Er was eens heel lang geleden (dit is geen sprookje!) een stel, dat een hond kocht. Het beestje was toen een pup. De reden van de aanschaf was "dat willen wij ook". Een reactie op het zien van onze honden.
Maar al snel zagen wij, dat de opvoeding van pup Bruno te wensen overliet. De eigenaren vroegen zich af, waarom de hond wel naar ons luisterde en niet naar hen. De pup begon dominant gedrag te vertonen en ook hun dochtertje (3) te bijten. We zagen een paar keer dat beide mensen totaal geen overwicht hadden. Bruno beet letterlijk van zich af. Ik waagde er zelfs een weddenschap aan : "Binnen een jaar doen jullie de hond weg, omdat ie 'vals' zou zijn." De hond werd al snel de baas in hun huis. Dat beest luisterde trouwens wel naar ons. Maar het stel had geen interesse in de manier waarop wij met Bruno omgingen. Nog in het zelfde jaar was de hond plots weg. De eigenaren wilden daarover niets vertellen. Volgens het dochtertje was Bruno vals en daarom weggebracht.
Soms zijn de gevolgen van een opvoeding al in een vroeg stadium onmiskenbaar duidelijk. Hetzelfde gebeurt bij sommige ouders en hun kinderen. Het onbekwaam gedrag van de ouders maakt dat hun kinderen voor galg en rad opgroeien. Die ouders begrijpen niet dat alle betrokkenen daar de negatieve gevolgen van zullen ondervinden. Om maar te zwijgen over derden; de maatschappij.