Border Security

Op de zondagavond kijk ik geregeld naar het programma over douanes van Canada en/of Australië. Ik kijk graag naar de creativiteit van mensen om illegale dingen te doen. Waarom? Omdat ik zelf niet op dat soort ideeën zou komen. Haha! Als ik zoiets zou doen, staat het volgens mij op mijn voorhoofd geschreven. Afgezien daarvan heb ik bewondering voor de douaniers. Die mensen hebben een neus voor passanten, die iets te verbergen hebben. Tja, en dan zijn er nog de mensen die bij de controles glashard staan te liegen. Of vreemde antwoorden geven. Zoals iemand die met heel weinig geld drie weken in Australië vakantie wil vieren. De 'toerist' wil in hotels verblijven en hier en daar

wat rondwandelen. Wel erg vreemd voor een duur ticket. De meesten vallen door de mand. Ze hebben dan diploma's en/of getuigschriften bij zich of adressen van bedrijven. Vaak zijn het mensen die stiekem willen gaan werken.
Er zijn ook mensen die hun vriend of vriendin voor het eerst gaan bezoeken. Die hebben ze leren kennen via internet. Spannend, want hij of zij kan zomaar een catfish zijn.
Het is niet zo dat de douaniers altijd gelijk hebben. Ik heb dat van heel dichtbij meegemaakt. Zo zag ik een keer op Schiphol iemand die gefouilleerd werd. Je weet wel, handen omhoog, benen gespreid en met het gezicht naar de muur. Ik hoorde net daarvoor een marechaussee door zijn portofoon zeggen : "Collega, er komt een twee meter lange blonde, getatoeëerde kleerkast uit Lelystad aan zonder bagage, maar met een enkele reis!" In Milaan gebeurde ook zo iets. Weer tegen de muur en weer gefouilleerd. En weer werd niets gevonden. Dat was dus onze Robert. Hij ging naar zijn Carina, die op dat moment in Italië op vakantie was.

Een nieuwe schutting

Emma drukt de schutting aan

Vanmorgen ben ik op de motor gesprongen. Ik had een afspraak in Lelystad, waar ik samen met zoon Robert een nieuwe schutting zou gaan plaatsen. De weervoorspelling klopte en dus scheen de zon bij een aangename temperatuur.

op een oor na gevild

In Lelystad aangekomen, was Robert al druk bezig. Hij had de oude schuttingdelen en palen verwijderd en was bezig met het plaatsen van de eerste palen. De kleine Emma en mamma Carina waren ook al uit de veren. Ik liet me geheel leiden door Robert, want het is immers hun tuin en nieuwe schutting. We maakten in een aardig tempo flink wat meters. De grond is daar een stuk aangenamer om in te boren dan hier met al die dikke vette klei. Het waterpas stellen van zowel de palen als de panelen verliep erg snel. Soms dacht ik : "Gaat het wel echt allemaal goed?" En ja, het ging goed. Ondanks de onderbrekingen vanwege passerende buurtbewoners die even een praatje hielden, waren we tegen de lunchpauze met de lange kant zo goed als klaar. Ook de nieuwe deur hing er al in. Na de heerlijke lunch, broodjes haring!, hebben we de achterkant met de tuindeur afgemaakt. Het paneel moest wel even op maat gezaagd worden, maar ook dat paste weer als gegoten. De tuin is weer helemaal dicht. Rest nog de afwerking van het geheel. We zijn zeer tevreden. En... het was weer eens erg leuk om met Robert samen iets te doen.

Emma loves opa!

Vorige week, in de namiddag, gingen we bij Robert, Carina en de kleine Emma op bezoek. Toen we in de auto kwamen aan rijden, zagen we Robert met de twee honden terugkeren van een wandeling. Lilly en Puk lopen onverstoord naast hun baas. Robert heeft ons al gezien, maar de twee viervoeters niet. Ik stop wat eerder, laat het portierraampje zakken en roep : "Hé, Puk!" En dan is er opeens die reactie van Puk. Zijn oren gaan half overeind (helemaal gaat niet), zijn ogen worden groter en zijn staart begint te zwiepen. Prachtig!
Als we in de woonkamer plaatsgenomen hebben, komt niet veel later mamma Carina met een net wakker geworden Emma op de arm de kamer binnen.
Emma raakt zichtbaar even de draad kwijt. Ze ziet twee bekende gezichten en hoort vertrouwde stemmen, maar in een andere, haar eigen omgeving. Dat kan ze niet direct bevatten. Maar dat duurt maar even.
In Dronten, bij oma en opa, gaat het heel anders. Dan weet Emma waar ze is en wie daar horen te zijn. Opa voelt zich telkens weer gevleid, als Emma mij met haar pretoogjes zoekt. En als ze me dan ontdekt, lacht ze verlegen. En ondanks dat komt ze toch snel naar opa toe, om bij hem op schoot te gaan zitten. Haar liefste bezigheid is samen kijken in een plaatjesboek over dieren op de boerderij. De dieren een voor een aanwijzen en laten horen welk geluid ze maken. Maar ook als Emma moe wordt, vindt ze het heerlijk om bij opa lekker lui even te chillen. Emma loves opa! En natuurlijk ook andersom.

Emma's sprekende ogen

Ze kan nog niet praten, al probeert ze wel een beetje te zingen. De tekst blijft nog beperkt tot een lang aangehouden : 'aaahhhhh'. Toch zegt ze veel. Met haar blik, haar ogen en gezichtsuitdrukking.
Ze kijkt opa geregeld met een serieuze blik aan en zegt volgens mij dan : "Wie ben jij eigenlijk?"
Gisteren, toen haar mamma Carina haar had gebracht, was het toch even dolle pret met opa. Vooral omdat opa zijn gitaar eens had opgepakt en een deuntje voor de kleine Emma speelde. En wat denk je? Onze kleindochter heeft gevoel voor ritme! Ze 'danste' vrolijk op de ritme van de muziek mee. En ze had er plezier in, want ze wist van geen ophouden. Natuurlijk moest ze ook zelf even op de gitaar spelen. Ze had al snel in de gaten hoe dat moest. Nog een muzikaal talent als kleinkind?

Bij Emma op bezoek

Gistermiddag was ik even bij Emma op bezoek. Naast de deur zag ik een opvallend mooi stenen naambordje met niet alleen de namen van pappa en mamma, maar ook van de kleine Emma. Robert deed de deur open en Puk en Lilly kwamen even nieuwsgierig een kijkje nemen. Lilly reageert veel enthousiaster dan Puk. Ik negeer ze beide en terwijl ik de woonkamer betreedt, likt Puk lopend naast me mijn hand als blijk van genegenheid. Carina was naar een babyshower party en Emma lag lekker te knorren, toen opa samen met Robert aan de thee ging. Na een tijdje hoorden we een kreetje door de babyfoon. Robert ging naar boven en kwam wat later met de kleine meid in zijn armen weer de huiskamer in. Ze was nog erg slaperig. De honden reageerden erg rustig. Ze kwamen af en toe wat snuffelen bij Emma. Ja, de kleine Emma is helemaal geaccepteerd, dat zag ik direct.
Het gaat erg goed met haar en de beide ouders. Nog een paar dagen verlof en dan moet pappa Robert weer aan de slag. Maar ze weten, dat opa in de buurt is om in voorkomende gevallen de honden een frisse neus te alten halen.

De kleine Emma

Vanmiddag was het zover. Ik ging weer op kraamvisite, maar dit keer was het extra feest. Robbie is jarig en ik kon de kleine Emma in mijn armen nemen. Wat een lieve, kleine hummel is ze toch. Ze lag wel te slapen, want ze had net gegeten. Niet van dat emmertje KFC dat haar pappa net gekregen had hoor.  Terwijl ze zo lag te dutten, toverde de kleine meid opeens een glimlach op haar lippen. Een prachtig moment. Na Jill dus een tweede kleindochter. We zijn er heel erg blij mee.

Weer opa geworden!

Kan een maandagochtend in een nieuw jaar mooier beginnen? Nee dus. Vanmorgen kregen wij van de nieuwbakken ouders Robert en Carina het bericht, dat we een kleindochter erbij hebben. Ze is vanmorgen geboren in het ziekenhuis. Moeder Carina en dochtertje Emma Johanna maken het goed. Ze zijn beiden inmiddels weer thuis.
Vanavond hebben we de kleine meid al gezien. Het is een mooi kindje met donker blonde haartjes en .... een plat neusje. Natuurlijk hebben we een felicitatiekaartje overhandigd. Sonja vond deze leuke kaart :

Elfstedentocht op de motor

Vandaag, Tweede Pinksterdag, wordt de Elfstedentocht gereden. Niet zwemmend, maar op de motor. Het is een rit van zo'n 250 kilometer. Robert heeft zich ook opgegeven. Hij moest vandaag wel vroeg op, maar dat is hij gewend. Hij gaat om 7.00 uur in Leeuwarden van start. De tocht wordt georganiseerd door de Friesche Motorclub. De route krijgt hij voor de start in zijn Garmin GPS ingepompt. Helaas geldt dit niet voor de TomTom, omdat die volgens de organisatie problemen oplevert.
Robert heeft de weersverwachting goed in de smiezen gehouden en dus een regenoverall gekocht. Toch wel erg stoer van onze Robbie om in dit weer zo'n 450 kilometer op zijn Yamaha XJ 1300 te gaan zitten. Want ook het retour Lelystad - Leeuwarden telt mee. En dat is ook al gauw 200 kilometers. Gelukkig heeft hij op tijd de oorzaak van het probleem met de acceleratie van zijn XJ kunnen achterhalen. Er zat een vuiltje in een van de sproeiers. Ride on, Robbie!

Lilly, de labrador pup

Zondagmiddag waren we kraambezoek bij Robert en Carina. Puk heeft een zusje erbij gekregen, Lilly. Ze is een labrador pup. Handen vol werk aan de winkel!

Gepuber met Pasen

Robert is jarig!

Vandaag is onze Robbie jarig. Hartelijk gefeliciteerd, jongen! Ik noem hem nog vaak Robbie, ook al is ie inmiddels wat gegroeid. Ik moet tegenwoordig op een kruk staan als ik zijn mond moet schoonvegen. Sonja en ik zijn vanmorgen op de fiets even langs gegaan. Puk was home alone (aflevering 231 volgens Puk), want Carina was ook aan het werk. Toen ik de deur opende, werkte Puk mij grommend tegen de grond. Ik riep nog : "Ik ben het maar; opa!" , maar dat mocht niet baten. Net voordat hij mijn keel wilde doorbijten, riep ik : "Koekje?!" En dat hielp. Pfffft! Het werden er twee, want met één nam Puk geen genoegen. Terwijl Son een fleurig bosje rozen neerzette met een felicitatiekaartje en een traktatie voor Carina in de koelkast plaatste, heb ik Puk uitgelaten. We liepen een heel andere route dan Puk gewend was. Onderweg keek Puk mij telkens vragend aan, dus antwoordde ik telkens : "Nee zeurpiet, die oude gek is niet verdwaald!" Voor alle zekerheid tilde Puk toch maar geregeld zijn poot op. Hoezo vertrouwen? Robert zit deze week in een hotel, dus we zien hem weer komend weekend. Vandaar dus iets lekkers voor Carina alleen en dus geen sparerib schotel met kaarsjes van metworst erop. Maar die zal Robbie ongetwijfeld in het hotel bestellen. Vrolijke avond Robbie en de rest!

Een appelboom

Zoals afgesproken kon ik vanmorgen mijn appelboom gaan ophalen. Die heb ik gekregen voor mijn inspanningen van de afgelopen plukperiode. Ik hoefde niet extra vroeg uit de veren, want ik kon vanaf 9.00 uur terecht in de boomgaard. Zo'n ritje gaf me direct weer een wat speciaal gevoel. Na aankomst bleek ik de eerste te zijn. Een tweetal studenten was bezig met het rooien van de bomen. Een wat vreemd gezicht als je beseft hoeveel fruit daar nog niet zo lang geleden aangehangen heeft. Wat ook vreemd overkwam was de kaalheid van de boom. Die ken ik alleen met blad en appels. Men had de bomen al gesnoeid, zodat ik geen last had van lange takken. Ik heb de boom op de dakdragers gebonden, samen met de bijgeleverde paal. De boom komt in de tuin te staan van Robert en Carina. Komend jaar zullen er nog geen appels aan hangen, maar daarna.... Op termijn zou het leuk zijn hen te trakteren op een appeltje als ik er niet meer ben. En Puk heeft tenminste een fatsoenlijke boom om zijn poot tegen op te tillen. Iedereen tevreden, lijkt me.

Puk in training

Het was prachtig weer. De zon scheen en de wind was matig. Nadat ik de Sint in de Bataviahaven had verwelkomd, fietste ik verder richting Dronten. Sonja was namelijk ook onderweg. Naar Robert en Carina, die aan de Runderweg met Puk de hondenschool bezoeken. In de buurt van de Oostranddreef kwam ik Sonja tegen. Samen legden we de laatste kilometer af. De les was al begonnen. We zijn daar voor het laatst geweest, toen Zorro nog les kreeg. Er waren weliswaar diverse groepen bezig, maar Puk en zijn baasjes waren snel te vinden. Puk doet het erg goed. Al is ie net als de overige leerlingen snel afgeleid. Het zijn stuk voor stuk jonge honden en dan weet je het wel. Er liep ook een grote bouvier, Max, bij. Een prachtige hond die mij aan Zorro deed denken. Puk heeft niets met Max, ondanks dat Max zich keurig en rustig gedroeg. Als Max te dicht in de buurt kwam, viel Puk uit. Toch zou ik die twee best los durven laten. Gewoon even snuffelen en dan is het goed. Maar zolang Puk aan de riem zit, blijft ie alert. Wat voor Puk een extra uitdaging is, is de aanwezigheid van een kater. Vraag me niet wat een kater op die hondenschool moet. Ik kan me voorstellen dat het om die reden soms niet goed gaat met Puk op school. Dan heeft Puk gewoon last van een kater. Maar vandaag deed Puk het weer als vanouds : goed geluisterd en met plezier de oefenstof gedaan.

Puk is jarig!

Vandaag is Puk, de rottweiler van Carina en Robert, jarig. Het ventje is één jaar geworden. En honden van die leeftijd verkeren dan in de puberteit. En dat is ook aan Puk te merken. Hij heeft zo'n beetje lak aan alles en iedereen en gaat z'n eigen weg. Tenminste, dat probeert hij. Op cursus is het ook helemaal niets met Puk. Net een brugpieper, die geen zin meer heeft in school. Puk maakt alleen nog maar herrie door flink te blaffen en hij houdt iedereen en alles in de gaten. Straf(werk) of in de hoek staan helpt nauwelijks. En toch heeft het wel iets, dat gepuber van een hond. Misschien omdat je dan de echte hond terugziet. Voor even maar. Dan moet ie weer in het gareel. Net als bij kinderen.