowel ouderen als jongeren. Na de ochtendwandeling komen de leden van de wandelgroep en de overige gasten rond 11.00 uur bijeen in de manege hier om aan de koffie te gaan en gezellig aan de grote tafel te kletsen. Tegen het middaguur is er 1x per maand een soepmaaltijd. Er zijn dan twee soorten soep met wat stokbrood. Het geheel wordt gefinancierd met een geldprijs die de groep van de gemeente kreeg.
Omdat de locatie verdwijnt, de manege wordt gesloopt,  is besloten al afgelopen vrijdag de soepmaaltijd te doen in plaats van eind van deze maand. Een buurtbewoonster heeft de andere soep, tomatensoep, gemaakt.
Gisteren maakte ik kennis met de hele groep. Er was ook een fotograaf van een lokaal blad aanwezig. Sonja had het blad geïnformeerd over de groep en de zoektocht naar een nieuwe ontmoetingsplek. Ik kreeg dus ook een kom erwtensoep. Om mij onduidelijke redenen gingen de gesprekjes aan tafel over Indo's en het lekkere eten. De erwtensoep werd trouwens vooraf gekeurd, door er een pollepel in te prikken. Die lepel bleef kaarsrecht in de pan staan, waarop Sonja's soep goedgekeurd werd. Normaal eet ik de erwtensoep met rijst en sambal. Maar dit keer smaakte de kom met enkel soep ook uitstekend.
Na de soepmaaltijd ben ik kleinzoon Luuk gaan ophalen van school. Hoewel ik voor zijn neus stond te wachten, keek het ventje constant over me heen. Hij had duidelijk iemand anders in gedachte, namelijk zijn mamma of oma. Zelfs toen opa vlak voor hem stond zag Luuk hem niet. Haha! Luuk was zeer blij toen ie mij wel zag. Helemaal omdat hij hoorde dat we naar oma zouden gaan. Onderweg vertelde Luuk opa van alles en nog wat. Zijn mond stond niet stil. Vlak voor aankomst in Dronten zei Luuk : "Opa ik ben nu moe van het praten. Jij ook?" Waarop opa lachend antwoordde : "Opa is moe van het luisteren Luuk." Want Luuk zit aan de kant van opa's nog goede oor en opa kreeg er gedurende Luuks verhalen geen woord tussen.

Op de scooter

Gisteren werd mij gevraagd of ik een bezorging aan de loods wilde opvangen. Oma Sonja stelde voor om dat samen met Luuk te doen en op de scooter te gaan. Nou, dat vond Luuk een schitterend idee. Toen opa in zijn sandalen stapte zei Luuk dat opa moest blijven staan. Hij ging op zijn hurken zitten en sloot de (klitten)bandjes van mijn sandalen. Ik hoefde dus niet te bukken van Luuk. Heel lief natuurlijk van dat ventje, maar zo oud voelde opa zich ook weer niet. Omdat het aardig waaide en Luuk geen jasje of vestje bij zich had, kreeg hij een vest van oma aan. Het maakte Luuk niets uit, want zo lang hij maar achterop mocht. Luuk kreeg ook een helmpje op zijn kort geschoten koppie en nam achter opa plaats op het buddyseat.
Met zijn armpjes stevig om opa's middel geslagen reden we naar de loods. Onderweg reden we langs de jachthaven, waar Luuk 'grote boten' zag liggen. Bij de loods aangekomen deed opa de loopdeur open en mocht Luuk de overheaddeur open doen. Luuk is bekend met het bedieningspaneeltje en liet de deur omhooggaan alsof ie dat dagelijks doet. Nadat we de post in ontvangst genomen hadden, liet Luuk de overheaddeur weer zakken. Leuk hoe meneer dan ernstig de beweging van de deur volgt.
Daarna maakte opa nog wat foto's van Luuk, als bewijs dat we echt naar de loods gegaan zijn en niet naar de kroeg of zo. Opa vindt het telkens weer leuk te horen zien hoe kinderen op situaties en mensen reageren. Zo vroeg Emma aan oma naar ons leeftijdsverschil. Toen ze hoorde dat oma jonger is dan opa, vroeg ze waarom oma dan last van haar rug heeft en opa niet. Haha! Prachtig! Ze zal vast denken : ouderdom komt met gebreken. Niet als je nog jong(er) bent. Emma heeft trouwens met oma pannenkoeken gemaakt. Samen in de keuken het beslag maken en dan de koeken bakken. Onder toezicht van oma, werden de pannenkoeken ook door Emma omgedraaid. Niet door ze door de lucht te laten draaien, maar met de spaan. Altijd bij het begin beginnen.

Helder ziende

De kleine Luuk vroeg mij waar onze bus was. Toen ik hem had uitgelegd, dat ie kapot was en daarom verkocht is, zie ie dat we maar een nieuwe moesten kopen. Opa zei toen, dat zo'n bus heel veel geld kost. Luuk zweeg daarna.
Weer thuis kwam Luuk met een papiertje naar mij. Hij zei dat hij er veel geld opgeschreven had. "Om een nieuwe camper te kopen", zei de kleine man. Opa werd er helemaal stil van.
De Matrix keek ondanks mijn handmatig polijstwerk niet bepaald helder uit z'n ogen. Al dat plastic gedoe van tegenwoordig vereist meer onderhoud. In plaats van geraniums te gaan kopen om erachter te gaan zitten, ben ik maar naar de loods gereden. Ook omdat de brandstofprijs vandaag wat lager is. Als Oranje speelt is er extra korting, al heb ik het idee dat het puur prijspsychologie is. Dus twee vliegen in één klap. Bij de loods ben ik met een poetsmachine aan de slag gegaan. Tegen de tijd dat ik daar een lam handje van kon krijgen waren de beide lampen weer als nieuw. En wat een verschil. De Matrix kijkt nu zeer helder uit z'n ogen.
Ik heb gelijk maar de ietwat roestige ruitenwisserarm aangepakt. Ontroest, roestomvormer / primer erop en daarna zwart gelakt.

met een knipoog

Met hulp van Luuk

Vanmorgen is opa met Luuk naar de loods gereden. Gisteren heeft opa namelijk een grote doos gevuld met oud papier en karton. Er stonden diverse dozen, waaronder een enorm grote van een warmtepomp. Die heeft opa gisteren in kleine stukken gesneden met een stanleymes. Alleen de dikke kartonnen bodem en dito afdekplaat bleven heel.
Luuk mocht de overheaddeur bedienen. Daarna hebben we samen de volle doos en het overige karton ingeladen en zijn we naar de vuilstort gereden. Het was daar bijna doodstil. Terwijl Luuk geduldig in de auto zat te wachten, heeft opa al het karton in de container gegooid. In de auto vertelde Luuk dat hij alleen in een auto wil rijden als ie groot is. Niet op een motor. Luuk wil kampioen worden, net als Max. Een ambitieus voornemen voor een ventje van 5 jaar.

Geconcentreerd en analytisch

Luuk kreeg van oma twee bouwpakketjes. Ze zijn afkomstig van de Hema en het moeten insecten worden. Het is erg boeiend (vinden oma en opa) te zien hoe kinderen zich ontwikkelen. Luuk kan heel geconcentreerd bezig zijn. Hij deed niet zomaar wat, maar volgde de aanwijzing van oma. Zij gaf vooraf aan, dat de onderdelen van het insect genummerd zijn en dat elk nummer overeen moest komen met een zelfde nummer op een ander onderdeel. Nou, dat begreep Luuk direct goed. Luuk kan al tellen en cijfers en letters herkennen. Hij heeft vrij zelfstandig beide insecten in elkaar gezet. Als het even tegenzat, bleef hij rustig. Nee, Luuk ging dan niet

huilen of met de insectenpuzzel gooien. Luuk bleef rustig en geduldig doorgaan. Ook zijn fijne motoriek werkt prima. De onderdelen moesten namelijk voorzichtig in elkaar geschoven worden. De 'koppelingen' (inkepingen) waren erg fijn en dus kwetsbaar. Maar ook dat ging Luuk goed af. Luuk is natuurlijk ook erg trots op het resultaat. Net zoals wij trots zijn op Luuk. Goed gedaan hoor, Luuk!

Kleurrijk

De kleinkids zijn aan het kleuren geweest. Met stoepkrijt. Ons erfje ziet er nu nog kleurrijker uit. Toch heb ik na hun verblijf hier even een emmer water en een bezem gepakt. Het kleurkrijt heeft ook een nadeel. Het blijft onder de zolen plakken en het wordt in huis zodoende ook kleurrijker. We trekken weliswaar onze schoenen bij de deur uit, maar Fenna draagt geen schoenen en ik loop op mijn pantoffels ook geregeld naar buiten. Ik heb geen zin om telkens Fenna's poten en/of mijn pantoffels te moeten afvegen of de vloer te gaan dweilen. Trouwens, het is niet leuk voor ons bezoek. Zodra ze binnenkomen, staan ze bij ons in het krijt. Voor het mooie kijken we dan maar naar de foto's.

Met opa op stap

Oma en Emma gingen naar een soort koffie-uurtje hier in de buurt. Wat drinken en veel beppen, dus niet echt iets voor opa en Luuk. Dus smeedde opa en Luuk snode plannen om zelf ook even eropuit te gaan. Met de bus, want van fietsen kan een mens moe worden. We namen ook Fenna mee.
Luuk vindt het prachtig om zo hoog boven de weg te zitten en rond te kijken. We zijn eerst naar de loods gereden. Daar hebben Luuk en Fenna met de tennisbal gespeeld. Luuk heeft ook nog wat rond gekard op een andere hond, een hondje op wieltjes.

Na onze dorst gelest te hebben, zijn we weer in de bus gestapt en richting het Ketelmeer gereden. Onderweg wist Luuk vrij gedetailleerd te vertellen hoe de camper van zijn andere oma en opa ingedeeld is. Knap hoor! Bij het Ketelmeer aangekomen keken wij eerst naar vrachtwagens die met zand gevuld werden. Het zand was aangevoerd met schepen, die hun lading in silo's overhevelden. Vrachtwagens reden af en aan om tussendoor onder zo'n silo de bak te vullen met zand.
Verderop is een strandje. Dat hadden Luuk, Fenna en opa geheel voor hen zelf. Daar heeft Fenna na lange tijd weer eens gezwommen, met de Ketelbrug op de achtergrond. Tegen lunchtijd zijn we weer naar huis gereden. En wat een timing! Tijdens het inparkeren kwamen Emma en oma ook weer thuis. Dus konden we gezamenlijk aan de pannenkoeken.

Wat een Goede Vrijdag!

Zo mensen, de rijsttafel is bijna klaar. Bijna, want er hoeft alleen nog rijst gekookt te worden. Tijdens het koken van de rijst, warmen we de gerechten op. Het is een beetje een rare dag om Indisch te eten, want vrijdag is normaal gesproken patat- of frietendag. Meestal eten we in het weekend rijst of bami. Ik zal er wel weer van Indowar raken. De jongste kleinkinderen zijn met vakantie. Dus ook geen Luuk vandaag. Weer iets dat voor verwarring zorgt. Maar geen ramp, opa heeft nu alle tijd en rust(!) om heel grondig Luuks speelgoed na te kijken. Dus proefritjes maken met zijn auto's, de hijskraan onderhouden enz. En dat werk vindt opa helemaal niet erg. Integendeel. Oma zal ook erg blij zijn. Als oma thuiskomt hoeft ze niet te koken. Wat een Goede Vrijdag is het toch!