Naar Utrecht

Vandaag hebben we ons ook weer nuttig gemaakt. We zijn naar Utrecht gereden, om daar e.e.a. in de kamer / het huis van onze jongste te doen. Vanaf de A27 was het toch nog een stief kwartiertje rijden door het noorden van de domstad. Bij het gebouw aangekomen viel mij direct de volle parkeerplaatsen op. Tegenover het appartementengebouw bevindt zich een klein winkelcentrum en het is dus zaterdag, of wel : druk. Maar zoals heel vaak het geval is (als ik achter het stuur zit) was er een plekje vrij. Thuis had ik wat koffers met gereedschap in de bus gegooid. Beter te veel van dat spul, dan te weinig, dacht ik zo.
Ik had in de ene hand een koffer met accuboor en in de andere een tas. Ik wist dat ik 8 trappen op moest, meneer woont hoog en droog, om bij het appartement te komen. De entree deed mij denken aan de huizen in de B.G. Cortslaan in Leiderdorp. Het bestijgen van de 8 trappen ook, maar heel anders. Zo moeiteloos als het zo'n 60 jaar geleden ging, zo'n martelgang werd het dit keer! Ik had natuurlijk ook wat extra gewicht in mijn handen. Als een hijgend hert kwam ik toch boven, waar wij door onze zoon hartelijk werden begroet. Daar herstelde ik overigens vrij snel van de klimpartij. De flat beschikt over drie slaapkamers, een woonkamer, keuken, toilet en douche. Hij herbergt drie bewoners. Na de rust is Mike met zijn moeder naar een nieuw bed gaan kijken. In de tussentijd heb ik eerst de omgeving verkend. Met name het kleine winkelcentrum. Want wie weet zit daar een toko of zo. Helaas niet. Dus weer terug naar de flat. Het beklimmen van de 8 trappen ging wat beter. Weer boven heb ik de deur van zijn kamer eruit getild om de opvulringen van de scharnieren (paumelles) te verwijderen. De deur hing net te hoog om een kapstokje er overheen te kunnen ophangen. Met kapsokje klemde de deur. Nadat ik de deur had teruggehangen, kon hij met kapstokje zonder te klemmen weer gesloten worden.
Toen het duo was teruggekeerd (het nieuwe bed was geselecteerd en besteld) hebben we het huidige bed alvast van de ombouw ontdaan. Daarna heb ik nog twee extra legplanken in een kast aangebracht. Intussen was mamma bezig met het opruimen van de woning. Toch wel fijn zo'n moeder die creatief, actief, zorgzaam en ook nog handig is. We hebben de ombouw van het bed naar beneden gebracht en daar in de bus geschoven. Als het goed is komt het nieuwe bed volgende week zaterdag. De bezorgers mogen niet hoger dan 3 etages sjouwen, dus daar wordt het nieuwe bed dan neergezet. Aan ons om dat alles nog 1 etage hoger te brengen en te monteren. Ik hoef komende week dus niet in training te gaan.

Recruitment Days 2017

Ik heb mijn verjaardag weer overleefd. Hoera! Gisteren was de laatste dag van Mikes project Recruitment Days 2017 in Groningen. We waren uitgenodigd daarvan een deel bij te wonen. Dus reden wij richting het noorden om hem in de Martiniplaza te ontmoeten. Een leuke rit van zo'n 130 km, die het motorblok van de Ducato weer even flink opstookte. De tank was vol en ik heb er maar weer wat spul ingegoten om de injectoren en overige zaken te reinigen. De laatste keer was voor het vertrek richting Roemenië.
Als we na lange tijd weer bij de roemruchte rotonde van Joure aankomen, is er geen rotonde! Voor ons was het gewoon rechtdoor rijden. Weliswaar door een gebied waar duidelijk nog aan de weg wordt getimmerd, maar het geeft al een goede indruk hoe het er straks zal uitzien. Er zijn ook fly-overs om het verkeer zonder oponthoud andere richtingen op te sturen. Het weer en de wegen vielen mee. De sneeuw was bijna overal al verdwenen. Aangekomen bij de Martiniplaza herkende ik plots weer die omgeving. Op hetzelfde parkeerdek stalde ik de leaseauto als ik de vestiging van Centric daar bezocht. Maar dat is al weer zo'n 15 jaar geleden, toen ik nog als Peoplemanager door het land zwierf.

In de ontspanningsruimte was het een druk geroezemoes van veel jonge mensen, waarvan de meesten keurig in het pak / mantelpakje. De afgelopen 8 maanden heeft Mike samen met zes andere studenten hard gewerkt om dit project, een 3-daags evenement waar (grote) bedrijven en (bijna) afgestudeerden elkaar ontmoeten, te realiseren. Mike zelf had als hoofdtaken het bewaken en beheren van de financiën en het vice voorzitterschap. Maar hij verleende ook anderen hand en spandiensten, vooral in de laatste fase toen twee leden wegens omstandigheden niet aanwezig konden zijn.
Het evenement was aanzienlijk uitgebreider dan ik dacht. Er waren 11 nieuwe bedrijven aanwezig op het jaarlijks terugkerend evenement. Een unicum, zo werd ons verteld. Het was niet enkel een kwestie van kennismaking over en weer, maar er werden ook presentaties en sessies gehouden. Daarvoor waren zes aparte ruimtes beschikbaar, die gedurende die drie dagen alle bezet waren. Studenten konden bij bedrijven opdrachten uitvoeren (sommigen duurden bijna 3 uur), die door het bedrijf beoordeel werden of presentaties volgen. Men kon ook in aparte ruimtes een op een gesprekken voeren. De bedrijven konden namelijk gedurende het evenement de krenten uit de studenten-pap halen. Andersom konden de studenten op hun beurt dat ook doen. Pas na de rondleiding van Mike realiseerden we ons wat een enorme klus het was geweest om zoiets te organiseren en tijdens de 3 operationele dagen te begeleiden. We maakten ook kennis met de andere projectgroepleden en merkten al snel dat het een hechte groep was, waarvan elk lid zijn / haar eigen expertise had ingebracht. Van een aantal van hen waren ook ouders aanwezig. Na ruim 3 uur verlieten we Martiniplaza om in het centrum van Groningen samen met de ouders van de andere leden van de projectgroep iets te gaan eten. In het restaurant ontmoetten we nog een paar ouders. Er werd een aantal toespraakjes gehouden. In een van die toespraakjes werden de ouders bedankt voor het feit, dat het de projectgroepleden gegund was hun studie gedurende 8 maanden terzijde te schuiven, om deze ervaring op te doen en die met trots op het cv te kunnen bijschrijven. Het werd voor mij een zeer vermoeiende, maar toch ook weer erg interessante dag. Al moet ik toegeven, dat ik vanmorgen heel vroeg (00.30 uur) bekaf terugkwam in het Drontense, waar Fenna ons in extase verwelkomde. Maar het was allemaal wel de moeite waard.

Met z'n allen

Gisteren was Mike jarig. Het werd een gezellige dag, die we in een restaurant feestelijk hebben afgesloten.

En dat is nummer drie!

Gisteren kreeg onze student de uitslag van zijn laatste tentamen binnen. Na drie jaar studeren in Groningen heeft Mike zijn Bachelor gehaald. Hoera! Gefeliciteerd Mike. Knap hoor.
Zelf hebben wij van huis uit weinig tot geen aandacht gekend voor onze opleidingen. Als ouders wilden we dat anders aanpakken. Dus was er veel belangstelling voor het schoolgebeuren. Tot vervelends toe, blijkbaar. Want als we vroegen hoe het was op school, kregen we steeds minder te horen en zelfs reacties die aangaven dat we niet zo moesten 'zeuren'.
We hebben de kids altijd gefaciliteerd bij het streven naar hun doelen. Ze moesten natuurlijk wel zelf flink aan de bak en een beroep doen op hun eigen inzet en verantwoordelijkheid. Het gaat per slot van rekening om hun eigen toekomst. Als ouders zie je graag dat de kids een goede basis leggen voor hun toekomst en dat ze goed terechtkomen.
Natuurlijk hebben ook wij onze voorwaarden. Studeren kost nu eenmaal geld. Opleiding heeft bij ons de hoogste prioriteit gekend. Na de oudste twee kan ook de derde op eigen benen gaan staan. Maar hij wil zelf nog een studiejaar toevoegen om zijn Masters te halen. Dit keer geheel op eigen kracht.

Studeren in de trein

BBBQ en werken in de tuin

Dat deed ik geregeld als ik ergens weer eens een cursus ging volgen. Het ging mij niet altijd even goed af, want ik kreeg vaak last van duizeligheid. Daar had ik in de lease auto met die cursussen op cassettebandjes geen last van.
Onze student Mike studeert ook geregeld in de trein. De reis van en naar Groningen wordt zodoende ook nuttig besteed. Maar niet alleen tijdens die ritten. Soms gaat hij met medestudenten een dagje in de trein zitten om samen ..... te studeren! Zo ook vandaag. Dit keer is het groepje onderweg naar Alkmaar. Soms ben ik jaloers op hem. Dat soort 'studiefaciliteiten' heb ik nooit gekend. Maar ja, toen was er ook nog geen gratis OV kaart voor studerenden.
Wat ik wel deed was soms het werk over een andere boeg gooien. Wel werken, maar op een nog leukere manier. Dan nam ik de medewerkers mee naar buiten of naar een pizzeria. Gewoon lekker informeel over het werk kletsen. Het interessante was dat er dan opeens oplossingen kwamen voor lang lopende problemen. Misschien dankzij een andere sfeer en een andere omgeving?

Doos en Toos

lekkere broodjes

Vanmorgen stond er een kleine meneer met een grote doos voor de verkeerde deur. Dat komt omdat het blokje seniorenwoningen andersom gebouwd is : met de achterzijde naar de straatkant. Hoe verzint men het. Het was niet de eerste keer, dat bezoek achterom komt. Meestal begint Fenna te grommen, maar dit keer had ze blijkbaar niets gehoord. In die doos zitten spullen voor Mike. Hij gaat samen met wat vrienden een supercomputer bouwen.
Sprekend over Mike en een doos, toen Mike nog een ukkie was woonden we naast een stel, waarvan de vrouw Toos heette. Die letter T was voor de kleine Mike nog lastig uit te spreken. Dus had Mike het vaak over 'buurvrouw Doos'. Tot groot verdriet van de buurvrouw. We hebben met Mike vaak geoefend met die letter. Maar voor Mike bleef het Te, Ti, Ta, Doos. Pas na lange tijd werd het Toos. Een doos bleef een doos. Dus werd vanmorgen een doos gebracht en geen Toos.
Zo klein als ie was, was Mike de man van buurvrouw Toos een paar keer te slim af. Toen een vliegtuig overvloog wees buurman omhoog en zei : "Als je goed kijkt Mikie, zie je een mannetje erin zitten." Waarop de kleine Mike reageerde met : "Dat mannetje heet een piloot." Een andere keer sprak buurman over 'die lekkere broodjes' die bij ons op tafel lagen. Mike corrigeerde hem toen door te zeggen : "Die broodjes heten croissants!"

Op de groei gekocht?

Mike heeft zijn stationsfiets uit Groningen meegenomen naar huis. De fiets had zijn pa hier in Dronten gescoord voor weinig. In Groningen liep helaas geregeld de ketting eraf. Ik schreef dat verschijnsel eerst toe aan de vele aardschokken die de provincie teisteren, wanneer wij hier de gaskraan wat verder opendraaien.

een beetje ruim...

Maar net als in al die andere gevallen van schade, reageerde de NAM afwijzend en met dezelfde smoes op mijn claim : 'dat is niet onze schuld.' En dus was ik genoodzaakt het malheur zelf te verhelpen. Tijdens de controle moest ik onwillekeurig denken aan de tijd dat ik het met afdankertjes van mijn grote broer moest dan. Het leek namelijk alsof de ketting op de groei gemaakt was. Of wel : de ketting lag erg los op het voorblad (voor de leken = groot tandwiel).  Er bleef erg veel ruimte over als de schakels over het tandwiel lagen. Slijtage en opgerekt dus.
Bij een bouwmarkt waar ik toevallig toch moest zijn, kocht ik voor nog geen 7 euro een nieuwe, lange ketting. Een lange, want de fiets heeft 7 versnellingen met een derailleur. De oude ketting moest ik doorslijpen, omdat hij geen losse schakel had. Daarna heb ik de nieuwe gemonteerd en zie : hij viel mooi strak op de tanden.
Zo, nu kan de student de fiets weer meenemen naar Groningen.

Naar Groningen

Op de begane grond

Maandagochtend hebben we eerst een aanhangwagen opgehaald. Die hadden we nodig om een tweezitsbank naar Groningen te vervoeren. Naar de kamer van Mike. De bank hadden we uit voorzorg, de weersverwachting voorspelde regen, de dag ervoor goed ingepakt in een enorm plastic zeil.
De rest van de spullen stonden ook klaar om ingeladen te worden. Kortom, de voorbereiding was optimaal. We reden op tijd weg en Mike kon weer ervaring opdoen met het rijden met een aanhanger. Het was een gewoon bakkie van ver onder de 750 kg grens.
Na een probleemloze rit moesten we bij de stad Groningen wat omrijden om bij het studentenhuis te komen. De straat ziet er netjes uit. Geen verpaupering of zo. Onderweg zagen we wel typische studentenwoningen, met een grote partij opoefietsen voor de deur en zeer aparte raambekleding, variërend van los hangende stroken gordijn tot plastic en kranten.
Maar dit straatje zag er keurig uit. We stopten bij een woning waar op de begane grond de gordijnen netjes gesloten waren. Ook het huis zelf zag eruit alsof er een proper gezin woont. Alles mooi schoon en opgeruimd! Geen keukenvloer waar je over kan schaatsen in het frituurvet, geen pannen met etensresten van Pasen, geen vaat- en/of droogdoeken waar paddenstoelen in groeien, schone muren en toilet en nergens een bierkrat te bekennen.
Nadat we de boel hadden uitgeladen, brachten Sonja en Mike mij en Fenna naar Haren. Daar werd even gepauzeerd met een kop koffie. Daarna reden Mike en Sonja weer naar Groningen terug, zo'n 11 kilometer, om daar in Mikes kamer te gaan klussen.
Ik bleef in Haren bij mijn lieve tante Pieng, om op een heel andere manier aan het werk te gaan. Ik mocht namelijk als voorproefje alvast lekkere Mangoet (visgerecht) naar binnen te werken. Dat gerecht heb ik in geen jaren gegeten en mamma kon dat net zo lekker klaarmaken. Fenna en gastheer Timmie konden goed met elkaar overweg. Fenna vond de speeltjes van Timmie erg interessant. Ze vlogen geregeld door de huiskamer. Dus we hadden geen omkijken naar die

twee. Tante herinnerde ons nog aan de afgelopen zomer, toen we een kort bezoekje aan haar brachten. "Het was erg vreemd dat jullie weggingen zonder iets gegeten te hebben", zei ze. Tja, dat was ook zo. Tussen de bedrijven door heb ik nog een blik mogen werpen in wat oude documenten, die mij meer vertelden over de geschiedenis van de familie van mamma. Wijlen mijn oom Wim hield er een keurig geordend archief op na.
Tegen etenstijd arriveerde Sonja. Het was hen gelukt om alle klusjes van de lijst af te werken. Gezamenlijk genoten we van een overheerlijk rijsttafel, waarvan nog een deel in bakjes en zakjes werd meegenomen. We moesten helaas weer op tijd weg om de aanhanger op tijd weer in te leveren.

M'n fiets is gejat!

Het is zover. Mike's fiets is gejat. Hij stond bij het station van StLelystad en was opeens verdwenen. Het was zo'n bekende opoefiets en tja, een standaard fietsslot is tegenwoordig niet voldoende. Deze week heeft ie een andere gekocht. Ook weer zo'n opoe-geval. Er mankeerde nogal wat aan en ik had dit keer geen tijd. Dus togen moeder en zoon aan den arbeid. Er gebeurde van alles met van alles. Ik zag zelfs een heggenschaar voorbijkomen. Maakt niet uit, ze zijn creatief genoeg. We hadden nog een drager liggen voor boven het voorwiel. Dat ding was eerst niet nodig. Maar toen ik de student vroeg hoe hij dacht twee kratten bier te vervoeren, was ie om. De ketting was veel te lang en werd ingekort. Door pa. Het standaard was afgebroken en de kop van de inbusbout was niet meer herkenbaar.  Die kon alleen met een slijptol verwijderd worden. Weer een klusje voor pa. In het achterwiel zat een flinke slag. "Maakt niet uit", zei Mike. "Scheelt wel telkens vijf kilometer meer rijden", bromde pa. Dus de spaken moesten even vaster en andere weer wat losser gedraaid worden. Door pa.
Maar de rest heeft hij zelf gedaan. Met zijn moeder. En toch, de student Economie heeft aardig wat gesleuteld vandaag. Nu pa nog.

De eerste rijles

Eigenlijk is het een eerste, vrijblijvende kennismaking met autorijlessen. Zo kan ik Jade's eerste rit het beste noemen. Ze had helemaal geen last van haar zenuwen en at haar bord bloemkool met gebakken aardappeltjes en een schnitzel gewoon op. Ook het toetje ging er vlot in. Dus dat was hoopvol. Ik zei nog tegen Mike : "Straks trekt ze eerst nog een race overall en -handschoentjes aan." Toen de leswagen voor de deur stond, liep Jade naar het portier van de passagier. Daar zat echter de instructeur. Die glimlachte vriendelijke naar Jade en wees tamelijk dwingend naar de stoel achter het stuur. Hahaha, dat was leuk! Dus Jade liep om de auto heen en stapte in.
Mike mocht als sponsor van de rit ook mee. Achterin. Mike was wel wat zenuwachtig, want hij wil ook nog op vakantie :)
Jade kreeg een uitgebreide instructie, zwaaide nog even naar ons en reed vervolgens behoorlijk soepel weg! Yeah!

Oriëntatie op vervolgonderwijs

Vandaag zijn we naar Zwolle gereden. Daar hield het Deltion College een open dag. Mike's vriendin Jade heeft interesse in een opleiding Economie & Communicatie. Toen ze de naam van de school noemde, zag ik het gebouw in gedachte al voor me. We waren daar al eens eerder geweest, maar toen voor iets anders, vlak in de buurt. Met Mike achter het stuur en de Tomtom kwamen we vrij snel op de plaats van bestemming aan. En ja hoor, mijn geheugen had me dit keer niet in de steek gelaten. Ik zag een bekend groot gebouw waar de weg onderdoor ging.
We konden vrij gemakkelijk en gratis parkeren. We meosten in gebouw Geel zijn voor de oriëntatie. Jade kreeg niet alleen informatie van twee docenten. Later tijdens de koffie kwam ook een student spontaan bij ons aan tafel zitten, toen hij hoorde van Jade's plannen. HIj vertelde zijn ervaringen met de studie. Erg leuk om ook die te horen. AL ben ik zelf al die verhalen al lang vergeten. Maar Mike was er ook bij en ook hij heeft zinvolle vragen gesteld.
Na de oriëntatie zijn we even het centrum van Zwolle in gegaan.

Een laptop van Sony -2-

Omdat de Servicedesk van Sony zwaar teleurstelde (veel beloven niets geven en oeverloos gezwets van telkens weer een andere medewerker) heb ik Mike geadviseerd een klacht op het www te registreren. Op Klachtenkompas kan een consument zich beklagen over o.a. de service van bedrijven en instellingen. Geregistreerde klachten worden gemonitord, zodat je de status ervan kunt volgen. Iets wat men op de Servicedesk van Sony blijkbaar niet kent en toch heel normaal is. Mike heeft nimmer een registratienummer of -code ontvangen. Misschien moet Sony's Servicedesk eens contact gaan opnemen met Topdesk voor een goed ondersteunend systeem. Aan de andere kant, een systeem valt en staat met goed gebruik.
Nadat de registratie op het klachtenforum had plaatsgevonden, werd nog geen dag later contact opgenomen! Ja, ja, bedrijven hebben de pest aan negatieve reclame. Zelf heb ik al eens eerder van de site gebruik gemaakt, toen een bepaalde werkgever zich misdroeg op het gebied van de arbeidsomstandigheden. Hij ging niet in op onze pogingen om tot een gesprek te komen. Maar na registratie op de site zaten we in no time wel rond de tafel om de problematiek te bespreken.
Vandaag wordt over de status van de laptop gebeld. We zijn benieuwd.

Een laptop van Sony

Mijn Siemens Fuji

Mike heeft via de website een laptop bij Sony besteld. Het apparaat is door Mike gespecificeerd op basis van zijn studie. De laptop was zodoende wat duurder geworden. Een flinke investering voor een arme student.
Al snel bleek dat de ontvangst van wifi zeer traag en dus slecht was. De overige computer in de directe omgeving hebben wel een krachtig signaalontvangst. Ook op andere locaties laat de Sony het afweten.
Dus Mike heeft de leverancier gebeld. Hij mocht de laptop opsturen met UPS. Binnen drie werkdagen zou de boel weer gerepareerd en wel teruggestuurd worden. We zijn inmiddels een maand verder en Mike heeft nog steeds zijn laptop niet terug. Het ding is naar Duitsland gestuurd, zegt men op de helpdesk. Mike heeft telkens zelf gebeld, want de beloftes teruggebeld te worden zijn tot op heden niet nagekomen.
Het opvallende van die helpdesk is, dat men precies weet wat er aan de hand is (doorgestuurd, onderdelen besteld) zonder dat Mike hoeft te vertellen wie hij is en om welke hardware het gaat. Knap van Sony. Of kletsen ze daar maar gewoon even uit hun nek om een klant af te poeieren? Over de laptops van Sony zijn veel wifi klachten vanwege de traagheid ervan. Die is net zo traag als het terugbetalen van het aankoopbedrag aan boze klanten. Misschien wordt het tijd om de Sony-Jappen naar Holland te laten komen, om de kwaliteit van zowel hun producten als personeel eens te verbeteren. Sony, Soniet.

In een studentenstad

Op het universiteitscomplex

Op uitnodiging van Mike zijn we naar de locatie gereden waar hij zijn studie economie doet. We kwamen op het Zernike Sciencepark terecht, dat zich in het noorden van de stad Groningen bevindt. Het universiteitscomplex is vrij groot en modern van opzet. We zagen mooie gebouwen en een leuke omgeving met opvallend veel bankjes en andere mogelijkheden.om het zitvlees te verwennen.
Na het bezoek zijn we de stad ingegaan. Zelf ben ik daar in geen jaren geweest. Maar Mike wist al aardig de weg. Omdat we voor ons doen laat van huis waren gegaan, de jeugd heeft een ander bioritme dan wij, werd het al ras donker. We hebben gezellig door het centrum gewandeld, wat gedronken en gegeten en van de omgeving genoten.
Jammer dat het vroeg donker werd, anders had ik zeker meer mooie foto's kunnen maken. En ook nog wat bezienswaardigheden bezocht. Maar dat komt een andere keer nog wel.

Mike is jarig

Vandaag is ie 19 jaar geworden. Mike dus. Ik herinner me nog dat ik in mijn bedje lag te knorren toen Sonja mij weer wekte met de vraag : "Hoe staat het met onze derde?" Het eerste wat ik met mijn al doezelende hoofd zei was : "Nog een hond erbij? Twee is genoeg!" Maar ze had het over een kind. Ze wilde graag voor haar 40 ste alsnog die derde erbij hebben. Dat hadden we ooit in onze verkeringstijd of ons prille huwelijk besproken. Zei ze. Ik herinnerde me dat niet meer. Het eerste wat ik toen deed was een haalbaarheidsonderzoek uitvoeren. Is er nog een kamer beschikbaar? Is er nog plaats in de auto? Waar prop ik de kinderwagen als de honden achterin liggen? Liggen er nog ergens babyspullen? Wat kost zo'n kind ook al weer? Heb ik nog genoeg verlofdagen? Enz.
Ik geef direct toe dat ik zo mijn bedenkingen had. Immers, de twee kids waren volop in hun tienertijd en ik raakte steeds meer gewend aan de hoge mate van vrijheid. In een ultieme poging het vooronderzoek in mijn voordeel te beslissen, legde ik de kwestie aan de kids voor. Maar beiden vonden het een heel erg leuk idee! Zelfs toen ik tegen de oudste zei, dat hij zijn grote tuinkamer moest delen. "Geen probleem, als er maar een geluiddichte wand in komt", was zijn reactie. Drie tegen een twijfelende een. Ergo : werk aan de winkel. Tijdens de zwangerschap werden wij erg gehinderd door het resultaat van een vruchtwaterpunctie in een ziekenhuis in Utrecht. Er klopte iets niet met de chromosomen, zo werd medegedeeld. Wat het precies was werd ons niet medegedeeld. Dat gedoe was nogal verontrustend en er kwam pas een eind aan toen een betrokken stagiaire uit Canada ons speciaal opzocht en vertelde dat zij het hele chromosomen gedoe onzin vond. Het ging erom dat men in Utrecht een dergelijk patroon niet eerder had gezien en dat het geen enkel risico voor het kind behelsde.
Op een zonnige zondagmiddag zat ik in een luie stoel en vroeg aan Robert wat zijn moeder boven aan het doen was. Hij zei nogal droogjes : "O ze is iets met persweeën of zo aan het doen." Ben pakte direct zijn windsurfspullen en verdween. Die heeft niets met bloed en zo. Ik belde de verloskundige en vrij snel na haar komst werd Mike geboren. En ik was en ben nog steeds heel blij met hem. En wat die ene vreemde chromosoom betreft : hij is zo atechnisch als ik weet niet wat. Zijn komst vond plaats in een voor mij wat nare periode. Mij was ontslag aangezegd. Maar de komst van Mike gaf mij een impuls om lekker verder te gaan. Ik begon dat jaar een eigen bedrijf op het gebied van Advies en Management. Mike, gefeliciteerd jongen!

Op het Stadionplein

 

Opvallende groet...

Omdat we Mike zouden ophalen, reden we gisteren naar Amsterdam. Hij zou met zijn vrienden met een bus terugkeren van een vakantie in Spanje. De bus zou op het Stadionplein aankomen. Voor mij een mooie gelegenheid om na vele jaren op dat plein terug te keren. Ik herinner me natuurlijk het Olympisch Stadion nog, maar ook een grote Citroën dealer.
Op de A6 bij Almere kwamen we in een nog redelijk verse file terecht. Al snle bleek dat er iets bijzonders aan de hand moest zijn, omdat een politiehelikopter zenuwachtig zoekend en laag vliegend door de lucht scheerde. Ik vermoedde het ergste voor wat betreft de duur en adviseerde mijn chauffeur de afrit te nemen en terug te rijden om via de A27 en de A1 naar de hoofdstad te rijden. Gelukkig bleek mijn vermoeden juist : na de Hollandse Brug was het opvallend stil op de weg.
We arriveerden nog geen 10 minuten eerder bij het Stadionplein dan de bus van de vakantiegangers. Het eerste wat ik zag was een groot pand met de merknaam Citroën erop! Ik zag ook een gerenoveerd Olympisch Stadion. Maar eerst moesten we Mike en de rest verwelkomen en bij de Febo een frietje pakken, want de jongelui hadden flinke trek. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om even de weg over te steken om naar het stadion te lopen. Net toen ik voor het geopende hek aankwam, riep een vrouwenstem : "Meneer, we gaan afsluiten!" Net te laat dus, hetgeen te wijten was aan de vermeende benzinedieven, die op de A6 een ongeluk hadden veroorzaakt en er vandoor waren gegaan. Althans zo vermeldde het nieuws.
Op de terugweg was de A6 aan onze kant gelukkig geheel filevrij.
En Mike en en zijn vrienden? Ik heb bruinere mensen uit Spanje terug zien komen.

Samen een quiche maken

Nadat ik aan Mike gevraagd had wat hij wilde eten, kwam hij met het voorstel een quiche te maken. "Je weet wel, zo'n taart", legde hij nog even uit. Ik ken die taarten wel, want mijn zusje Rita maakt ze ook. Natuurlijk kon ik mijn zus bellen, maar dan zou het koken zomaar met twee uur opgeschoven worden. Want als wij in gesprek raken, dan lijkt het eind zoek. Dus toch maar even achter de laptop en Google geraadpleegd. Omdat ik nog prei in huis had, heb ik achter 'quiche' ook maar 'met prei' ingetikt. Vervolgens stond mijn scherm vol met voorstellen, waarvan ik de bovenste koos.
Het bleek een eenvoudig recept te zijn, waarvan ik bijna alle ingrediënten in huis had. Alleen het bladerdeeg niet. Dus fietste ik richting de stad, nadat ik mijn boodschappenlijstje had aangevuld. Heen ging snel, terug moeizaam vanwege de wind. Samen met Mike hebben we de quiche gemaakt. Mike heeft voor de variatie nog wat walnoten erop gestrooid.
Terwijl de quiche in de oven stond, hebben we (Mike kwam spontaan helpen door af te drogen!) de afwas gedaan. Dus het aanrecht was weer lekker opgeruimd en schoon. Rust in de keuken.
Na een stief halfuurtje was de quiche klaar. En we mogen beiden zeggen : hij smaakte uitstekend! Op naar de volgende quiche.

Touw in de schuur

Een uitdaging

Zaterdag heb ik me als schoonvader eens van mijn goede kant laten zien. Ik zag Jade's fiets in de garage staan en dacht : "Arme ziel!" Haar fiets heeft drie versnellingen en de versnellingskabel hing op half zeven. De bedieningshendel op het stuur had het begeven : afgebroken. Het gevolg is dat de fiets continu in de derde versnelling staat. Dus Jade trapt zich een ongeluk, helemaal met tegenwind. Werk aan de winkel!
Omdat Mike even naar de stad ging, liet ik hem een nieuw hendeltje kopen voor een Sturmey Archer versnelling met drie standen.
Al eerder had ik voor Jade een remgreep provisorisch vastgezet en een tie rip. Eigenlijk moest er een nieuwe op, want de bevestigingsbeugel was afgebroken, maar ze moest toen op de fiets weer weg. De verlichting deed het ook niet en eigenlijk is die hele fiets een wrak. Maar goed, ze moet nog een jaar op dat ding naar school en daarnaast werkt ze veel. En alles gaat op de fiets.
Mike kwam terug met het juiste onderdeel. Hij was wel geschrokken van de prijs : "Bijna twintig euro, pa!" Ik mompelde : "Ja jôh, vrouwen zijn duur", maar blijkbaar was dat nog te horen. "Wat?", vroeg Mike. Dus ik zei : "Er liggen touwen in de schuur." Mike kijkt mij wat verbaasd aan : "Touwen? Waarvoor?" Ik stelde hem gerust : "Nee laat maar. Ik ga zelf even kijken", en liep naar de garage.
Nadat ik het oude hendel had vervangen, bleek de binnenkabel erg stroef te gaan. Die was dus gerafeld. Nadat ik de fiets uitgebreid had gecontroleerd, ben ik op mijn fiets gesprongen om een nieuwe kabel te gaan halen. Na teruggekeerd te zijn, heb ik de versnelling helemaal in orde gemaakt. Net als de verlichting en ik heb het achterspatbord vastgezet. De vork was aan beide kanten afgebroken. Het zadel had veel weg van een gatenkaas. Toen ik vanmorgen Jade vertelde over haar herstelde fiets, was ze zichtbaar blij en verbaasd. Ze bedankte mij en ik kreeg behalve een stel zwarte vingers ook een blij en tevreden gevoel.

Een rijbewijs!

Vanmiddag is Mike geslaagd voor zijn rijbewijs. Hieperdehiep HOERA! Natuurlijk sprong ik een gat in de lucht van blijdschap. Al begrijp ik niet waarom ik me opeens afvroeg, wat lang parkeren op Schiphol eigenlijk kost. Hahaha!
Mike houdt het sec bij een autorijbewijs. Hij is geen motorliefhebber en dat hoeft ook niet (schrijf ik met tranen in de ogen).
Ik heb onze jongens altijd vertrouwd. Ze weten wat we van ze verwachtten als ze het pad naar volwassenheid en zelfstandigheid bewandelen. Dus de fiets wordt niet ingeruild voor onze auto, nuchter achter het stuur en je niet laten opfokken door je passagiers en/of andere weggebruikers. Zelf de verstookte brandstof betalen, tenzij anders is overeengekomen en uiteraard de boetes. Een flink beroep op de zelfdiscipline dus. En ja, jaren later hoorde ik dan verhalen. Geen gekke, roekeloze dingen, maar grappen en grollen, zoals tijdens een blaastest. In de auto hing een walm van alcohol. En terwijl Ben stug volhield niets gedronken te hebben, werd het tegendeel beweerd door zijn aangeschoten kornuiten in de auto. Maar de blaastest gaf hem gelijk. Of over iemand die  in de laadruimte zijn roes lag uit te slapen. En dan zwijg ik maar over de verklaringen rond de vreemde luchtjes, die ik na het weekend onderweg naar de klant in de auto rook.

Mike wil deze zomer met de auto naar Denemarken op vakantie. Van mij mag ie, hoor. Die auto is maar een ding en ik gun hem zijn pleziertjes. Dus karren met die hap. Ik wens Mike veel veilige, leuke kilometers toe.

Nobody is perfect

Kleine kinderen worden groot. Vanmorgen vertelde hij mij, dat hij afgelopen nacht om half een weer thuis was. Ik geloof hem hoor, want ik heb veel vertrouwen in Mike. Van zijn thuiskomst heb ik niets meegekregen. Ik sliep al en ben niet liggen wachten. Mike is oud en wijs en gelukkig ook stil genoeg om hem los te laten. Gelukkig heb ik ook geen last van negatieve gedachten. Dus lig ik niet in bed te denken : stel dat ie overvallen wordt, of dat ie in het water rijdt. Er kan van alles gebeuren en dat accepteer ik.
Dus heb ik lekker geslapen. Vanmorgen was ik weer op tijd op. Beneden gekomen zag ik dat Mike nog even van de bami had gegeten, die ik zondag had gemaakt. Lekker pittig, want daar houden we beiden van. Als Mike iets lekker vindt, dan vraagt hij hoe het klaar gemaakt is. Aan alles is te merken dat hij naar volledige zelfstandigheid groeit. En op een verantwoorde manier. Hij heeft zijn eigen kleedgeld, werkt, doet het op school goed en houdt zich aan afspraken. Straks heeft hij zijn rijbewijs en zijn einddiploma op zak. En dan komt de volgende fase : studeren. Net als op onze andere kinderen ben ik ook trots op Mike. Alleen die kamer van hem, oei, oei, oei. Maar goed ook, anders zou ik gaan denken dat Mike perfect is.