Gedurende mijn loopbaan in de detachering deed ik soms een beroep op mijn werkgever. Ik was dan bij en opdrachtgever bezig en had iets nodig van kantoor. Hoewel dat soort situaties sporadisch voorkwamen, gebeurde het maar al te vaak dat er niet gereageerd werd. Ook als ik de vraag had voorgelegd aan mij fieldmanager. Al ie de keer daarop weer op bezoek kwam, was ie het vergeten! Het was alsof mijn werk niet serieus gnomen werd. Toen ik Fieldmanager / Peoplemanager werd, was dat voor mij een hot item : gemeende belangstelling tonen en het werk goed doen. Je kunt wel dingen aanhoren, maar luisteren en beloftes nakomen is en ander iets.
Ik hield niet alleen verslagen van mijn gesprekken bij, ook een actielijst. Die lijst werkte is telkens weer zo snel als mogelijk af. Ik communiceerde erover, ook tussentijds als een actiepunt wat langer ging duren en de reden.
Als ik op bezoek ging bij medewerkers had ik een en ander voorbereid. Soms begon ik met een felicitatie vanwege de verjaardag of huwelijksdag of gezinsuitbreiding. Ik was dus ook met cadeaus op pad. Of ik informeerde naar de gezondheid vanwege eerder ziekteverzuim. Een bosje bloemen of kaartje hoorde daarbij. Gemiddeld werd en medewerker een keer in de maand bezocht. Tenzij mij verzocht werd eerder langs te komen.
Na het bezoek kreeg de medewerker binnen 5 werkdagen een verslagje met gemaakte afspraken / actiepunten. Van elke medewerker had ik een dossier.
Als gedetacheerde wist ik vanwege mijn eigen ervaringen, waar het mis kan gaan. Er waren geen medewerkers die om de haverklap iets vroegen of zo. Dus als er iets gevraagd werd, wist ik dat het noodzakelijk was voor het werk en het welzijn van de medewerker. Urgent dus. Mijn aanpak was de hoofdreden waarom binnen mijn groepen sprake was van een laag verloop en dito ziekteverzuim.