Afgelopen weekend zag ik een bijzondere documentaire over de Urker kotter UK 174. Het vissersschip is in 1954 met man en muis vergaan. In die documentaire hoorde ik een uitspraak die mij raakte. Een familielid van de omgekomen bemanning zei, dat ie als kind buiten het hele trieste gebeuren inclusief de rouw werd gehouden. "Ik was nog maar een kind", zei ie. Ik dacht gelijk weer aan mijn oma en de reden waarom ik (10 jaar) niet naar haar begrafenis mocht; "ik was nog maar een kind", zei mijn moeder.
Vandaag kregen we een berichtje van een van onze oppasadressen. Het ging over de Friese stabij, die aan beide achterpoten geopereerd is vanwege gebroken / gescheurde kniebanden. Het gaat na de operaties erg goed met haar. Er was ook een kort filmpje bij. Toen ik haar in het bos aan de riem zag lopen, raakte me dat nogal. Niet alleen vanwege het feit dat ze normaal liep, maar ook omdat ze mij aan onze Fenna doet denken. Sommigen gebeurtenissen en/of ervaringen blijven soms lang hangen.