Walk don't run

Mijn neef Jacques Goey had een aantal lp's met instrumentale nummers van o.a. The Ventures, The Spotniks en ik dacht The Shadows. Hij draaide die platen op zo'n draaitafel / pick-up die in een koffertje zat. Met de luidspreker in het deksel. Ik herinner me nog dat ik dit nummer, Walk don't run, zowel wat de slag als solo betrof op mijn gitaartje rammelde. Mijn broer en ik hadden een instructie lp waar dit nummer op voorkwam. Per instrument. Je kon dan zelf het ontbrekende instrument aanvullen. Een soort karaoke, maar dan voor instrumenten. Spelen met The Ventures dus.
De video herinnert mij ook aan de periode, waarin ik bromfiets- en motorfietstechniek vele malen belangrijker vond dan de meisjes. Iets wat ik later weer terug zag toen ik vader was; een zoon die aan zijn brommer sleutelde met meiden om hem heen. Die vond hij maar storend. Haha! En dan zie ik ook nog die natuurlijke lichamen. Zonder ijzer, zonder geverfd haar en zonder tatoeages. Wat een tijd! Gewoon puur allemaal. Zestig jaar geleden : Walk don't run. Helaas hebben velen dat advies in de wind geslagen. Het werd toch rennen, haast je rep je. En stress. Veel stress.

Afscheid van Jacques Goey -2-

Jacques Oudshoorn of Jacques Goey?

In mijn vroegste herinnering hoorde ik mijn oma roepen : “Sjááákie!!” Zo werd mijn neef Jacques, die ongeveer 8 ouder was dan ik, genoemd. Later werd het Sjaak. Hij nam mij wel eens mee op opa’s fiets. Dan zat ik steevast op de stang en reden we naar en door Leiden.

Tijdens een van die ritjes joeg Sjaak mij de stuipen op het lijf. Hij laveerde met hoge snelheid tussen de paaltjes op de Veemarkt door. Sjaak dacht dat ik uit enthousiasme gilde, maar ik deed het bijna in mijn broek van angst.

Eind jaren 50 was er een feestje bij opa en oma thuis. Jacques was geslaagd voor zijn Mulo diploma en dat werd gevierd. O.a. met een playback show, waarin Jacques met veel gevoel voor show nummers van Pat Boone en The Platters bracht. Jacques zong wel meer. Zijn duet van de Parelvissers met zwager Jan Verhoog was van hoge kwaliteit.

Jacques vertelde mij dat hij in 1944 als 3 jarig jongetje achter op de fiets door mijn oom Henk vanuit Den Haag naar Leiderdorp werd gebracht. Zijn moeder Eef kon wegens ziekte niet voor hem zorgen. Daar, in de Koningstraat bij zijn mamma Anna en pappa David groeide hij op.Meestal in het weekend kwam zijn moeder uit Den Haag over. Voor Jacques was zij een aardige tante; zijn ouders waren immers mama Anna en Pa David. In die tijd overheerste het Oudshoorn gevoel. “Ik was en voelde me Jacques Oudshoorn”, zo vertelde hij.

Jacques herinnerde zich nog het moment op de Lagere School aan de Kastanjelaan, waarop hoofdmeester van der Hoek tijdens het uitdelen van de rapporten, de namen van een ieder voorlas en vertelde hoe je gepresteerd had. Jacques zei : “Toen ik mijn rapport kreeg zei meester Van der Hoek : “Jacques Goey Tiauw Hong”. Niet begrijpend, zelfs geschokt moet ik hem aangekeken hebben. Ik kon wel onder bank kruipen. “Ik, een Chinese naam? Dat kon toch niet! Nee, Oudshoorn dus en verder geen gezeur. “

Hij staarde even stil voor zich uit en vertelde toen verder : 

“Oom Joop, Henk en Daaf en hun vrouwen en Hanny. Op Hanny werd ik later hevig verliefd, maar ik heb dat pas veel later durven vertellen.” Volgens mijn zus Hanny vormde haar komst in de Koningstraat voor Sjakie een bedreiging. Immers, de aandacht werd nu verdeeld. Sjakie sloot Hanny soms op in de kelder en saboteerde de schommel dusdanig, dat Hanny in de rozenstruik terechtkwam. Maar alles kwam toch goed tussen die twee. Als tiener trok Jacques soms truien van oma aan. Wel achterste voren om bepaalde vormen van oma in de trui te verbergen.

 Jacques vertelde: “Ik heb ze allemaal in de Koningstraat meegemaakt en natuurlijk alle kinderen die daar geboren zijn. Het waren mijn neefjes en nichtjes, ooms en tantes.

Jeugdjaren gekenmerkt door grote armoede en de vele pakken slaag die ik kreeg. En pa David, die het meestal voor mij opnam. Naarmate mijn tienertijd vorderde begon langzamerhand het besef te groeien, dat ik een geadopteerd kind was en geen volbloed Oudshoorn. Periodes van een dubbel gevoel volgden, waarmee ik het nogal eens moeilijk had. Totdat twee van mijn grote broers (Joop en Daaf) zeiden, dat ik een broer van hen was. Dat deed me heel erg veel goed. Ik voelde me weer Jacques Oudshoorn.”

Jacques was vaak een tijdje buiten beeld. Hij werkte na zijn Mulo examen op de wilde vaart. Als hij weer eens aan wal was, reed ik als tiener een paar keer met hem mee in zijn auto’s. Zo reden we in een zwarte dikke Amerikaan richting Den Haag. Onderweg drukte Jacques mij op het hart vooral niet naar politieauto’s en/of agenten te kijken. Op mijn vraag : “Waarom niet?”, antwoordde hij dat er iets met zijn rijbewijs aan de hand was… Als niet betalend passagier stelde ik verder geen lastige vragen. Met geopende ramen, armen nonchalant naar buiten hangend, reden twee stoere, bruine koppen met pikzwart haar en zonnebril door Den Haag. We kregen veel aandacht van vrouwelijk schoon. Mijn bewondering voor mijn neef Jacques steeg die dag tot grote hoogtes.

Toen wij begin jaren 60 op Curaçao verbleven, kwam Jacques onverwacht op bezoek! Een grote verrassing. Ook voor hem, want hij was de eerste van onze zeer omvangrijke familie, die de kleine Rita in levende lijve zag en in zijn armen nam. Jacques was trots als een pauw en genoot zichtbaar van dat bijzondere moment.

Bij zijn vertrek kreeg hij van mamma een paar potten sambal mee. Later schreef Jacques dat de sambal overheerlijk gesmaakt had. Alleen had hij langdurig problemen na een toiletbezoek. “Alsof ik een fles opgevreten heb, tante Cor”, zo schreef hij later. Zijn moeder, tante Eef maakte het in die tijd mede mogelijk dat mijn zus Hanny eerder terug kon keren naar Nederland.

Tijdens zijn opname in het ziekenhuis heb ik Jacques een paar keer bezocht. Ook later, in Het Dorp. Toen ik hem in zijn rolstoel zag zitten drong pas tot me door wat hem was overkomen. Mijn neef Jacques is voor mij immers altijd een soort Vrijbuiter geweest. Iemand die vaak zijn eigen gang ging en van niemand afhankelijk was. Tijdens een van die bezoekjes nam hij mij onverwacht in vertrouwen. Hij keek terug op zijn leven en sprak naast de leuke momenten ook met spijt van bepaalde zaken. Hij had zijn dierbaren de aandacht moeten geven die ze verdienden, zo zei hij. Jacques vond dat hij daarin tekort was geschoten.

Ik heb vaak met hem gelachen, maar ook van hem geleerd.

Dag Jacques. Dag Vrijbuiter. Bedankt voor alles.

PS. Ik heb Marjolein S via FB een berichtje gestuurd.

Afscheid van Jacques Goey

Over de A12 reden we op een zonnige en kleurrijke herfstdag naar Arnhem. Daar vond de uitvaart van mijn neef Jacques Goey plaats. Op de locatie aangekomen zagen we veel bekende gezichten maar ook onbekende. Hoewel ik uit principe liever niet een laatste blik werp op de overledene (ik wil me iemand herinneren zoals ie was), heb dat ik dit keer wel gedaan. Jacques lag er vredig bij.
Ik had me voorbereid op een toespraakje en voelde weliswaar wat spanning, maar niet al te veel. Dat veranderde plotsklaps toen een kleindochter van Jacques haar afscheidsbriefje voorlas. Iets knapte in mij.
Omdat ik na een korte pauze de volgende spreker was, had ik behoorlijk last van mijn emoties. Maar het lukte me toch om mijn verhaal met mooie herinneringen aan Jacques te doen.
De overige toespraken gaven een treffend beeld van Jacques zoals ik hem heb mogen kennen.  Eén van de sprekers bevestigde mijn vermoeden omtrent Jacques geestestoestand toen hij in Het Dorp verbleef. Het Dorp was op zich een mooi initiatief. Maar toen ik daar voor het eerst kwam, schrok ik van de sfeer. Wat een somberheid! Wat een eenzaamheid! En weinig gezonde mensen om je heen. Geen omgeving die bijdraagt tot een snel herstel.
Tijdens de dienst keek de oudste kleindochter een paar keer stiekem naar mij. Later hoorde ik van haar moeder Jolanda, dat ze vond dat ik op haar opa leek. Een mooi compliment voor zowel Jacques als mij : dus toch een Oudshoorntje.
 Toen ik de kleine meid complimenteerde met haar voordracht en zei dat ze het stukje mooi had voorgelezen, zei ze : "Dat vond ik zelf ook!" Prachtig, zo'n spontane, zelfverzekerde reactie.
Na een laatste groet, nam ik definitief afscheid van mijn neef Jacques. Maar de herinnering blijft. Ik troost me met de uitspraak die mijn nicht Yvonne deed : "Daar boven zal hij worden opgewacht door veel bekenden van hem."

Neef Jacques Goey

Mijn neef Jacques schreef een korte biografie voor mijn blog. Ik heb zijn verhalen zonder aanpassingen overgenomen en voorzien van foto's, waarvan een aantal door hem zelf bijgevoegd was. Hier het eerste deel van totaal vijf stukjes.

Oudshoorn of Goey?

Het is allemaal begonnen in 1944 in Den Haag. Ik woonde als 3 jarig jongetje met mijn moeder Eef,  naast oom Henk Oudshoorn in de Goudenregenstraat. Omdat mijn moeder vaak ziek was en oom Henk regelmatig wakker gehouden werd door het geblèr van ondergetekende, stelde hij aan mijn moeder voor om eens met zijn moeder (mama Anna, oma Oudshoorn) te gaan praten of zij voor mij kon zorgen.

Jacques en mamma Eef

Naar verluid werd ik toen meegenomen achterop de fiets bij oom Henk van Den Haag naar Leiderdorp. Dat in de oorlog (onder spervuur en mitrailleurkogels). Nou ja, dat is wat overdreven, maar toch…..dat dit in de oorlog heeft plaatsgevonden…..het heeft wel iets.

De communicatie verliep in het begin niet al te vlot. Als ik honger had, vroeg ik bijvoorbeeld om “pommes de terre”of “carottes”. Ik was namelijk nog maar pas over uit mijn geboorteplaats (Parijs) en kon alleen maar enkele woordjes Frans brabbelen. Mama Anna verstond daar natuurlijk geen syllabe van.

Meestal in het weekend kwam mijn moeder uit Den Haag over. Voor mij was zij een goede tante, mijn ouders waren immers mama Anna en pa David.

Neef Jacques Goey -2-

Een Oudshoorn.

Sjakie met pleegouders *)

In die tijd overheerste het Oudshoorn gevoel. Ik was Jacques Oudshoorn.

Ik herinner me de tijd op de Lagere School, dat meester Van der Hoek (ja met die lange baard) op een gegeven moment (dat was tijdens het uitdelen van de rapporten), de namen van eenieder voorlas en vertelde hoe hij/zij gepresteerd had.

Toen ik mijn rapport kreeg, ik zal het nooit vergeten, zei hij: “Jacques Goey Tiauw Hong”. Niet begrijpend en gechoqueerd moet ik hem aangekeken hebben en kon wel onder bank kruipen. “Ik!? een Chinese naam? Dat kon toch niet! Ik schaamde me kapot, want Chinezen, daar moest ik niets van hebben. Dat waren van die belachelijke figuren met spleetogen. Bovendien werd je daar vaak mee geplaagd. Scheldwoorden waar ik beroerd van werd : “Pinda, pinda, poepchinees", "kwatjie katjang?" Daar stond in Leiden weer zo’n Chinees met een bak met zakjes pinda’s voor z’n buik. Daar wilde ik dus niet bijbehoren. (Gelukkig heb ik daar geen trauma van overgehouden). 

Nee, Oudshoorn dus en verder geen gezeur. *) op de foto met tante Lies en Hannie, pappa David en mamma Anna.

Neef Jacques Goey -3-

Jeugdjaren Koningstraat, Leiderdorp.

Oom Joop, Henk en Daaf en en ega’s (behalve oom Joop met tante Corrie , die kwamen met Hannie). Ik heb ze allemaal in de Koningstraat meegemaakt en natuurlijk alle kinderen die daar geboren zijn. Het waren mijn neefjes en nichtjes, ooms en tantes.

Jacques, 17 jaar

Jeugdjaren gekenmerkt door grote armoede, de vele pakken slaag die ik van mama Anna kreeg en Opa David, die het meestal voor mij opnam. Dat was af en toe best wel riskant voor hem. Ik herinner mij, toen ik kennelijk weer eens iets uitgevreten had wat niet door de beugel kon, dat ik er van langs kreeg, Opa David voor me ging staan, omdat Oma een geleide projectiel op mij af wilde vuren in de vorm van een theepot. Ik weet niet meer of hij geraakt werd, maar het moet wel heel close geweest zijn

Toch begon langzamerhand, naarmate ik in mijn tienertijd groeide, het besef te groeien dat ik een geadopteerd kind was en geen volbloed Oudshoorn. Periodes van een dubbel gevoel, waarmee ik het nogal eens moeilijk had.