Een uitspraak die ik in de jaren 70 al hoorde binnen het kader van strategieën. In die tijd moest de mens op allerlei manieren aan informatie zien te komen. De meeste ervan stond toen nog op papier. In boeken, tijdschriften en in kranten. En in hoofden van specialisten, want in documenteren had niet iedereen zin en/of tijd.
Dus las ik de ViaVia. Zeg maar de papieren versie van wat tegenwoordig Marktplaats is. Ik had een dikke stratengids en geen routeplanner in de auto. En een vakje met wat losse munten om eventueel onderweg te telefoneren. En als ik iets wilde weten kon ik het nog altijd aan iemand vragen.
Wat mij nu, ruim 50 jaar later, opvalt is dat velen met een gigantische schat aan informatie in de hand rondloopt. Maar dat de meesten van hen niet het besef hebben, dat ze over die enorme gemakkelijk toegankelijke verzameling aan informatie beschikken. Afgezien daarvan zijn er ook allerlei functies om die informatie op te zoeken en/of te manipuleren. Niet alleen woorden, maar ook hele teksten, afbeeldingen, locaties, berekeningen enz. zijn dankzij dat kleine apparaat te vinden. Toch kom ik geregeld mensen tegen, die iets niet weten of wisten en met de telefoon in de hand mij vragen waar een bepaalde straat of winkel is.
Laatst was het in een bouwmarkt waar een medewerker niet wist wat een regeldrager is. Hij keek niet even op zijn telefoon en ook niet in het systeem van de aanbod van de winkel. Nee, zoiets moet je hem dan vragen.
De vertaalapp is ook handig. Nu kan ik met mijn buren en het winkelpersoneel communiceren in het Arabisch, Roemeens, Oekraïens en Pools.