In een speedo?

Aan het fietsen van afgelopen weken heb ik niet alleen een flink kleurtje opgelopen, maar ook een paar witte bovenbenen. Ik lijk wel een wielrenner; geen gezicht! De bovenkant van mijn lijf is wel wat meer gebruind, omdat ik op de camping mijn t-shirt vaak uit had.
Ik overweeg nu om een volgende keer zo'n ouderwetse zwembroek /-slip aan te doen. Je weet wel, zo'n speedo ook wel bekend als 'ballenknijper'. Maar ik ben bang dat ik dan staande gehouden word en wellicht in een of ander opvangtehuis voor verwarde oude mensen terechtkom. Dus wat is wijsheid? Laten sprayen?

Overgewicht

Het overkomt mij vaker. Ik mag dan een druk baasje zijn, maar tijdens vakanties raak ik kilo's kwijt. Ook dit keer. Volgens onze weegschaal (not made in China) ben ik 3 kilo kwijtgeraakt. We hebben veel gefietst en ik weet dus niet precies waar en wanneer. Blijkbaar heb ik toch te weinig

kroketten gescoord. Overgewicht kweken is erg gemakkelijk. Je kunt er lekker lui bij gaan liggen. Het weer kwijtraken is aan ander verhaal. Dat is afzien, zweet (fietsen!), bloed en vooral tranen.
Overgewicht is toch zóóó 2015. Zelfs campers hebben er last van, las ik laatst weer. En het is net als met het lichaamsgewicht : velen vinden het geen probleem. Totdat het verkeerd afloopt.
Vanmorgen ben ik naar de Milieustraat gereden. We moesten wat wit piepschuim en oud papier en karton kwijt. Wat is zo'n bussie toch handig! Schuif de zooi er maar in en karren maar.

Met vereende krachten

Weer thuis hebben we die dinsdagavond enkel het strikt noodzakelijke uit de kampeerbus gehaald. We wilden er zeker geen wedstrijd van maken. We houden het vakantiegevoel zo lang als mogelijk vast. Gisteren hebben we samen de bus leeg gemaakt. De wasmachine heeft 2x gedraaid en dankzij het zonnige weer was de was buiten snel droog. Het wasgoed ruikt dan veel lekkerder dan wanneer het binnen gehangen heeft.
Komende zaterdag ben ik in de loods. Dan loop ik de boel nog een keer na en ruim de bagagebakken wat op. Daar ga ik ook met de stofzuiger door de bus. Fenna laat nogal wat haren achter. Dit keer ga ik tape gebruiken om de matten van hondenharen te ontdoen. Veel sneller en handiger dan het stofzuigen en/of borstelen met een speciale borstel. Bij en in de loods kan ik in alle rust aan de slag. Daar zijn geen voorbijgangers, die om een praatje verlegen zitten.
Wat het samenwerken betreft zijn we goed op elkaar ingespeeld. Vandaar dat de boel zo opgeruimd is. Hetzelfde gaat zo snel als we de bus ergens opstellen met de tent eraan. Allemaal zo gepiept. Sonja is erg goed in het mooi strak zetten van de tent of de luifel. Ik ben dan met de elektriek bezig. We zijn meestal zo klaar. Soms krijgen we te horen dat we echte kampeerprofessionals zijn. Dan zitten wij al aan de koffie of het eten, terwijl de anderen nog druk bezig zijn met het installeren. Terwijl ze veel eerder gearriveerd zijn dan wij. Dan zitten wij toe te kijken hoe zij het doen.

Nog een keer Hoogeveen

We zijn weer thuis. De dag verliep gisteren anders dan verwacht. 's Morgens, na het ontbijt, zijn we weer op de fiets gestapt. Dit keer wilden we via de knooppunten naar Hoogeveen rijden. De vorige keer hebben we dat deels op de terugweg gedaan. Dus nu ook op de heenweg. Uiteindelijk reden we via een voor ons totaal onbekende route naar Hoogeveen. Dus dat was dan weer erg prettig. Voor de terugweg hebben we ook een andere route genomen. Persoonlijk vind ik de fietsroutes leuker dan die we in de Achterhoek gereden hebben. Ze zijn nog gevarieerder en bijna alle routes waren geasfalteerd! Dat reed natuurlijke erg comfortabel. Een keer zijn we over

een schelpenpad gereden. Maar dat was nog geen kilometer en reed overigens ook niet verkeerd. Hoewel we eigenlijk een doorsteek wilden maken, reden we per abuis toch via een omweg terug naar de camping. Dit keer kwamen we uit op zo'n 34 kilometer.
Weer terug op de camping kregen we het idee toch maar die middag te vertrekken. De tent en het gras waren droog en anders zouden we tot vandaag rond het middaguur moeten wachten. Maar we waren niet zo zeker van het weer. Er was wat nattigheid voorspeld. Dus hebben we ons kamp opgebroken en reden we rond half zes van onze plek weg. Via de A37 naar de A28 en vervolgens via de N50 naar Dronten. Het was aan onze kant van de A28 aanzienlijk minder druk, dan in tegenovergestelde richting. Dus geen files, geen problemen enkel rustig rijden.

45 jaar geleden!

Vandaag is een bijzondere dag. Een extra bijzondere dag, want elke dag is bijzonder, hè. Vandaag is het namelijk 45 jaar geleden, dat Sonja en ik ons verloofden. We vonden het toen al ouderwets, maar ja er zijn nu eenmaal momenten in het leven waarop dingen anders lopen dan je zou willen. Op dat moment dachten wij nog zo'n 1 á 1,5 jaar met elkaar om te gaan, voordat we zouden gaan samenwonen. Wat denk je? Drie roerige maanden later waren we al zes dagen getrouwd! Dat vonden we ook ouderwets, want zoals gezegd we wilden immers samenwonen. Veel fatsoensrakkers vonden dat toen nog smerig, vies, ongehoord enz. Dus ook hier weer een koerswijziging. Laat ik het zo formuleren :  vanwege wind uit een andere hoek.
Zelf ben ik met tellen begonnen vanaf de maand mei 1975. Toen hadden we naar mijn gevoel echt verkering. Ik weet nog goed dat ik ergens halverwege 1974 dacht : "Hé, wie is dat leuke meisje met die gulle lach en dat mooie lange blonde haar?" Nou, dat was dus Sonja. De kleine Sonja, ik ken haar al sinds 1964, was plots een heuse tiener geworden! Vanwege het leeftijdsverschil lette ik niet zozeer op haar en andersom. Al herinner ik me nog wel een paar bijzonderheden. Zo was ze vaak haar vader aan het helpen met klussen en zat ze bij hem achterop op de bromfiets. In december van dat jaar 1975 dus in de huwelijksboot gestapt en sindsdien menige golf genomen en stormpjes doorstaan. Hoewel wij inmiddels uit de huwelijksboot gestapt zijn, wandelen we nog steeds samen met veel liefde voor elkaar op het droge.

Knooppunten

In Hoogeveen heeft Sonja een paar kaartjes weten te scoren, waarop wandel- en fietsroutes in deze omgeving staan vermeld. Voor een kaart moest betaald worden, de andere twee (het noordelijker en zuidelijker deel van de omgeving, waren gratis. Maar niet voor niets. Ik heb ze wat bekeken en concludeerde, dat we voorlopig nog niet uitgefietst zijn. Het leuke is dat we ook hier van dorp naar dorp kunnen rijden. Dat vinden we leuker dan enkel door het landschap te karren. Het is fijner aan de horizon de contouren van een dorp of gehucht te kunnen zien als reisdoel. Als eerste vallen de kerktorens op. Ze geven meestal ook het centrum aan. Meestal, want in sommige gehuchten hebben ze het gebouw van de gelovigen aan de rand van de bebouwde kom geplaatst. In het centrum staat dan een tempel waar men aan ene Bacchus offert. Het is maar net waarin men gelooft.
Soms zijn er situaties waarin het onduidelijk is welke kant we op moeten. Dus dat is dan een stukje doorrijden en vervolgens weer terug om de andere kant op te gaan.

Weggelopen en op de fiets

Ik zie opvallend veel oproepen vanwege weggelopen poezen en katers. Vaak moet ik dan glimlachen, want die beesten gaan immers ook op stap. Soms dagen lang. Ik heb een keer aan onze kater Tom gevraagd, wat die weglopers eigenlijk allemaal doen. Volgens onze Tom zijn ze dan gewoon een paar dagen op naailes.... Het 'Gaat heen en vermenigvuldigt u' geldt dus ook voor katten.
Na een wel zeer rustige start op deze maandag, zijn we weer op de fiets gestapt. Dit keer is het bijna windstil en dus kan het vest in de bus blijven. Ik heb me dit keer ook maar even flink met zonnebrandolie ingesmeerd. Ik begin namelijk zwart te worden en ik wil geen medelijden opwekken bij overgevoelige landgenoten en vreemden. En me al die onzinnige verhalen over Zwarte Piet, slavernij, mislukte Eskimo's enz, te besparen.

De afstand zou weer rond de 30 km bedragen. Een mooi aantal km's, want we houden ervan zo links en rechts wat rond te neuzen en rustig aan te doen. Of wel : we gaan weer genieten. We hadden ons kompas dit keer op Gramsbergen gericht. Wederom via de fietsknooppunten. Wie Gramsbergen zegt, denkt ongetwijfeld aan schaatser Erik Hulzebosch (met dat prachtig accent), die daar in de buurt woont. We vinden dat knooppuntensysteem zo heerlijk rijden. Veel natuur en afgewisseld met boerderijen en woonkernen.

Onderweg zagen we hoe een vrouw schapen aan het scheren was. Dat het nu pas gebeurt (na die hete periode) zal ook wel een reden hebben. Het land werd ook geschoren en ontdaan van de aardappels en uien. We zagen ook een enorm groot veld vol bruine, dode planten. Ik weet niet wie daar tijdens de afwezigheid van de kweker de bollenplantjes verzorgd heeft. Maar groene vingers had ie zeker weten niet. Halverwege kon Fenna ook haar pootjes strekken. We verlagen dan ons tempo, zodat ze niet als een haas hoeft te rennen. Toen ze aangaf moe te zijn, ging ze weer in haar kar.

We hebben een speciale drinkfles en -bak voor de Friese teef mee.
In Gramsbergen aangekomen wilden we een kop koffie drinken. Maar alles was nog gesloten. Vreemd, want er waren veel wandelaars (met rugzak en wandelschoenen) en fietsers. Maar blijkbaar heeft de horeca hier geen last van de corona-ellende. We gingen op een bankje zitten om het vervolg van onze fietstocht uit te stippelen. We wilden globaal richting Coevorden en dan via een omweg terugrijden. We waren net (koud kan niet want we hadden het warm) op de fiets gestapt, toen we bij een brug een vrij druk bezocht restaurant zagen langs de Vecht! Dus dat was rechtsomkeer en naar dat stekkie. We volgden keurig de covid aanwijzingen op, vulden een formulier in en namen plaats aan een tafeltje aan de oever van de Vecht. Daar genoten wij van de koffie. Zelfs zo langdurig, dat we daar ook maar de lunch gebruikten.

Ook daar veel gasten in wandeloutfit. Met een van hen ging ik een gesprekje aan. Ze had net haar schoenen weer aangetrokken en ging duidelijk met moeite staan. Ik herkende dat direct. Als militair had ik daarom een hekel aan pauzes. We liepen liever door, want na zo'n pauze doen de voeten veel meer pijn dan voorheen. Het stel maakt dagelijks wandelingen binnen het kader van het Pieterpadtraject. Een mij bekend iets vanwege een familielid. Ze zijn met de caravan die dagelijks verplaatst wordt. Dit is hun laatste wandeldag. In het najaar willen ze bij mooi weer de wandeling voortzetten.

Toen er een bootje aankwam varen, schrok Fenna zich een hoedje. Ze begreep niets van die twee mensen in dat houten ding in het water. Omdat de tijd vloog, zijn we toch maar volgens dezelfde route weer teruggereden. Toen we weer op de fiets stapten, voelden we onze voeten niet. Wel ons zitvlak, maar daar hebben we elk maar een van. Dus dat scheelt. Het was weer totaal zo'n 30 km en weer een mooie dag. Rond theetijd waren we weer terug bij de bus, waar we in onze luie, comfortabele stoel in de zon ons zitvlak verwenden.

Ik zie sterretjes

Het wordt weer donker buiten. De lucht is onbewolkt. Het zal wel weer fris worden. Het is al nachten lang zo, dat ik een zeer heldere lucht kan zien. En dus heel veel sterren. Ooit leerde ik die hemel met z'n sterren kennen. Dat begon bij de padvinderij en later tijdens mijn militaire diensttijd om me in het veld te kunnen oriënteren. Met name tijdens zomervakanties wilde ik nog weleens buiten gaan liggen om naar de lucht te staren. Naar al die sterren.

Ze kreeg er een kind van

 Ook tijdens vakanties wordt Fenna verzorgd. De haren tussen de voetkussentjes worden geknipt en de vacht wordt gekamd en geborsteld. Soms duurt het nogal lang. Dan hoor ik Fenna denken : "Hou op! Ik krijg er een kind van!"

Senseo en tafeltje

Over de door mij aangepaste Senseo (aantal watts gehalveerd) zijn we beiden zeer tevreden. Het enige verschil betreft de opwarmtijd. Die bedraagt nu zo'n 2 minuten. So what? Het tafeltje voor tussen beide stoelen hebben we niet kunnen gebruiken. Ik was iets belangrijks vergeten : Fenna! Als we ergens staan, dan ligt Fenna tussen onze stoelen in. Met koudere nachten plaatsen we daar haar opvouwbare hok. Dat hokje valt in de lengte net over de voet van het tafeltje. Jammer, maar niet echt een gemis.

Hoewel het overdag behoorlijk warm kan worden in de bus, is ie zo weer afgekoeld. Dankzij de beide achterportieren, die we samen met de schuifdeur wagenwijd openzetten. afgelopen nachten daalde de temperatuur in de bus tot zo'n 15 Celsius. Een heerlijke temperatuur om te kunnen slapen. Maar om daarin vanuit een warm bed terecht te komen is minder aangenaam. Zoals gezegd doen we 's morgens vanuit ons bed met een druk op de knop de kachel aan. Die brengt de temperatuur binnen een halfuur op zo'n 20 Celsius. Dan is het aangenaam genoeg om uit ons nestje te komen.

Een beetje laat

Om de een of andere reden, kwam ik vanmorgen pas rond half tien(!) uit ons nestje. Dat is mij niet eerder overkomen. Ik ben een nogal vroege vogel. Het is hier behoorlijk warm op de camping. Dus we zitten lekker buiten in de zon. Wij zijn nog steeds de enige gasten. We weten inmiddels wel waarom. Zoals ik al eerder beschreef is hier nogal sprake van wat achterstallig onderhoud. De beheerder heeft weliswaar grootse plannen, maar in de basis moet er eerst nog veel verbeterd worden. Er zijn hier erg veel campings, dus de concurrentie is groot. Zou hij zich niet afvragen waarom die andere campings volgeboekt zijn en hij alleen ons als gasten heeft? Meneer wil zich onderscheiden, wat op zich een goed uitgangspunt is. Maar ik zou eerst de huidige situatie flink verbeteren. Ik heb het idee, dat veel bezoekers al afhaken bij het zien van de entree en het gedateerde sanitair. Het is hier een mooie fietsomgeving, maar documentatie ontbreekt. Meneer wist niet precies waar een knooppunt in de buurt is. Kortom, er is nog veel te doen voor hem. De potentie is er wel. Het is een vrij groot terrein verdeeld in verschillende velden. Het is er ook rustig en mooi wat de omgeving betreft.

Boeren en boeren

Ja, ja, we bevinden ons in het boerenland voorzien van code groen. Erg leuk met veel nostalgie. We komen ook andere boeren tegen. Misschien zijn ze dezelfde, dat kan ook. Hoewel ik daar mijn twijfels over heb. Zoals vanmorgen. Toen werden we op een vrij smalle weg ingehaald door een man in een Audi. Hij passeerde ons met enorm hoge snelheid. Levensgevaarlijk, want er kan altijd iets onverwacht gebeuren. Er waren meer van die boeren. Zelfs een die in een onoverzichtelijke bocht op ons af kwam scheuren. Idioot!
Niet alleen op de weg, ook in de bebouwde kom komen we dat soort 'boeren' tegen. Wat dacht je van gewoon in- of uitparkeren zonder rekening te houden met het verkeer? Je moet gewoonweg stoppen, is blijkbaar hun credo. Sonja wilde een winkel verlaten en trok de deur open. Een 'boer' liep zonder pardon naar binnen. Sonja moest gewoon op hem wachten. Geen bedankje of groet, niets. Vreemd, want dames gaan toch voor en mensen eerst uit de winkel en dan pas erin?
Onderweg vroeg ik een bewoner naar het centrum van een dorp. Het was alsof ik hem had uitgescholden. Of zou ie net van zijn vrouw op z'n donder gekregen hebben? Hoe dan ook, veel boeren hier. De andere mensen zijn best wel vriendelijk, maar die boeren....

Naar Slagharen

Het aantal besmetting groeit zoals verwacht. Het valt mij wel op, dat men nu het woord besmetting hanteert. Geen ic opnames en geen doden. Of is de pijp inmiddels leeg? Wij verblijven in een gebied dat als code groen bekend staat. Het is hier dus nog veiliger dan in Flevoland, zeggen ze. Het valt ons op dat er weliswaar regels zijn, maar men gaat er vrij ontspannen mee om.
Vandaag maar weer op de fiets gestapt. Dit keer hebben wij weer zo'n 30 km weggetrapt. Er stond wel een flinke wind, maar gelukkig reed Sonja voorop. 😁 We zijn via een mooie landelijke route naar Slagharen gefietst. Gisteravond hebben we de route met behulp van een kaartje uitgestippeld.

De nummers van de knooppunten hebben we vervolgens genoteerd op een speciaal kaartje. Dat kaartje ging in de telefoonklem op het stuur van Sonja's fiets. We zijn veel boerderijen onderweg gepasseerd, met vee. Meestal melkvee, maar ook enkel varkens, kippen of geiten. Vooral de geur deed ons herinneringen ophalen. Sonja van de boerderij van haar oma en opa in Zoeterwoude en ik van die van mijn klasgenootjes in mijn geboortedorp en uiteraard de boerderijen van Braat en Wolk.
Het leuke van het rijden via de knooppunten is, dat een bepaald dorp via de gewone weg 2 km rijden is, terwijl via de knooppunten de afstand 5 km kan zijn. Goed voor het incasserings- en doorzettingsvermogen. In Slagharen

hebben we gepauzeerd. Met koffie en later een uitgebreide lunch.
Op de terugweg kwamen we lang het Ponypark / pretpark. Een rare gewaarwording als je weet dat we daar ooit met de auto naar toe gereden zijn. Om de kleinkinderen te vermaken. Nu dus op de fiets. Onderweg zijn we nog even bij een kringloopwinkel gestopt. Sonja ging kijken en kopen, terwijl ik buiten met Fenna in de zon wachtte. Met alle bruine gevolgen van dien voor mij. Op deze route kwamen we langs fraaie huizen met flinke gazons. Het schijnt hier de gewoonte te zijn om over zo'n gazon een elektrische 'schildpad' te laten grazen.

Beestenboel

Vanmorgen, rond halfzeven, was het behoorlijk fris in de bus. Maar dankzij een handige schakelaar bij het bed, kon de kachel onder de bestuurdersstoel aangezet worden. Een halfuurtje later was het aangenaam warm in de bus. Dat verhinderde niet dat ik geheel tegen mijn gewoonte in nog een uurtje in bed bleef liggen.
Toen ik later de schuifdeur opende, was het in de tent al behoorlijk warm vanwege de zon. Oké, ik had ook om halfzeven mijn bed uit kunnen klimmen om die deur open te zetten. Dan had ik op geheel groene wijze de bus verwarmd. Dat doe ik meestal, maar vanmorgen dus niet. Geen zin in. Haha!
De drie katten hier zijn hondsbrutaal. Ze proberen telkens in de bus of bustent te komen. We hebben een plantenspuit, waarmee we ze wegjagen. Niet door ermee te gooien (al kreeg ik die nijging wel), maar door water te spuiten. Die katten gaan er dan als een haas vandoor, maar zitten dan een

paar meter verderop wat schaapachtig naar ons te kijken. Ze hebben blijkbaar honger als een paard. Fenna is er ook al een keer achteraan geweest, maar ook dat maakte weinig indruk. Ze gaan zelfs vlak bij de tent liggen slapen. Het lijken net opdringerige migranten, die proberen medelijden op te wekken. Ja, dag! Een paar bejaarde camper-apen hebben die dakhazen een tijdje gevoerd, met alle gevolgen van dien.
Als een van ons na het avondeten naar de wastafel gaat met serviesgoed, tijgeren ze door het gras achter je aan. Ik vraag het voor een vriend van ons, maar zijn wilde katten beschermd? Een andere vraag van hem : Mag een dode dakhaas in de gft bak? Nee hoor, geintjes. We houden het bij water en de hulp van Fenna. Ik denk dat ik een super soaker ga kopen, je weet wel, zo'n waterkanon.

Met chagrijn in het lijf

Wat ons nou onderweg opvalt, is het aantal mensen op de fiets dat chagrijnig kijkt. Ze groeten ook niet. Zouden ze soms als taakstraf fietsen hebben gekregen? Vanmorgen, toen we van de weg een fietspad opreden, reed een jong stel als wij (dus op leeftijd) zo'n 20 á 30 meter afstand. Toen ze ons naderden hoorde ik meneer mopperen : "Ja hoor." Het was een vrij smal fietspad, waarop de kar van Fenna zo'n beetje de hele breedte besloeg. Het betrof maar een kort stukje, maar voor meneer kort genoeg om te mopperen. Hij wilde per se passeren. Zijn vrouw maande hem tot rust. Toen het mogelijk was, week Sonja met de kar wat naar rechts en kon de mopperkont passeren. Hij zei zowaar : "Dank je wel." Als ik zo ga reageren op de weg, dan mag Sonja mij aan de ketting leggen. Nu iedereen weer aan het werk is en de scholen van start gegaan zijn, zien we vooral ouderen op het fietspad. Ook op de racefiets en ook met chagrijn. Wat wel een verademing was, was de manier waarop een groepje op een racefiets mij een keer passeerde. Meneer aan kop zei vriendelijk dat er nog meer volgden. De middelste, een vrouw, zei dat er nog 5 achter haar (aan?)zaten. De laatste zei dat ze de laatste was (ze loog niet) en bedankte mij. Kijk, zo kan het toch ook. Heel anders dan loeihard voorbij razen en schreeuwen, zoals de meeste eikels op racefietsen doen. Want daar word ik bijna chagrijnig van.

Naar Hoogeveen

Het was vanmorgen wat mistig en er stond een flinke bries. Niet bepaald fietsweer. Voor watjes. Dus hebben wij Fenna ingeladen en zijn op de fiets gestapt. Het reisdoel was dit keer Hoogeveen, dat zo'n 15 km hier vandaan ligt. Inmiddels was de zon gaan schijnen. We wilden de knooppuntenroute volgen, maar we hadden geen kaart. Wel een telefoon. Dus hebben we deels de rood-witte fietspaddenstoelen, deels de knooppunten gevolgd. Voor de laatste hulp hebben we een foto gemaakt van een stuk kaart dat op een bepaald knooppunt te zien was. Ach, het is weer wat anders dan de bekende paden. Vlak voor Hoogeveen hebben we Fenna even uitgelaten, zodat ze har blaas en darmkanaal even kon legen. Tegen half twaalf kwamen we in het centrum van Hoogeveen aan. Koffietijd! Omdat de borden het

aangaven, stapten we van de fiets en liepen het centrum in. Daar namen we plaats op een van de terrassen. We moesten echter eerst Corona-vragen beantwoorden. We zaten helemaal apart, in de schaduw. De zon was al behoorlijk gaan prikken. Toen we daar aan onze koffie zaten, viel het ons op dat er veel gefietst werd. Toen begreep ik waarom men ons zo bekeek, toen we lopend aankwamen; het meest gehoorzame stel van de stad waren dus twee toeristen. We bevonden ons in de Hoofdstraat. Een zeer brede straat, waar

1,5 meter afstand gemakkelijk in 15 meter veranderd kon worden. Fraai was ook de kronkelende waterloop, die de straat in tweeën deelde. In de bochten waren vaak terrasjes met tafels en stoeltjes geplaatst. Prachtig gedaan. Daar kan menig Flevopolder architect wat van opsteken. Fenna heeft nog even met haar poten in het water gestaan. Bij een stadskantoor hebben we wat fiets-info gehaald. Op een van de terrasjes hebben we laten de lunch gebruikt. Er was heel veel ruimte en het was niet druk. We bezochten om beurten (Fenna mocht niet mee) een winkel met allerlei oude spullen. De winkelier verwelkomde mij met de woorden : "Tot hoever wilt u ook even terug in de tijd?" Ik zei dat ik van de tijd ben van o.a. de Lodaline met bouwpakketje, de Radion waspoeder, de katoenen luiers, het blikken speelgoed, de zwarte kolenkachel en een flink pak op je donder. Het laatste was daar niet te koop, zei ie, maar kon ik volgens hem gratis krijgen. 😂  
Voordat we de terugtocht begonnen hebben we eerst op de fietskaart gekeken. Het leek ons een vrij duidelijke en gemakkelijke route. Ware het niet dat we plots moesten omrijden. Met gevolg dat we de knooppunten kwijtraakten.

Maar het leverde wel een leuke zwemplek voor Fenna op. Dus ook zij heeft even mogen genieten met haar tennisbal. Verderop raakten wij dermate uit de koers (dacht ik), dat we in Moscou terechtkwamen! Het was Nieuw Moscou. Een nieuwe Poetin heb ik niet gezien. Het bleef overigens heerlijk fietsweer, ondanks de soms straffe tegenwind. Onderweg stonden we nog een minuut stil bij het feit dat Sonja's pakezel Stella de magische grens van 5.000 kilometer had bereikt. En dat in nog geen 2,5 jaar. We hadden trouwens beiden geen last van zadelpijn. Ik had gisteren het zadel van Sonja's fiets opnieuw afgesteld. Het stond een tandje te ver achterover. Vandaag had ze nergens last van. Toen we weer bij de bus waren, begon Fenna te zeuren. Wat denk je? Ze wilde naar haar slaapplek! De Friese teef wordt ook een jaartje ouder.

In de schaduw

Vandaag zitten we weer in de schaduw. Natuurlijke schaduw van bomen en struiken. Dat is een heel andere koelte dan die van onder een parasol of zonnescherm. De grond onder mijn blote voeten is ook heerlijk koel. Vlak naast onze bus staan bomen en struiken. Ze vormen al snel schaduw. Er staat een grote trampoline. Ik heb me er maar niet op gewaagd. Straks lig ik half in de kreukels dubbelgevouwen in dat net en moet Sonja de brandweer bellen. Maar dat springding blijft wel trekken. Gek hè?

In de schaduw, op de koele grond, heb ik vandaag Sonja's pakezel Stella schoongemaakt en hier en daar van een druppeltje olie voorzien. Ik had me voorgenomen subiet te stoppen, zodra ik zou gaan zweten. Dus was ik na 5 minuten al gestopt. Maar na een korte pauze en een paar tandjes lager in de versnelling heb ik de klus toch geklaard. Het interessante van zo'n poetsbeurtje is, dat je eventuele schade en/of slijtage eerder ziet. In dit geval enkel wat gebruikssporen met bijna 5.000 km op de teller. 

Nachtelijk bezoek

Wat een rust hier zeg! We horen enkel de vogels. Er zijn hier veel langpootmuggen. Maar die steken niet. Sonja is wel een paar keer gestoken, met jeuk als gevolg. Er zijn ook wel muggen, maar heel weinig. Mij steken ze niet. Ik denk omdat jeuk mij geen bal interesseert. 😀Toen wij gisteravond gezellig in de bus naar een film zaten te kijken, hoorde Sonja buiten een vreemd geluid. Het kwam uit de bustent. Ik dook gelijk maar achter mijn stoel. Om iets te zoeken hoor. Ze pakte een zaklantaarn en scheen naar buiten. Ze zei, dat er een kat op de campingtafel zat. Toen ik achter mijn stoel vandaan kwam en naar buiten keek, zag ik in de lichtbundel een van die loslopende katten onze overgebleven peultjes opvreten! Sonja had voor twee dagen

gekookt, peultjes en worteltjes met gekookte aardappeltjes. Om het eten te laten afkoelen alvorens het in de koelkast te plaatsen, had ze het buiten neergezet op de tafel. De aardappels in een afgesloten bakje, de wortels en peultjes elk apart in een plastic zakje. Dat van de peultjes had de blijkbaar vega-dakhaas opengekrabd en was net aan de maaltijd begonnen. Toen ik de schuifdeur opende, vluchtte het beest onder het tentdoek door naar buiten. Dus dat wordt vanavond gebakken aardappeltjes met worteltjes.
Hoewel het vandaag nogal warm zal worden, genieten wij in de schaduw van de bomen van de dag. We zitten gezellig in een koel hoekje op ons veld. 

Een wat afstandelijk reactie

Sonja besloot toch even een mail te sturen naar dat restaurant, vanwege de afhandeling van de steenkoude saucijzenbroodjes. Het ging erom, dat de serveerster er met haar vinger aan de vulling gevoeld had en zij toch weer die bevoelde saucijs opgewarmd terugkreeg. De bedrijfsleider reageerde nogal luchtig. Samengevat schreef ze dat wij het goed gevonden hebben en dat ze de kwestie intern met het personeel had besproken. Dus wat wilt u nog meer?
Ze liet blijken het accent op haar restaurant te leggen en niet op de klant. Er stonden ook geen excuses in. Zelf zou ik anders gereageerd hebben. Bijvoorbeeld als volgt :

"...Bij deze mijn excuses voor het gebeuren. Natuurlijk had de serveerster de saucijzen onder excuses direct mee moeten nemen naar de keuken en niet aan uw tafel uw bewering moeten controleren. U had weliswaar een stukje van de saucijs afgesneden en geproefd, maar u had vanwege uw terechte klacht een nieuwe moeten krijgen en niet dezelfde.
Ik heb de kwestie met het personeel besproken en hen nogmaals op de juiste procedures gewezen, om herhaling te voorkomen. Nogmaals mijn excuses en ik hoop dat wij u desondanks terug mogen zien in ons restaurant.

Met vriendelijke groet,....."

Zoiets komt wat aardiger en klantgericht over. Nu lijkt het alsof Sonja een zeurpiet is. De serveerster werkte er nog niet zo lang en werd blijkbaar opgedragen dezelfde saucijs uit te serveren. Ze was het er zelf niet mee eens, zei ze nog. We wilden geen discussie starten op het terras en hadden begrip voor de situatie van de serveerster. 

Oet Twente

Ze heeft voor mij een verrassing gekocht. In een supermarkt. Het is bakbloedworst. Niet zomaar een paar schijven, zoals in menige super aangeboden wordt, maar een heuse worst. Oet Twente. Geen joekel, maar eentje van een mooi formaat en een gewicht van 500 gram. Als ik er schijfjes van zou snijden zijn ze ongeveer half zo groot als die van de supermarkt. Het is weer erg lang geleden dat ik bakbloedworst gegeten heb. Dat ligt niet alleen aan mijn slecht geheugen, hoor. Sonja houdt mijn slechte gewoontes gelukkig ook in de gaten. Ik eet de worst op brood. Met gebakken ui of, heel soms, een schijfje appel. Mmm.