Tot op zekere hoogte ben ik beschermd opgevoed. Mijn moeder was namelijk bang, dat haar kinderen net zo 'brutaal' zouden worden als de Nederlandse. Ik leerde als kind al snel, dat die 'brutaliteit' vooral te maken had met de communicatie tussen ouders en kinderen. Mijn vriendjes en vriendinnetjes konden thuis vrijuit spreken. Wij moesten sec luisteren en doen wat gezegd werd. Iets terugzeggen viel al onder brutaal gedrag. Maar eenmaal buiten moest ik me ook zo 'brutaal' gedragen, al was het maar om met anderen te kunnen meedoen en omgaan.
Later kwam ik mensen tegen, die in mijn beleving echt beschermd opgevoed waren. Ze hadden allen een bepaalde beperking, waardoor ze niet volledig konden functioneren. Het probleem was ook veroorzaakt door de beschermende opvoeding. Hun ouders hadden hen niet geleerd wat ze wèl konden doen. Ze hadden zodoende een flinke achterstand opgelopen in hun ontwikkeling. Op de vraag waarom mag ik dat niet?' werd vaak hetzelfde antwoord gegeven : "Dat kan jij niet" Pas op latere leeftijd, de persoon was al in de 20, werd hem door anderen verteld, over zijn beperkingen. Hij kreeg ook alsnog een goede begeleiding, zodat ie uiteindelijk zijn lang gekoesterde wens in vervulling zag gaan. Hij ging op zichzelf wonen, in een beschermde omgeving en nam een groot deel van de regie over zijn leven in eigen handen.
Iemandanders met een beperking het idee opgevat, dat iedereen rekening met haar moest houden vanwege haar beperkingen. Dat was ze van huis uit gewend. Helaas is de wereld anders. Ze heeft uiteindelijk ingezien, dat ze zich zal moeten aanpassen aan die wereld en niet andersom. Het leuke is, dat we haar in korte tijd zagen groeien. Van thuiszitten naar geregeld uitgaan, fietsen en zelfs vakanties boeken. Dat alles in een wereld, die geen rekening met haar hield.