Hotel di Papa

In tegenstelling tot het Hotel di Mama gaat het na de overname in dit hotel anders aan toe. Deze alleenstaande vader heeft als vuistregel is : wat je schoon aantreft, laat je ook weer schoon achter. Of dat de huiskamer, de keuken, het toilet of de badkamer betreft, maakt niet uit. Als uitzondering is er het wasgoed. Maar dan alleen als dat spul in de wasmand ligt en niet ergens onder een bed of in een tas. Je eigen slaapkamer houd je zelf maar schoon. Oké, tot op zekere hoogte. Ik leg een schoon onderlaken en overtrek met kussenslopen klaar. En ik zeem de ramen. De rest doe je maar zelf.
Een kind kan de was doen, want echt daar is helemaal niets moeilijks aan. Wasgoed sorteren, in de machine proppen, deurtje sluiten, juiste wasmiddel en wasverzachter in de juiste laatjes, programmaknop in de goede stand en op AAN drukken. Zo, die draait bijna twee uur. En mocht je dit niet weten, er hangt een keurige handleiding bij de machine in Jip en Janneke taal.
Strijken doe ik zelf. Louter omdat ik soms wat overbezorgd ben. Ik zie het al gebeuren dat onder het strijken zijn smartphone piept. Staat ie opeens met de strijkbout tegen zijn oor. En dat wil ik als bezorgde vader niet op mijn geweten hebben.
En dan het eten. Het kan niet zo zijn, dat als ik de hele dag gewerkt heb, ik ook nog moet gaan koken. Ben jij betoeterd! Nee. Een kwestie van : hier heb je geld en zorg voor het eten. En dan niet naar de Chinees of snackbar, maar K-O-K-E-N. Tenzij je mij wilt trakteren van je eigen geld. En tot slot : een feestje is pas afgelopen als de boel weer keurig opgeruimd is.
In mijn hotel leer je voor jezelf te zorgen, zodat je straks echt op eigen benen kunt staan en weet wat het huishouden inhoudt. Dan bedenk je je tien keer voordat je er een bende van maakt. En het scheelt papa zeeën van tijd.

Eenzaam en alleen

Ik herinner me nog goed de periode vlak na het overlijden van mijn vader in 1997. Vooral vanwege de zorgen die ik over mijn moeder maakte. Ze was immers alleen in die alsmaar groter geworden eengezinswoning aan de Splinterlaan waar ooit zes kinderen de ruimte vulden. In die periode was ik vaak in Zoeterwoude vanwege mijn opdracht voor Heineken. Ik maakte de afspraak met zowel het thuisfront als mijn moeder, dat ik twee keer per week bij haar zou overnachten. Dat was op de dinsdag- en donderdagavond. Het was niet alleen voor haar een welkome onderbreking, ook voor mij scheelde het aanzienlijk in reistijd en vermoeidheid.
Afgelopen maanden heb ik soms aan die gezellige overnachtingen teruggedacht. Met name op momenten dat iemand hier op bezoek was, die zelf aan de eenzaamheid trachtte te ontsnappen.
Nu ik ook vaak alleen ben, begrijp ik nog beter de veel gehoorde opmerking, vaak op klagende toon, dat alleenstaanden met  eenzaamheid worstelen. Ze hebben weliswaar kinderen, waar ze een goed contact mee hebben, maar die hebben hun eigen drukke leven. Vrienden en/of vriendinnen zijn er ook. Maar toch. Ze kijken geregeld hoopvol naar de zwijgende telefoon. Gebeld te worden met de vraag : "Wat ga je met Pasen doen? Heb je zin om te komen?" is waar ze op wachten.  Alleen thuiskomen is voor hen ook een crime. Geen hond die hen begroet. Zowel letterlijk als figuurlijk. En als ze op de bank of aan tafel zitten of de deur uitgaan krijgen ze soms het gevoel : alleen is maar alleen. Ze hopen buiten iemand tegen te komen. Al was het slechts voor een vriendelijke groet, maar als het kan liever een praatje.
Ik prijs me gelukkig dat Mike nog thuis is. Ook al is hij vaak weg en overnacht hij niet altijd thuis. Zijn aan- en afwezigheid biedt mij de mogelijkheid om alvast te wennen aan het alleen zijn. Ik merk overigens dat ik daar vrij goed mee kan omgaan. Ik vind gezelschap erg fijn, maar alleen zijn gaat mij ook vrij goed af. Helemaal in lijn met de uitspraak in menig sollicitatiegesprek, waarin ik aangaf een teamplayer te zijn die ook zelfstandig zijn mannetje staat. Maar er zijn veel andere alleenstaanden die liever in gezelschap verkeren en een bezoekje of uitnodiging op z'n tijd erg op prijs stellen. Vergeet ze niet.

Een nieuwe stek

Mamma meet de kozijnen van 117

Baksteenfabriek Ouderzorg

Het was mei 1964. Ik herinner me dat nog goed, want voordat ik met het schoolkamp van de Ulo meeging, woonden wij nog tijdelijk bij mijn opa en tante in de Koningstraat op nr 65. Bijzonder, want in dat huis ben ik geboren. Na terugkeer van het schoolkamp, moest ik naar ons nieuwe (huur)huis aan de Splinterlaan in Leiderdorp. De woningen waren net opgeleverd. Onze inboedel was uit de opslag gehaald. Die was daar in een grote zeecontainer bewaard na onze terugkeer van Curaçao een half jaar eerder. We betrokken een hoekwoning,
nummer 117. Een deur verder was een gezin komen wonen met vier dochters. Aan de andere kant van de brandgang was een gezin met vier kinderen : drie meiden met een grote broer. Veel gezinnen kwamen van flats uit het Zijlkwartier. Echte arbeidersgezinnen, waartoe ons gezin ook gerekend werd. De meiden om ons heen hadden ongeveer dezelfde leeftijd als mijn broers en ik. Maar wij waren met andere zaken bezig dan versieren en/of verkering : popmuziek en brommers! Tegenover ons huis was een stuk grond. We keken tegen de Grofsmederij en de steenfabriek van Ouderzorg aan. Achter ons huis werd volop gebouwd. Een compleet nieuwe wijk werd uit de grond gestampt. De groene weilanden maakten plaats voor straten en huizen. Leiderdorp groeide volop.