Schoonhoven revisited

Het was de bedoeling om op de fiets naar Schoonhoven te rijden. De regenbuien deden ons anders besluiten. We gingen met de auto en dat was maar goed ook, want onderweg plensde het. In het Zilverstadje aangekomen was het weer droog. We vonden na de entree omgeving nogal onherkenbaar. We zijn naar het Plesmanplein gereden, waar we de auto hebben geparkeerd. Wat een nieuwbouw in die omgeving zeg! En er wordt nog steeds gebouwd. Vooral de hoogte in. Het oogt wel allemaal erg propperig. We zijn naar de Pasteurflat gelopen en via de Rotterdamseweg naar de Gildemeestersstraat. Onderweg passeerden we onze voormalige drive in woning aan de Mme Curiehof. Het is de wnong links van die met witte kap. Daarna staken we over en liepen de Gildemeestersstraat in. De rijweg is een stuk breder dan voorheen. Ons eerste koopwoning was als enige van de witte kleur ontdaan en van een dakkapel voorzien. We wandelden richting de

vakschool. Aan het eind van de straat zagen we in het parkje een mevrouw met een aantal stabijs lopen. Fenna herkende blijkbaar haar rasgenoten, want ze bleef erg geïnteresseerd staan kijken. Ik zwaaide maar even naar de vrouw. We sloegen toen linksaf om weer terug te keren naar de auto. Al die tijd was het weer droog.
In de auto zijn we naar het centrum gereden. Daar zijn we uitgestapt en weer gaan wandelen. Richting de Lek via de Veerpoort. Buiten de poort heeft men de openbare ruimte helemaal opnieuw ingericht. De grote parkeerplaats bij het pont is een stuk kleiner geworden. De houten snackbar is verdwenen. Aan de Lek staat nu een alternatief.

Op de terugweg begon het stevig te regenen. Gelukkig waren we net bij een paar winkels met een luifel. Terwijl Fenna en ik daar wachtten, deed Sonja wat boodschappen. Al wachtend onder de luifel raakte ik in gesprek met een vrouw. Ze vertelde dat haar jas toch niet waterdicht is, zoals gezegd bij aankoop. Dagelijks een half uur wandelen en fietsen is haar primaire bezigheid. Om in conditie te blijven. Ze was onlangs geopereerd en werkte nu aan haar herstel. “Ik moet in beweging blijven, anders roest ik vast”, legde ze lachend uit. Toen het weer droog was zette ze haar wandeling voort. Even later zijn we ergens even gaan lunchen. Buiten, onder een grote markies in de Lopikerstraat. Daarna zijn we teruggelopen naar de auto en naar de camping gereden.

Aantekeningen

Ik heb de afgelopen dagen geregeld aantekeningen gemaakt van allerlei zaken die betrekking hebben op het gebruik van de caravan. We willen hem helemaal naar onze zin inrichten. Zoals we dat ook met de kampeerbus gedaan hebben. Zaak is nu al die aantekeningen te gaan rubriceren, te ordenen en te omschrijven. Het tekst ‘Elektra aanpassen’ is nogal vaag en toch veel omvattend. Natuurlijk komt er een kostenplaatje en prioriteit bij. Tijdens deze vakantie heb ik het elektra zo goed als in orde gemaakt.
Een wat lastig iets wordt het werken in de caravan. De hut op wielen mag maar drie dagen op de openbare weg staan. Dus ook wat dat betreft moet er een creatieve oplossing bedacht worden. Het prettigst is om bij het huis te kunnen werken. Daar heb ik alle gereedschap en kan ik eventueel ook nog tussendoor andere dingen doen, zoals Fenna uitlaten. En anders moet ik bouwpakketjes maken, die ik in de caravan in elkaar zet. Zo kan ik veel tijd winnen, zodat de caravan niet langer dan drie dagen op straat zal staan.
Gezien het weer ben ik blij, dat ik de losse handgreep tijdig gerepareerd heb. Op die plek kon het regenwater door de schroefgaten heen sijpelen. De regenbuien hebben aangetoond, dat zowel de voortent als de caravan zelf waterdicht zijn.

Twee zielen, een gedachte

Toch fijn als je vaak hetzelfde denkt. Zo dachten wij beiden donderdag j.l. de voortent in te pakken, omdat hij mooi droog was geworden in de middagzon. In plaats daarvan hebben wij de luifel opgezet. Het is eigenlijk een vast patroon, wat we met kamperen hanteren. Liever een droge voortent en een natte luifel dan andersom. Een natte luifel kunnen we gemakkelijk thuis laten drogen. Het opruimen van de voortent betekent niet per definitie dat we de volgende dag naar huis gaan. Al speelt het weer ook een rol. We mikken op de zaterdagochtend. Dan willen we weer vertrekken.

De keuken

Het is een (deels geïmproviseerd) standaard blokje met kookplaatje, een koelkastje (zonder vriesvakje) en een spoelbakje met kraan. Het kastje is volgens mij zelf gemaakt. We zaten te dubben of we een los kooktoestelletje zullen gaan gebruiken of de vaste kookplaat. Mede door het warme weer hebben we besloten een mobiele kookplaat te gaan gebruiken. Het liefst op een manier, dat we niet met een gastankje hoeven te sjouwen. Een buitenaansluiting dus. In de huidige situatie missen we een werkblad. Ik heb de afdekplaat van het aanrecht doormidden gezaagd, zodat we boven de kookplaat toch wat plek hebben in de vorm van een aanrechtblad. Het keukenblokje is boven een wielkast geplaatst. Dus er is minder opbergruimte. Er was beluchting in de vloer gemaakt, maar het rooster was niet voorzien van horrengaas. Er moet een slimme oplossing komen om de beperkte ruimte optimaal te benutten. We overwegen de eettafel en een bankje wat in te korten. We zijn maar met z'n tweetjes, hè.

Weer naar Nieuwegein

We zijn vanmorgen weer naar Nieuwegein gefietst. Dit keer voor een kort familiebezoekje. We waren benieuwd hoe het nieuwe optrekje van Mike en zijn partner er nu ingericht en wel bijstaat. We moesten wel even wachten totdat het droog was, want vanmorgen regende het nog. Ondanks de nog donkere lucht zijn we met Fenna in de kar op de fiets gestapt. We volgden niet de route langs de wegen, maar binnendoor. Zo reden we na het oversteken van de drukke A2 (via een brug hoor!) door een bos. Daar was het fietspad niet alleen geasfalteerd, maar ook lekker breed. We deden er ruim 30 minuten over om op het beoogde adres aan te komen.
Daar werden we hartelijk ontvangen en zagen we ook onze oudste zoon. Hij ging daar het toilet in orde maken. Een kwestie van een fonteintje en een toiletpot ophangen en aansluiten. Maar eerst aan de koffie en wat bijpraten. Na een uurtje gezelligheid gingen ze allen aan het werk en stapten wij weer op de fiets.

We waren net vertrokken toen we overvallen werden door een fikse regenbui. Gelukkig konden we bij een groot gebouw schuilen. Mijn fiets bleef in de regen staan, met de kar waar Fenna in lag. Maar ze lag toch ook droog.
Na een minuut of 10 ging de zon weer schijnen en reden we naar de camping.
Na de lunch kwam ik erachter dat ik twee dingen moest doen. Ik moest wat telebankieren en een stekker kopen. Ik heb maar direct van de gelegenheid gebruik gemaakt om hier wat te typen. Straks ga ik weer aan de elektra in de caravan prutsen. Wat aansluitingen verleggen / veranderen. O ja, Fenna wil niet meer in de Matrix mee....

Regen!

Wat een regen en onweer de vorige nacht! En dan ook nog de flinke windstoten. Alles heeft zich gelukkig goed gehouden. Geen lekkages en/of andere ernstige zaken. Op het campingterrein was in de ochtend geen plas te bekennen. De enige plas die er was hing in het doek van het dak van de voortent. Achteraf bleek de tentstok in die hoek wat te laag te staan en was het doek niet goed strak getrokken. Dat hebben we gelijk maar verholpen. ’s Morgens ben ik weer wat klusjes in de caravan gaan doen. Noem het maar handigheidjes maken. Zo heb ook twee rekjes opgehangen en een legplankje verstevigd. Ik heb ook wat kabels ingekort, zodat er geen wirwar meer te zien is. Het geeft rust.
Na de lunch zijn we gaan fietsen. Dit keer naar Nieuwegein. Toen we nog geregeld daar kwamen, met name in de jaren 80, was er nog erg veel in wording.

We hebben dit keer gewoon de wit-rode borden gevolgd. Met name langs de rivier de Lek waren er mooie uitzichten. Het centrum van N’gein deed me qua bouw denken aan Almere. Met dit verschil : er is meer gezelligheid in N’gein. Dat kwam vooral door de vele bankjes.
Omdat Sonja een boodschap wilde doen, nam ik plaats op een bankje en Fenna op de grond. Samen keken we naar het winkelend publiek. Plots hoorde ik achter ons iemand niezen. Ik riep direct : “Gezondheid!” Toen ik omkeek, zag ik twee vrouwen staan ze keken mij wat verrast aan. De niezer (denk ik) zei : “Dank u wel.” Toen ze verder liepen hoorde ik de ander zeggen : “Dat is wel heel lang geleden dat iemand dat zei.” Het zal wel van voor de coronatijd geweest zijn. Ik zag overigens geen mensen gillend wegrennen. Zolang ze dat maar volhouden.

Op weg naar de camping stonden we stil bij een snacktent met de naam Bram Lagarde. Een zeer bekende naam, die we in het verre verleden tijdens onze marktbezoeken in Rotterdam tegenkwamen. In die tijd woonden we in Schoonhoven en reden op de motorfiets naar de markt in Rotterdam. Er stond altijd een grote drom mensen om de blauwwitte frituurwagen. We vonden de bediening supersnel gaan. Je kon zo het proces volgen van aardappels snijden tot afrekenen. Het leek lopende band werk, want de bak met kant en klare friet leek onuitputtelijk. Er waren geen wachttijden. Dit keer wel, want we bestelden een kroketje.
Op de terugweg was het ook even tijd voor Fenna. We reden via de Lekdijk en vlak voordat we naar beneden afdaalden richting de camping, mocht ze zwemmen. En zo hebben wij allemaal een leuke dag gekend.

Ons bed

Zoals gezegd willen we een vast bed. We hebben een zithoekje met aan beide zijden een bankje / bagagebak. In totaal hebben we 4 bankjes met bagageruimte. Helaas is slechts één bagageruimte onder een bank van het bed van buitenaf bereikbaar. De andere niet. Als het bed opgemaakt is, is dus een bak niet in gebruik. Om die ruimte te benutten, gaan we de wanden van de bak verwijderen. Op die manier kan er onder het bed meer opgeslagen worden.
Het bed zelf wordt zo'n 5 cm hoger en wat breder. De hoogte maakt het mogelijk de losse opvouwbare bagagebakken onder het bed te schuiven. Zo wordt die ruimte ook goed benut. Er is nog ruim 10 cm ruimte in de breedte, zodat er een matras van 140 cm x 190 cm past. Nu ligt er het matras van de kampeerbus op. In plaats van het tafelblad komt er een lattenbodem, die in de lengte tegen de wanden komt te liggen. Boven het hoofdeinde komt een legplankje, voor de boeken en het spotje met klem. De benodigde contactdoos heb ik al gemonteerd.

Elektra in de caravan

 Zo, ik heb even internet. Dus hier wat uit het dagboekje. We zijn erg blij met de lichte kleur van het interieur. Het oogt ruimtelijk. Het bekende donkere kleurtje maakt de boel wat benauwd.  Zo zoetjes aan krijgen we een beeld van hoe we het interieur van de caravan zouden willen aanpassen. We hebben al een paar kleine verbeteringen doorgevoerd.
Er zijn slechts 2 wandcontactdoosjes in enkel uitvoering. Dus dat is nogal weinig. Boven het hoofdeinde van het bed missen we daarom een aansluiting voor een lampje. De uitdaging is om de extra benodigde kabels op een onzichtbare manier aan te brengen.
In een kast bevindt zich de centrale eenheid, inclusief een transformator, die 12 volt output geeft. Die is bestemd voor de verlichting. De kast bevindt zich naast het hoofdeinde van het bed, wat weer handig is voor een extra wandcontactdoosje voor het bedlampje. Aan het voeteneind is een plankje tegen de wand op plm 1,5 meter hoogte. Daar staat een klokje op. Maar er is geen contactdoosje. Dankzij een paar verlengsnoeren met doos, hebben we e.e.a. kunnen aansluiten. We kregen zo een beeld van wat we graag zouden willen en wat ervoor nodig is. Ik overweeg ook een doos aan de onderzijde van de caravan te monteren. Dan is er ook een aansluiting voor in de voortent.

Wat een eng land!

Toen ik drinkwater ging halen in het sanitairgebouw, raakte ik in gesprek met een andere campinggast. Ze woont niet ver van de camping. Ze heeft een seizoen plaats, waar ze meestal verblijft. Vanwege de rust. Al pratend vertelde ze dat ze een aantal jaar als vrijwilliger in Israël heeft gewerkt en gewoond. Daarna in Servië, omdat haar vriend die ze in de kibboets leerde kennen een Serviër is. Ze waren getrouwd en zijn alter gescheiden. Ze heeft een dochtertje.
Toen ze na al die jaren terugkeerde naar Nederland, is ze erg geschrokken van de sfeer en de politiek. "He tis niet meer het oude Nederland!", klaagde ze. Ze was geschrokken van de zeer grote macht van de overheid. "Alsof de Nederlanders in de tang genomen worden", lichtte ze toe. Ze stond al vrij lang ingeschreven voor een woning, maar kwam erachter dat anderen (asielzoekers) haar passeerden. Omdat ze na terugkeer als alleenstaande moeder bijstand wilde, werd haar het hemd van het lijf gevraagd en kende de procedure in haar ogen veel haarkloverij. Na bijna een jaar van controles en gesprekken reeg ze de bijstandsuitkering voor haar en haar dochtertje. Om vervolgens tot haar schrik te zien hoe snel en gemakkelijk Oekraïners geld toegestopt krijgen in de vorm van leefgeld per persoon en per kind een vergoeding plus een paar honderd euro om aan het gastgezin te geven. Alles bij elkaar meer dan zij als alleenstaande moeder. Al met al vindt ze Nederland heel erg eng, benauwend geworden. Ze is vastbesloten niet al te lang hier te blijven. Ze wil vanwege de toekomst van haar dochtertje emigreren.
Ik vond het interessant om zoiets te horen van iemand die ruim 15 jaar weggeweest is. Zij ziet veel meer zaken, omdat wij er langzaamaan aan wennen. Ze begrijpt niet waarom Rutte de boeren weg wil hebben, terwijl Nederland juist veel voedsel van die boeren exporteert. De honger in de wereld wordt enkel groter.  Nederland is dus een eng land aan het worden / geworden.

De Digitenne

Dit keer gaat de Digitenne van de bus over naar de caravan. De verhuizing leidt tot wat aanpassingen. Ik heb besloten de antenne op de punt van de voortent te plaatsen. Dat is een kwestie van een pijpje over de verticale punt van de middelste tentstok schuiven, met op het pijpje een ijzeren hoekijzertje gemonteerd. Ik heb gewoon een stukje koper pijp gebruikt en er een 8 mm plug ingepropt. Daar bovenop heb ik een hoekprofieltje geschroefd. Het zit als een huis. Ik kan het pijpje over de pen van de tentstok schuiven en vervolgens de voet van de antenne (zit een sterke magneet aan) op het ijzer plaatsen. Ook die zit dan als een huis. Al vind ik het uiteinde van de tentststok wat aan de korte kant. Maar daar ga ik later wel een oplossing voor bedenken.

De coaxkabel loopt onder de middelste tentstok door naar de caravan. Ik heb het ventilatierooster van de koelkast opengemaakt en zag toen een mogelijkheid om daar de aansluiting voor de kabel naar binnen te maken. Dat heb ik gedaan, nadat ik de kabels op maat ingekort had. Als ik de antenne wil aansluiten, wip ik het roostertje er even uit, pak de stekker en prik ik door het rooster de stekker van de kabel die van buiten komt erin. Daarna plaats ik het roostertje weer. Klaar. Ik hoef dus niet te boren en/of een doos te plaatsen. Het is een kwestie van de stekkers verbinden. Alles doet het, de ontvangst is uitstekend!

Een korte onderbreking

We zijn met vakantie. Vandaag is er een onderbreking vanwege een afscheid van een overleden goede kennis van ons. Dus we zijn even thuis. Het is de tweede keer dat we een vakantie onderbreken voor zoiets. Op de camping is geen wifi (hoera!). Maar omdat ik nu even thuis ben, kan ik wat berichten activeren.
We staan in de buurt van Utrecht, om precies te zijn in Lopikerkapel. We kunnen de bekende zendmast annex kerstboom van IJsselstein goed zien. Ik ben begin jaren 90 ooit in de mast geweest, toen de tuidraden voor het eerst van kerstverlichting werd voorzien. Men wilde er gewone 230 volt lampen ophangen, maar toen kwam men erachter, dat er ook een kleine energie centrale moest komen. Dus is

men overgeschakeld op led autoverlichting (12 volt) en wel van BWM.
We zitten wat het fietsen betreft vrij gunstig ten opzichte van Nieuwegein (waar de jongste nu woont), IJsselstein (boodschappen) en Schoonhoven (nostalgie). De Lek is ook dichtbij, dus Fenna boft ook. De camping is speciaal voor oudjes, of wel : lekker rustig. We moeten wel voorzichtig zijn met het gebruik van apparatuur, want men gebruikt hier 4A op het elektriciteitsnet. We hoorden dat in Dronten West (nieuwbouw) de boel na kortsluiting in brand gevlogen is. Er is op veel plaatsen de spanning weggevallen en is apparatuur

beschadigd. Er klapte van alles uit.. Tja, vroeger kregen ook de elektriciens een beter opleiding en bestond het coronadiploma niet. Zelfs geen pokkendiploma, maar die zijn er dus nu wel.
Gisteren zijn we naar IJsselstein gefietst, om wat rond te kijken in het centrum en boodschappen te doen. Wat was het daar druk! Volgens mij barst het daar van de studenten of zo. Erg veel jong volk, dat zich zeer gehaast voortbewoog. Het leek een mieren hoop. We waren weer blij terug te zijn op de camping. Daar staan we tussen de peren- en appelbomen.
We zijn aan het proefdraaien met de caravan. We hebben een lijstje met aandachtspunten gemaakt. De caravan bevalt in elk geval goed.

Een rustig vertrek

De tijd is weer voorbijgevlogen. Gisteravond, na het laatste avondmaal (op de camping) en het uitbuiken, hebben we de bustent opgeruimd. De tent was mooi droog, dus hebben we weer onze slag geslagen. 's Morgens is ie nat vanwege de dauw, dus dat is niet zo handig. Meestal proberen we het opruimen van met name de tent dusdanig te plannen, dat ie droog z'n slaapzak weer in gaat. Mocht dat niet lukken, dan verdwijnt ie nat / klam in een vuilniszak om thuis weer uitgehangen te worden om te drogen.

Voor de nacht gaan de stoelen op een tafel en andere spullen (wasteil, ritselkist enz.) die nog niet in de bus opgeborgen kunnen worden onder de tafel. De tafel wordt vervolgens afgedekt met de regenhoes van de hondenkar. De fietsen en de kar staan droog geparkeerd in een schuur. Inmiddels was een fraaie maan boven het Twents landschap aan het firmament verschenen.
Na het laatste ontbijt op de camping (lekker in de ochtendzon) en het bezoek aan het sanitair, hebben we de laatste kampeerspullen in de bus gedaan. Tegelijkertijd zijn de fietsdrager en de fietsen aan de bus gehangen. Een kwestie van werkverdeling. Omdat ik gistermiddag al de rekening betaald heb, konden we rond 10.15 uur de camping verlaten. Zonder dat het zweet ons op het voorhoofd stond. Want alles gaat bij ons op een ontspannen manier. Het is immers nog steeds vakantie.
Tegen 11.30 uur reden wij weer ons straatje in. Daar hebben we eerst een koffiepauze gehouden. Daarna zijn we de boel gaan uitpakken. Tegen 13.00 uur was de bus leeg en opgeruimd. Rest nog de vloerkleden, die nog uitgeklopt moeten worden.
Tijdens de afgelopen dagen heb ik nog gezocht naar het verloopsnoer. Maar helaas. Ik ben bang dat het ergens op een of andere camping is blijven hangen.

De kar achter de fiets

Zoals van plan heb ik vandaag de fietskar van Fenna aan mijn fiets gekoppeld. Het werd een geslaagde rit van bijna 27 km. Ik had de deels gebruikte accu nog op de fiets zitten. Op ongeveer de helft van de afstand was ie bijna leeg. We hadden vrij lang de wind op de kop, maar het motortje deed prima zijn best. Ik merkte niet echt veel verschil tussen zonder en met kar. Pas toen de accu zo goed als leeg was, merkte ik dat het fietsen een stuk moeizamer ging. Gelukkig had ik een volle accu mee.

Kanaal Zuidzijde

We hebben een rondje gefietst. Onderweg genoten wij van het Twents landschap en de vriendelijk mensen. We zijn eerst naar Diepenheim gereden.  Daarna naar Markelo, waar we de koffie gebruikt hebben. Toen we in Markelo aankwamen, vielen een paar druppels uit de lucht. Niet echt een probleem. Vanwege de frisse wind hadden we voor vertrek al een jack aangetrokken. We moesten wat langer pauzeren, want de locaties waar koffie geserveerd wordt, waren alle nog gesloten. Om 11.30 uur ging de eerste open. Ik vond mijn koffie erg sterk. Omdat ik geen zin had om met grote ogen naar Goor te gaan rijden, heb ik mijn kopje maar geruild tegen die van Sonja. Zij had een cappuccino.
Onderweg gedroeg Fenna zich opvallend rustig. Als de kar achter Sonja's fiets hangt, houdt Fenna mij constant in de gaten en is ze wat rusteloos.

Maar nu bleef ze liggen. Halverwege de route van Markelo naar Goor ben ik van accu gewisseld. In Goor hebben we wat gesnackt. Dat mocht, want afgelopen vrijdag, patatdag, hadden we bloemkool met aardappeltjes op het menu. Net als zaterdag, trouwens. Onderweg, als Sonja voorop reed, had ik een paar keer een momentje van : hè, waar is de kar? Die ging dus achter mijn eigen fiets stilletjes mee. Ik ben zeer tevreden over de rit met de kar. Ook de trekkracht als we omhoog moesten, was erg goed. Eenmaal terug op de camping bleken ook de laatste gasten op ons veldje te zijn vertrokken. We hebben het rijk alleen.

Aan de nasi

Ook tijdens vakantietrips proberen wij de gewoonte erin te houden om in het weekend iets Indisch te eten. Dit keer had Sonja een ingevroren bak met nasi van de Chinees uit Dronten meegenomen. Joehoe! Samen met een zakje emping, wat zuur en wat gegrilde kip, was het een heerlijke maaltijd. De kip had ze eerst gekookt en daarna in een marinade van ketjap, knoflook en

kruiden gelegd. Aan tafel ging de kip op de kleine grillplaat. Gezeten in de zon genoten we van het avondeten. Het enige wat ik miste was de aanwezigheid van een palm- of pisangboom.
We horen her de hele dag vogels fluiten. Soms denk ik dat ze met elkaar praten. Keurig een voor een fluiten ze allerlei wijsjes. Weet je dat er ook mensen zijn, die daar niet tegen kunnen? 

Aan de afwas

Als ik na het avondeten met mijn volle afwasbakje bij het aanrecht van de camping aankom, staan twee oude mannen de vaat te doen. Ik schrijf oude, want ze stonden niet alleen krom, ze liepen later ook zo. En ik loop nog steeds behoorlijk rechtop. Een van hen zei na mijn verschijnen : "Leve de emancipatie!" Ik reageerde door te zeggen, dat ik gelukkig alleen maar strafcorvee heb. Intussen begon het gesprekje over de wedstrijd van Oranje tegen Polen. Dat de mannen niet zo gewend zijn aan het fenomeen afwas bleek uit de werkwijze. Die kwam mij nogal chaotisch over. Ik werk vanaf glazen en servies gevolgd door het bestek en dan de pannen. Hier ging het door elkaar. Een van hen spoelde de vaat eerst af met een sopje, alvorens de feitelijke afwas te gaan doen. De ander deed de vuile vaat met etensreten en al in een teil sop en deed zo de afwas. Met gevolg dat hij met de theedoek zichtbaar vette randen wegveegde. Ieder zijn manier, hè. Terwijl ik toekeek verscheen nog een man. Eentje die net als ik rechtop loopt. Hij groette wel, maar dat was het dan. Hij nam geen deel aan de nabespreking van de wedstrijd in De Kuip. Hij staarde wat voor zich uit en keek plots veel betekenend naar mij en trok zijn wenkbrauwen op. Daarna keek ie weer voor zich uit. Maar toen ik hem goed observeerde zag ik dat hij naar de kont van de meneer aan de afwas voor hem keek. Wat denk je? Op die kont zat ter hoogte van het poepgaatje een grote, donker bruine vlek! Cebok, cebok, cebok!! schoot het door mijn hoofd. O, wat erg. Ik schudde maar mijn hoofd.
Toen het duo vertrokken was, waren wij aan de beurt. Zwijgend deden wij ons strafwerk. Plots zegt die stille zonder mij aan te kijken : "Aziaten zien er altijd jonger uit." Ik zweeg even. Toen zei ik : "Dat komt omdat wij geen rijst met een vork eten en aan cebok doen." Maar mijn antwoord was voor hem geen reden mij vragen te stellen. Misschien was ie doof. Ik hoop voor hem Oost-Indisch doof, want daar blijf je trouwens ook jong bij.

Zij zijn er ook

Onder de campinggasten zijn er altijd weer mensen, die zich weinig van de regels aantrekken. Schuin tegenover ons was een stel met een hondje. Hun kindje zo te zien, afgaande op de manier waarop ze met het beestje omgaan. In tegenstelling tot de overige honden, loopt dit beestje vaak los. Er geldt een aanlijnplicht, maar blijkbaar niet voor hun hondje.
Een ander punt is spelen met de hond. Meneer heeft een werpstok met bal. En raad eens waarheen hij de bal gooit? Juist, voorlangs onze plek. Fenna vindt zo'n tennisbal ook leuk, dus ze raakt getriggerd door die voorbijkomende bal. En dan ook nog dat hondje dat aankomt rennen. Ergo : vervelend. Gelukkig begreep zijn baasje de non verbale aanwijzingen van onze kant. De bal werd naar de andere kant (waar geen gasten verblijven) gegooid. Inmiddels is het stel ook vertrokken en kan Fenna rustig blijven dutten.

Zondagochtend

Heerlijk buiten in de zon ontbijten. Wat een leven! Als we in een andere omgeving zijn, heeft Fenna geen zin om uitgelaten te worden. Zeker wanneer ze met een van ons loopt. Dan wil ze het liefst direct weer terug. Als we beiden haar uitlaten, is het geen probleem. Gelukkig luistert ze goed naar de commando's poepen en/of plas maken. Ze weet dat ze pas daarna haar zin krijgt. Gek beest. Fenna gedraagt zich zeer rustig. Ze is natuurlijk ook wat ouder. Ze blafte niet eens toen de beheerder naar ons toekwam.
Er zijn vanmorgen veel gasten vertrokken. Ook de beide echtparen met de huifkarren. Het was een mooi gezicht te zien, hoe een van de moeders met de beide paarden omging. Een van de paarden was nogal nukkig. Het gras van de camping was blijkbaar zo lekker, dat ie niet gestoord wenste te

worden. Maar die moeder was haar duidelijk de baas. Zonder schreeuwen, zonder fysiek gedoe, gewoon rustig en assertief. Die beesten kregen na de roskam ook nog een antivliegen middel opgespoten. Ik dacht : "Da's handig spul." Maar ik ben later toch maar onder de douche gaan staan. 😂 Gekheid natuurlijk, want we hebben hier zeer weinig last van insecten als vliegen en muggen.
Het is een rustige en schone camping met mooie fietsroutes. We fietsen graag van dorp naar dorp, om tussentijds wat te drinken en/of te eten. En om wat rond te kijken. Plaatsen in de buurt zijn Goor, Markelo en Diepenheim, die alle via de bekende knooppuntenroutes te bereiken zijn. Het fietsen is ook een mooie gelegenheid om te zien hoe mijn naar e-bike omgebouwde fiets zich gedraagt met Fenna's kar erachter.

Naar het zuidoosten

We zijn weer eens op pad. Onderweg gelukkig geen gekke dingen meegemaakt. Al zou ik niet weten waarom je met een vrachtwagen op de snelweg constant met fel knipperende waarschuwingslichten aan de voorzijde moet rijden. Later zagen we de wagen weer terug bij een benzinestation. De chauffeur en bijrijder keken beiden nog naar die irritant knipperende lampen, maar ze

deden ze niet uit. Vreemd, want er was geen sprake van een speciaal transport of zo. Maar goed, de chocomel smaakte prima.
We hebben slechts 104 km gereden, waarvan een klein deel binnendoor. De camping ziet er zeer verzorgd uit en er is plek genoeg. En... we kunnen hier goed fietsen! Ik zag twee politici die hier het gras kort houden. 's Middags kwam een

tweetal huifkarren het terrein op. Twee gezinnen komen met hun kroos kamperen. De paarden vieren hun verblijf apart in een weiland. Ver van de beide politici vandaan.
Ik moest trouwens wel lachen om die minister van Landbouw. Ik hoor haar nog zo zeggen : "Kom maar op met die boeren!" Egoïstisch als ze is, klaagde ze over haar bibberende kinderen. Ze vergat dat die boeren ook kinderen hebben, die met de overheidsellende thuis te maken hebben. 

Goede ontvangst

Nadat we ons geïnstalleerd en ons inwendige verzorgd hadden, ben ik met het Digitenne systeem aan de slag gegaan. Vanavond speelt Oranje immers tegen Polen. Het is de eerste keer dat ik het systeem gebruik. In de polder is dit niet beschikbaar. Alleen kaarsrechte wegen. De installatie en het gebruik waren allemaal keurig en helder in een handleiding beschreven. En dus werkte het binnen 10 minuten! Het is een mooi systeem, dat begint met kiezen van het land en in dit geval de provincie. Daarna het richten van de antenne. Op het scherm geeft het systeem de sterkte van de ontvangst aan. Die liep op tot tussen de 85 en 100%! En een zenders dat er zijn! Een hele buts!
Hopelijk houden we het stralende weer van vandaag. Dan hebben we die tv niet nodig. En mocht het een keer regenen, dan hoef ik niet naar een dvd van Sisi te kijken. Aan die film heb ik een jeugdtrauma overgehouden. Ik dacht als jochie dat we naar Tarzan gingen kijken, maar het werd Sisi.