Vanmorgen heb ik tijdens mijn rondje zwerfvuil opruimen, een felicitatiekaart op de bus gedaan. Ik was weer eens een verjaardag vergeten. Erger : ik had niet eens in de gaten, dat het dit weekend Pasen is! Ik dacht pas volgende week. Het overkomt me wel vaker, dat ik de tijd kwijt ben.
Ik stuur in dat soort situaties hoe dan ook toch een kaartje. Dat is dan niet altijd een officiële felicitatiekaart. Soms een onbeschreven ansichtkaart, die we nog hebben. Daar schrijf ik dan onze felicitatiewensen op.
Sommige jarigen vinden dat raar. Ze weten de omstandigheden niet en vergeten een zeer belangrijk iets : er is aan hen gedacht. En daar gaat het toch zeker om? Soms komt een kaartje te vroeg, soms op tijd, soms later en soms helemaal niet.
Hoe dan ook, ik denk aan hen. Hoe zij over mij denken interesseert mij niet.