Na wat ik afgelopen week weer eens meemaakte, begrijp ik best dat bepaalde horecazaken kinderen weigeren. In het restaurant van een zorginstelling waren twee kinderen hard schreeuwend door de ruimte aan het rennen. Tussen de tafeltjes en stoelen door. De meeste waren bezet door mensen die iets dronken. Aan de reacties van de gasten was te zien dat zij zich ergerden. De moeder van de twee zat ook aan een tafeltje, met een telefoon tegen haar oor. Ze keek wel naar de twee kleine herrieschoppers, maar greep niet in.
Later, in en apotheek waar ik wat moest ophalen, gebeurde weer zoiets dergelijks. Weer twee kleine kinderen (onder de 10 jaar), die na binnenkomst direct naar de zuil renden waar klanten een nummer kunnen trekken. Het systeem legt een klant na opstarten en paar vragen voor. Of je een besteld medicijn komt afhalen, iets komt kopen, informatie wilt enz. Het jochie begon met twee handen op het touchescherm te slaan. Zijn moeder en zusje keken toe.
Op een gegeven moment komt een vrouw binnen. Ze wil een volgnummer trekken, maar het apparaat is bezet door de twee kinderen. Pas toen het systeem op tilt stond renden ze naar buiten. De vrouw wachtte geduldig, maar was wel wat zenuwachtig vanwege de status van het apparaat. Toen verscheen plots het beginscherm met de opties. Ik zag de vrouw naar het scherm kijken en vervolgens keek ze om zich heen. Ik begreep uit haar houding dat ze de Nederlandse taal niet machtig was. Op haar revers had ze een speldje met de kleuren van de Poolse vlag. Toen ze zich omdraaide vroeg ze vriendelijk in het Engels of ik haar wilde helpen. Dat deed ik als hulpvaardige opa natuurlijk. Niet omdat ze een mooie blondine was hoor! Ik help ook lelijke brunettes, mensen met metalen aan / in hun hoofd, zelfs kale mannen en mensen in regenboogkleding die niet eens wielrenner zijn! 😂 Ik begon de opties van boven naar beneden voor haar te vertalen in het Engels. Ze bleek een recept te komen ophalen. Dus het was optie 3. Ze bedankte mij vriendelijk.