Met afscheid nemen heb ik nog steeds veel moeite. Of het nu van een huisdier is (ook al blijft ie levend achter op het oppasadres) of een mens. Het valt mij telkens zwaar. Maar ik bevind me in een levensfase, waarin afscheid nemen steeds vaker voorkomt. Zoals vandaag van een familielid. Toen ik de rouwkaart las, dacht ik gelijk dat er een ongeluk gebeurd moest zijn. De overledene was gezond en vol plannen.
Navraag bevestigde mijn gevoel. Rust in vrede, neef!