Voor een Fan (tilator)

 Een stukje muziek om even weg te dromen van de werkelijkheid. Speciaal voor een Fan(tilator). Sterkte en beterschap gewenst.

Born to be wild

Van Fan-tilator kreeg ik deze link. Mijn dank daarvoor. 1969, het jaar waarin ik mijn diploma haalde en in militaire dienst mocht. Op een dag als vandaag kan ik me beter wat rustig houden. 

Hoog Sammy, … kijk omhoog Sammy” 1

 Wat een prachtige beeldspraak gebruik je bij dit schrijven over het ontstaan van je leven en het daarna uitgroeien tot een volmaakt, levend mens met ‘alles dr-op en der-an’. En dat gáát maar door, al zo’n 80 jaar, dag in dag uit, zomer en winter, bij eb en bij vloed, bij voor- en tegenspoed, bij vreugde en verdriet, … enz. Het is goed om daar af en toe eens even bij stil te staan en je te verwonderen over dit leven dat zichzelf in stand houd.

Ons hart als bloedcirculatiepomp, de longen als zuurstofpompen, de … , enz., hebben een computer ter beschikking die alle verstand te boven gaat. Ik vraag mij wel eens af hóe groot een moderne, tastbare computer wel zou moeten zijn áls die al in staat zou zijn álle processen in ons lichaam te regelen? Bij zo’n soort vraag zei een collega wel eens; ,,…Kan je rekenen?, ,,,nou reken daar maar niet op…!”. Ik ben het met hem eens want het menselijk lichaam is zóiets unieks! dat daarbij vergeleken onze computers als primitieve telraampjes met kralen kunnen worden beschouwd. De huidige, ‘software-generatie’, zoals ik die wel eens noem, leeft in een totaal andere wereld dan wij vroeger in onze jonge jaren. Daar is uiteraard niets op tegen, maar men verplicht elkaar wél bijna continu beschikbaar te moeten zijn voor elkaar. Maar, … laten we eerlijk zijn; wat zouden wij zelf doen, als wij nog jong waren? Er is geen ontkomen meer aan: de hele wereld is in de ban geraakt van de schijnbaar onuitputtelijke bron van genoegen die de ‘smart-phone’ ons verschaft. Soms is er sprake van alleen maar het eerste woord smart als er op straat weer eens iemand omver is gereden door een fietser of een auto omdat men zo nodig nú meteen!, met de neus omlaag, even iemand móest bellen!

Fan-tilator.

Een Powerbank van Lidl

Van mijn vaste schrijver Fan-tilator ontving ik het volgende berichtje:

Bij deze enige informatie m.b.t. jouw stukjes “Kort ventieltje” en “City Bug accu en lader”. Zodra je een onderwerp, over mijn voormalig vakgebied, aansnijdt spits ik mijn oortjes en het toeval wil dat ik vandaag iets kocht waar jij mogelijk óók iets aan hebt. Het kastje op de foto hieronder is een ‘toverdoos’ met heel veel functies. Het is n.l. een 12 Volts powerbank met compressor; een soort hulpstartaccu voor een personenauto als die een lege eigen accu heeft, met daarin ook een mini-compressor waarmee autobanden, fietsbanden, voetballen, enz. kunnen worden opgepompt. En, … surprise!, een aansluitslangetje dat rechtstreeks!, zonder problemen, op jouw ‘moeilijke’ ventiel kan worden geschroefd. Deze powerbank kan thuis worden opgeladen met een 15 Volts adapter via een stopcontact en heeft 2 USB-uitgangen voor b.v. mobieltje, iPad, enz. Aan de zijkant zit een felle lamp die als pechlamp kan dienen, knipperen, en een S.O.S.-signaal kan afgeven. Op een display kan een

bandenspanning worden ingesteld en afgelezen, en mogelijk (nog uitproberen!) stopt de compressor zodra de ingestelde druk is bereikt. Deze compacte powerbank (19 x 13 x 5,5 cm), de Ultimate Speed UPK 10 D1, is vanaf vandaag bij Lidl in de aanbieding. Ik ben benieuwd naar jouw oordeel. Fijn weekeind; hartelijk groet!

Reactie.

Dank je Fan-tilator. Mooie powerbank met dito mogelijkheden. Het slangetje van de compressor is inderdaad veel handiger. Hij is ook lekker compact, vergeleken met onze grote starthulp. Volgens mij is ie te licht voor het 'aanslingeren' van onze 2.5 Diesel. Die heeft zo'n 90  tot 100 Ah nodig om te kunnen ronddraaien. Wij hebben zo'n standaard starthulp (foto's), die prima geschikt is voor de personenauto, maar niet voor de diesel bus. Voor een City Bug, e-buitenboordmotor, -scooter of -fiets is een tractie uitvoering van de batterij / accu nodig. Zo'n batterij kan gedurende langere tijd achtereen presteren. De eerder genoemde zijn start-accu's.

Trek maar aan het touwtje

 “Dagboek van een ‘vonken-trekker’” *

Op een ochtend ging de telefoon, in onze ‘glazen controlekamer’ beneden in de pompruimte van het Shell-kantoorgebouw Hofplein 19 Rotterdam, en ik nam op. Een man meldde zich met: ,,..Ik sta in lift 2 en ik moet naar de 1e, de 2e, 3e, 4e, 5e, 6e, 7e, 8e en 9e verdieping , en ik wil er ook uit, maar de deur gaat niet open…”. Ik dacht te doen te hebben met een luchtige lolbroek want waarom moet iemand naar alle verdiepingen tegelijk? Ik

antwoordde met: ,...Hé, dat is heel vervelend zeg, maar hebt U al aan het touwtje getrokken dat naast de deur hangt...”? ,,...Als je daar aan trekt gaat de deur vanzelf open…”. ,,...Een touwtje naast de deur?, oké, dan zal ik dat even proberen…”. Na een korte stilte: ,,...nou ik zie hier nergens een touwtje hangen hoor…” Op dat moment ging er bij mij een ‘alarmbel’ af : ,,... Die man is geen grapjas maar  hij heeft uit paniek gewoon op álle knoppen gedrukt…”. , ,...Shit..!, dit gaat niet goedkomen zo, dacht ik in een flits, en antwoordde vervolgens luchtig met:,,…geen probleem meneer, ik kom met de lift ernaast onmiddellijk naar U toe om U te bevrijden...’’. (jawel, maar hoe?!) Ik haastte mij naar de liftmachinekamer, boven in het gebouw, trok de schakelkast van lift 2 open, en zag aan de stand van de relais op welke verdieping de lift stil stond. Door het handmatig indrukken van een ánder relais kwam de lift in beweging en stopte op de volgende verdieping. Even daarna kon ik door het schakelen van een relais zien dat de deur openging en de man door de lichtstraal van de deur liep en de lift verliet. Ik sloot de schakelkast; ,,…Pfff !!! dat was goed afgelopen…”; dácht ik! 

Tijdens de lunchpauze zaten Gerard, Henk, en ik in het restaurant op de 9e verdieping te eten en uit mijn ooghoeken zag ik onze baas aankomen stormen, met een dik rood hoofd, bolle ogen, en met een ‘gezicht op onweer’! Hij kwam rechtstreeks op míj  af!  ,,...Hoe wist jij GVD !!! dat er vanmorgen een vent vastzat in een lift?
,,…Nou, hij belde vanuit de lift naar de controlekamer en ik nam op…”. ,,...En wat heb je toen verd !⚡ gezegd!”.
,,...Ik dacht dat hij een grapje maakte, want hij wilde naar alle verdiepingen en er ook uit, maar de deur ging niet open. Ik zei toen dat hij maar aan het touwtje naast de deur moest trekken.
,,…Wélk touwtje verdomme…!”.

,,…Nou, nét als in het verhaal van Roodkapje…”.  De wolf rende naar het huisje van grootmoeder. Hij klopte aan de deur: "Wie is daar?”; “Roodkapje!, met koek en met wijn!"
 ,,…Trek maar aan het touwtje," riep grootmoeder, "dan gaat de deur vanzelf open…”.

Gerard dook voorover in zijn broodtrommel, Henk moest ineens hoognodig zijn bril poetsen en onze baas …?; die stapte met ‘stoom uit zijn oren’ (neus) en met grote passen, het restaurant uit. En ik?, ik zat er maar een beetje bij te grinniken want ik vond het zélf eigenlijk wel een geslaagde grap .

Note: het telefoontoestel in de controlekamer stond op naam van onze baas en toen ik even doordacht kon ik zijn reactie wel enigszins begrijpen.

* Vonkentrekker: bijnaam voor o.a. een radiotelegrafist, elektromonteur.

Fan-tilator.

Toppie! 2

  (n.a.v. 15 januari 2021: “Lekkage hersteld”)

Uiteraard was de hele buurt blij, en jij Willem in het bijzonder, dat het probleem zó snel was verholpen. Want, stel je voor dat het gat ongemerkt groter was geweest, zoals nog onlangs in Napels, en jij de andere ochtend je rode Ducato-camper op de bodem van de krater had zien staan �� Uh!?). Of in China!
Over de snelheid waarop de Gemeente Dronten actie ondernam heb ik zo mijn mening, dankzij enige ervaring met dat soort zaken.
Al weer een tijdje geleden struikelde mijn vrouw over een losliggende tegel, pal voor een winkel, en lag daarna languit op straat. Personeel van de winkel, en iemand uit het publiek, hielpen haar overeind en gelukkig bleef de schade beperkt tot een schaafwond. Maar, het had ook héél anders af kunnen lopen!! (liever niet aan denken). Nóg een voorbeeld van een ‘zeer vlijtige’ Gemeentelijke instantie. In het trottoir voorlangs onze woning lagen een paar ‘opstaande’ stoeptegels, als gevolg van omhoog gegroeide

boomwortels, en met de valpartij van mijn vrouw nog in gedachten besloot ik meteen actie te ondernemen. Voordat ik de Gemeente er over informeerde liep ik de hele straat langs, ruim honderd meter, noteerde daarbij nog méér probleemtegels en gaf dit middels een e-mailbericht door aan de Gemeente. Wat schertste mijn verbazing dat ik de andere morgen, terwijl ik mijn ogen nog amper open had, schraapgeluiden van spades hoorde, pal voor onze woning. En, ja hoor, twee mannen van de Gemeente waren druk in de weer met het lichten van de foute tegels, het verwijderen van de boomwortels, en het terugleggen van de tegels. Toen ik even later doffe klappen van een rubberhamer hoorde, en daarna het geluid van een bezem, wist ik dat het goed kwam. Na een paar uurtje waren de beide mannen al weer vertrokken en de stoep langs de hele straat lag er weer ’spic & span’ bij: Toppie! 2 Daarna stuurde ik een bedank-mailtje naar de Gemeente want dat vond ik wel zo netjes. Maar, waaróm waren de mannen zo gauw ter plekke? Omdat ze nét zonder werk zaten? of omdat ze ons zo aardig vonden? Ik denk dat het om héél wat anders ging, bij Willem, en bij mij. Mijn conclusie: de snelle actie van Gemeentewerken is enigszins vergelijkbaar met die van een Ambulance-dienst, maar de Gemeente wil juist maar al te graag voorkomen dat een Ambulancedienst iemand van straat opraapt, na een valpartij a.g.v. losliggende tegels, enz.; beducht als men daar is voor een forse schadeclaim op grond van “Wettelijke Aansprakelijkheid”. Er rust dus een zeer grote verantwoordelijkheid op de schouders van de Gemeentelijke Instanties en gezien het grote oppervlak aan openbare gebieden is dat geen eenvoudige zaak.

Fan-tilator.

P.S: Toppie! 3; mijn computer doet ut weer. Niets is erger(lijker) dan een storing die vanzelf verdwijnt, maar óók steeds terugkomt. Grr!

Willem : Hoera! Ben blij dat je er weer bent! Dank voor je bijdrage!

Fuck you!?

Sorry Willem, met dit stukje pleeg ik plagiaat (zie 21 april 2017) maar de inhoud ervan komt zó akelig overeen met jouw ervaring onlangs, dat ik maar gok op jouw tolerantie. Je hebt er toen nog een mooi plaatje aan toegevoegd. Hopelijk later meer!!! (als dit lukt).
(Geen probleem! Leuk weer iets van je te horen. Alles gezond en wel? Nog steeds problemen met de computer / verbinding? Je reactie stond er 2x in met een test. Groeten, Willem)

Mijn vrouw en ik reden onlangs samen in de auto de smalle straat langs de achterzijde van onze woning uit en naderden aan het eind de haakse bocht naar rechts. Omdat het zicht op het vervolg van de weg daar ophoudt, vanwege een schutting in de achtertuin van de laatste woning van het rijtje, zijn wij daar altijd extra voorzichtig, zo ook nu. Maar toch, .... plotseling dook daar uit het niets een jongen op een fiets op, uiterst links rijdend door de binnenbocht. Hij kwam weliswaar van rechts maar was wel hartstikke fout natuurlijk. Iedereen schrok zich te pletter maar het was gelukkig een ervaren fietser en hij kon op het nippertje een botsing voorkomen. Maar, ... nog voor wij van de schrik waren bekomen kregen we nóg een portie toegediend. Vanuit een onmogelijke houding, zwenkend met zijn fiets, stak de knaap zijn middelvinger naar ons op en op zijn lippen kon ik aflezen: ,,...Fuck You...!". Ik gaf hem het voordeel van de twijfel want van schrik draaide hij waarschijnlijk de rollen om en bedoelde hij eigenlijk: ,,...Fuck Me...!".

Fan-tilator

Beste Fan-tilator

Het is al langere tijd stil. Ik hoop dat het goed met je gaat. Ik mis je verhalen. Het kan ook zijn dat je (nog) problemen met het internet of de apparatuur. Daar houd ik het maar op. Het ga je goed!

Groeten,

Willem

Bedankje

Bijlage t.a.v. moderator: “Loud and Clear” Willem!, de instructie van jou, over het plaatsen van een reactie op jouw weblog, op 3 apr. j.l. onder “Reactie’s: bedankt hé?
Sorry, ik ben een beetje laat met dit berichtje want het posten lukte weer eens niet.
Jouw duidelijke uitleg is mogelijk ook voor andere lezers een duwtje in de rug om eens een reactie te plaatsen want het is helemaal niet moeilijk. Hoewel ik het steeds gedaan heb zoals door jou beschreven lukte het de laatste tijd niet meer zo en haakte ik soms af. Waarschijnlijk lag de oorzaak van mijn probleem bij mijn Safari-webbrowser want via Google verloopt tot nog toe alles normaal.

Hartelijke groet!

Fan-tilator

Krakend(-vers) kraakbeen

(vervolg van zo. 5 apr. 2020)

Terwijl ik druk bezig was met het plukken van een paar prachtige, rijpe tomaten, op buurman tuin, zag ik vanuit mijn ooghoeken dat iemand verderop mij gadesloeg en ik dacht meteen aan een belangrijk artikel van ons Huishoudelijk Reglement. Het is n.l. eenieder verboden andermans tuin te betreden zonder toestemming van de eigenaar; tenzij een ‘overtreder’ bestuurslid is. Hoewel ik bestuurslid bén, en toen dus niet in overtreding was, besloot ik de kijker op afstand toch maar even te informeren over mijn bezigheden want ik kende deze man niet persoonlijk. Later bleek dat het nota bene ook nog een straat-buurman van de Bosniër te zijn die mogelijk een oogje in het zeil moest houden! Om wat sneller bij de man te zijn besloot ik een verkorte route naar hem te nemen door via een paar aangrenzende tuinen schuin over te steken. Ik legde mijn tomaten op de grond en stapte wat (té!) haastig over de eerste afrastering en daar sloeg het noodlot toe. De afrastering bestond uit twee, niet eens zo hoog gespannen, gladde ijzeren draden en toen ik daar, na mijn rechtervoet, mijn linkervoet overheen had geplaatst dacht ik gewoon door te kunnen lopen maar kwam bedrogen uit. Mijn linkervoet (bleek later) was blijven haken in een opstaande lus van de slap hangende onderste draad en in een fractie van een seconde lag ik languit in de andere tuin. Maar, ... omdat ik mijn val niet kon opvangen met mijn reuma-vlerken viel ik dus letterlijk ‘op mijn platte bek’, uitgerekend precies op een plateautje van klinkertjes dat de eigenaar van die tuin daar had aangelegd voor een tafeltje en een paar tuinstoelen. Terwijl ik met mijn voorhoofd op de steentjes knalde, ontdekte ik in een flits dat wij mensen inderdaad kraakbeen in ons lijf hebben want ik hoorde heel duidelijk gekraak in mijn ‘bovenkamer’

(brrr!!!). Ik schrok mij te pletter en dacht meteen ,,...als ik nu duizelig wordt ben ik echt de pineut...”. Ik tastte automatisch naar mijn mobieltje in mijn linker broekzak maar gelukkig ‘bleef ik bij de les’ en hoefde voorlopig geen alarm te slaan. Toen ik onder mijn hoofd de stenen rood zag kleuren, door ‘krakend vers’ bloed uit mijn voorhoofd, besefte ik dat ik aardig gewond was geraakt, propte mijn zakdoek in m’n gezicht en kwam heel voorzichtig weer op de been. Ik ging alsnog naar de man op afstand, vertelde hem wat ik aan het doen was op die tuin en wat mij daar was overkomen, en vroeg hem waar precies de wond in mij gezicht was zodat ik de zakdoek op de juiste plek kon drukken. Daarna ging ik terug naar mijn eigen tuin om daar mijn voorgenomen werkzaamheden alsnog uit te voeren maar een inmiddels gearriveerde ándere buurman schrok van mijn gezicht en adviseerde me toch maar zo snel mogelijk naar huis te gaan om mijn wonden te laten verzorgen.

Wordt vervolgd met : “In de lappenmand”

Fan-tilator

Krakendvers (inleiding)

"Krakendverse boerenkool":,,... zó van het land wil ik ze het liefst...", schreef Willem vorig jaar oktober, toen de vorst (ál) over het veld was gegaan en de boerenkool dus op z'n lekkerst heette te zijn. Daarná heeft “Koning Winter”, wat dát betreft, verstek laten gaan want het heeft erna toch nauwelijks nog gevroren. Dat wil overigens niet zeggen dat de boerenkool op míjn volkstuintje niet te pruimen was/is. Terwijl wij ons hier thuis, vanwege de ‘sluipmoordenaar’ met de naam Corona-virus, al drie weken vrijwillig hebben ‘opgesloten’ bood mijn ‘volkstuin-buurman’, omdat hij mij al had gemist, mij per e-mailbericht aan op mijn

tuintje een struik boerenkool en een bos prei te oogsten en deze bij ons aan de voordeur af te leveren. Dat heeft hij gisteren dan ook gedaan en dus ik kan als keukenhulpje aan het werk. Prachtig toch!? Hij 'durft' wel naar de tuin te gaan en heeft die al bijna helemaal 'om' (gespit). Tja, het is prachtig weer daarvoor en ik ben eigenlijk een beetje jaloers op hem. Mijn tuinactiviteiten bestaan uit het thuis van alles en nog wat ‘vóórzaaien', in potjes en bakjes in de vensterbank op zolder, zodat ik tóch nog tijdig mooie plantjes heb die meteen kunnen worden gepoot. Na het bovenstaande maak ik even een sprongetje terug in de tijd, naar een gebeurtenis midden zomer vorig jaar die mij nog lang zou heugen.

+++

Krakendvers -2-

Het was al een paar dagen lang prachtig, zonnig zomerweer geweest met af en toe een zacht regenbuitje dus ideale omstandigheden voor o.a. een groentetuin. Zonlicht, warmte, en vocht staan garant voor heerlijke, krakend verse groente’s; vanuit de tuin zó op je bordje. Nou ja, zó op je bordje? Pas nadat een eventuele, ‘tijdelijk bewoner’ van b.v. een bloemkooltje of een krop sla 'de huur is opgezegd’, zijn deze gereed voor consumptie. Toegegeven, groente’s uit de supermarkt zijn gegarandeerd vrij van stiekeme ‘mee-eters’ omdat groentetelers, ter bestrijding daarvan, allerlei middelen gebruiken die ook voor ons mensen schadelijk kunnen zijn. Een slak of een rupsje op groente’s uit eigen tuin kan je zien en verwijderen maar restanten spuitmiddel, in/op groente ‘s uit de winkel zijn onzichtbaar en het is altijd maar een kwestie van vertrouwen en hopen dat de telers de wettelijk toegestane hoeveelheden gif niet overschrijden. Het credo bij groente’s uit mijn volkstuin is dan ook: ,,... Je ziet niet, wat er niet in zit...”. “De vlag dekt de lading.
Op een, achteraf gezien níet zo’n goede, dag fietste ik goedgemutst richting het volkstuincomplex van onze tuinvereniging. Mede door het prachtige weer had ik enorm veel zin eens een paar uurtje lekker te gaan

werken en e.e.a. aan verse spullen te oogsten. Trosjes zwarte, glanzende bramen riepen a.h.w. ,,...pluk mij dan…!” en dat gold eveneens voor de tomaatjes en de malse kropjes sla. Krakend vers oogsten dus, en ik had er echt zin in.
Mijn Bosnische tuin-overbuurman, die hier al 20 jaar woont, was een paar weken op vakantie naar zijn geboorteland en ik had hem beloofd gedurende die tijd zijn tuin schoon te houden van onkruiden en deze zo nodig van water te voorzien. In ruil daarvoor mocht ik van zijn tuin oogsten wat ondertussen was gerijpt, zoals paprika’s, radijsjes, tomaten, slaboontjes, zoete mais, popcorn-mais, enz. Ik had mij voorgenomen éérst déze tuin te verzorgen en daarna op mijn eigen tuin bezig te gaan maar mijn plannen vielen binnen een half uur compleet in duigen.

Wordt vervolgd met: “Krakend kraakbeen!”.


Fan-tilator

Reacties

Mij werd door Fan-tilator gevraagd wat de procedure is om een reactie te plaatsen. Die is wat mij betreft niet veranderd. Schrijf een reactie onder een bericht en bevestig hem met je naam of anoniem. De reactie komt in de wachtstatus en wordt vrij snel door ons gezien. Na controle (vertrouwelijke info en/of respectloze reacties worden niet vrijgegeven) wordt de reactie geactiveerd en zichtbaar onder het betreffende bericht geplaatst. Pas dan zien lezers de reactie. Zelfs als gereageerd zou worden op het oudste bericht, dan zien we hem direct.
Nogmaals, van mijn kant is er niets gewijzigd. Als het goed is kan Fan-tilator zijn vraag onder het betreffende bericht (Vreemde prioriteiten) nu zien.
Als een reactie een verhaaltje is, dan maak ik hem eerst actief als reactie. Vervolgens kopieer ik de tekst en maak daarvan een apart bericht. Zodra dit bericht openbaar is, verwijder ik pas de reactie c.q. het verhaaltje.

Rare kostganger?

,,...Onze Lieve Heer heeft rare kostgangers...”.
Dat wordt nog wel eens gezegd als bepaalde mensen zich anders dan normaal (verwacht) gedragen.
Nou, nou, Willem, wat had jij tijdens die starthulp een zelfbeheersing zeg!
Maar misschien had je diep in je gedáchten ook wel zoiets als; g ...verd.?
Maar dat doet HIJ écht niet hoor, en al zéker niet met een jongetje dat vroeger altijd zo braaf naar de zondagsschool ging.
Wat je door het gedrag van de man dan béter had kunnen denken was: “...Gods vergissing...”? Uh...?! In werkelijkheid slaat dat natuurlijk niet op die man maar wél op een bepaalde plant!
Tot mijn niet geringe verbazing ontdekte ik n.l. onlangs bij toeval dat dat een Nederlandse naam is voor de Liatris Spicata.
Een tweede, Nederlandse naam voor deze plan is; Knopige Slangenwortel. De plant dankt zijn naam ‘Gods vergissing’ aan de bloeiwijze, omdat de kleine, lilakleurige bloemetjes van bovenaf
beginnen te bloeien en niet, zoals bij alle andere bloeiende planten, van onderaf.
Een rare kostganger, dát wél!, die buurman, ... eh, de Liatris Spicata.

Liatris spicata - op Plantenvinder. Nóg een rare kostganger, -ster: Een ‘Appel Oma’.

Fan-tilator

Verkeerde bek

Het doet me deugt te zien, dat mijn medeauteur weer terug is. Compleet met weer een leuk bericht :

Rare vogel zeg!, die houten specht op je garagemuur. (14 febr.j.l.)
En, ,,...met een verkeerde bek..."! Dát zei een Indo-maatje, uit mijn vroegere vriendenkring, wel eens over iemand met aso-gedrag en een brutale mond.
Dat eerste betreft ook jouw houten vogel vanwege de kleur van zijn snavel maar hoe heb je dat nou kunnen doen man?! Jij, die altijd zo nauwgezet, consequent bezig bent met o.a. je Ducato-camperbus. Dáárop wordt een krasje in de lak beslist niet weggewerkt met een veeg witte verf! Ingeval van de snavel was er, behalve het gebrek aan de juiste kleur lak, dus ook sprake van Zeeuwse zuunigheid? Maar, de kleur rood op de snavel geeft wel aanleiding tot discriminatie binnen de vogelfamilie's, tot diep in 't Bronsgroen eikenhout, en dat wil je dat arme beestje toch niet aandoen?! Jij weet immers zelf maar al tegoed hoe zoiets voelt/voelde? toen je als klein Indo-jongetje op weg naar school vaak werd uitgescholden met ........ .!? Je hebt je sindsdien gelukkig ontwikkeld zoals Rocus de Vrije Vogeluit de vroegere TV-serie de "Fabeltjeskrant". Citaat Internet: Zijn rol was die van bemiddelaar: bij ruzie in het Grote Dierenbos probeerde hij de partijen weer tot elkaar te brengen.
Dat je je specht nú, hartje winter, buiten in de kou hangt is natuurlijk ook niet erg netjes van je want zo krijgt dat arme beest ook nog eens kei-kouwe poten.
Daar heeft Rocus dan gelukkig wel weer een oplossing voor, luister maar:
De specht moet overigens ook nog wel even flink aansterken na al die fracturen dus geef hem voorlopig maar wat extra te eten, vooral krachtvoer, want anders gaat hij zelf op zoek naar iets lekkers! Zoals hieronder:

Op-donders nog aan toe

draadjes

In het stukje van 2 april j.l. beschrijft Willem een ‘prikkelende’ ervaring! opgedaan bij het werken aan een 220 Volts huis-installatie.
Citaat: ,...Met de aardlekschakelaar valt de 'prik' mee, al is dat geen excuus...”. ,,...Ja, want ook zo'n 'prik' heb ik mogen ervaren…”. Ook beschreef hij een gebeurtenis waarbij zijn broer bijna van een trapje afkukelde na een opdonder te hebben gekregen van een stroomvoerende plafondlamp. Tja, dat krijg je als je de ‘stop’ niet eerst hebt verwijderd (of de z.g. ‘automaat’*) want beiden stoppen de stroomdoorgang. De ouderwetse ‘stop’ was/is eigenlijk een vernuftig onderdeeltje van onze elektriciteits-installatie’s en heet officieel ‘zekering’, of nóg beter“smeltveiligheid”, vanwege een dun zilverdraadje dat door smelt bij overbelasting van de betreffende ‘groep’ of kortsluiting elders. De vlamboog die daarbij ontstaat wordt gedoofd door heel fijn zilverzand waarmee de ‘stop’ volledig is gevuld. Het zilverdraadje wordt normaal op spanning gehouden door een veertje met aan de voorzijde van de ‘stop’ een heel klein, groen, rood, of grijs rond ‘verklikkertje’ (afhankelijk van de stoomsterkte: 6, 10, of 16 Ampère) maar als het zilverdraadje door smelt springt het ‘verklikkertje’ er uit en dat belandt dan los achter het kijkglaasje van de houder (schroefkop) van de ‘stop’. Dat is het moment voor een greep naar een handlamp die hopelijk standaard in de meterkast hangt? Of níet natuurlijk! (oei!)
De ‘automaat’ is een herbruikbare ‘stop’; een vernuftig elektro-mechanisch apparaatje waarvan ik de werking hier maar niet tot in de details zal beschrijven omdat ik vermoed dat dat voor de meeste lezers waarschijnlijk ‘wel gebakken zit’.

Fan-tilator

Muggen, aasvliegen, schoensmeer en een ezel -2-

Even krabben.

Bij het tankstation stonden meerdere, stinkende ‘muggenauto’s’ en je mag het geloven of niet maar met een ijskrabber heb ik eerst een 3-4 mm dikke plak muggenlijkjes van de voorruit moeten schrapen voordat ik deze normaal kon wassen met spons en zeem. Thuisgekomen meldden we ons bij de buren, vertelden wat ons was overkomen en begonnen meteen met het schoonmaken van de auto. Dat was echter een té grote klus voor nog diezelfde avond maar omdat de buurtjes de auto de komende dagen niet nodig hadden besloten wij de andere dag verder te gaan. Toen wij de ochtend erna verder gingen met het karwei, in onze privé ‘was-straat’, had de zon de auto al weer aardig opgewarmd en toen ik er voorlangs liep zoemde er vanaf de bumper een zwerm van die glimmende, parelmoerkleurige, geel/groen/blauwe, aasvliegen precies in mijn gezicht (Getver!). Tja, deze ‘jongens’ kwamen meteen af op de ondraaglijke stank van het in ontbinding verkerende ‘muggenvlees’; en méuren dat het daar deed! (Bah zeg!). Enfin, na een uurtje ‘boenen’ was de auto weer toonbaar en kreeg als laatste behandeling een normale wasbeurt met water en auto-shampoo.

Muggen, aasvliegen, schoensmeer en een ezel -3-

“Zo dom als een ….”

Na het zemen dacht ik; ,, ...Hé, hé, “Klaar is Kees...!”, want de auto glom weer “als een hondenkeutel in de maneschijn”. Tja, dat glimmen klopte wel maar toen ik ter controle laag over de motorkap heen keek sloeg de schrik mij om het hart want ik zag overal krassen in de lak (!?*#*@GVD!!! enz). Het alom bekende ‘groene sponsje’ keek mij vanuit de emmer weliswaar schuldbewust aan maar ik zélf was natuurlijk de oetlul! die deze narigheid had aangericht. Voor het glas van de voorruit, de koplampen en de spiegels had ik de ruwe kant van het sponsje wel móeten gebruiken maar bij de rest had ik dus niet goed opgelet. “Metallic-lak” klinkt dan wel als staalhard! maar is toch niet hufterbestendig! Hoe vertel ik het mijn ouders, eh .... buurman!?
Pas na een kwartier ijsberen door mijn achtertuin durfde ik het slechte nieuws over de tuinheg heen aan onze buurman te vertellen. Deze reageerde gelukkig nogal rustig waarna ik voorstelde dat ik bij een autoschadebedrijf meteen zou informeren naar de kosten van het overspuiten van de motorkap en daarna mijn verzekeringsbedrijf op de hoogte zou stellen van het gebeurde. Na een week was alles weer als vanouds en de auto stond er bij als in een vroegere reclame van een bekend schoensmeermerk: “Erdal, ... glimt als de bliksem”.
Wat fijn dat in die tijd ook ezels konden worden meeverzekerd in mijn WA-polis!!!


Fan-tilator

Muggen, aasvliegen, schoensmeer, en een ezel (vervolg 1)

Wát een genót zeg, zo’n nieuwe auto. Zónder rammel-en rijwind-geluiden (dus tijdens de rit normaal een gesprek kunnen voeren) ruim voorzien van allerlei moderne snufjes, en de airco was natuurlijk ‘het klapstuk van de veiling’. Toen we halverwege de reis door een bosrijk gebied reden trilde de lucht boven het asfalt en het leek wel alsof daar een plasje water water op lag; een-luchtspiegeling als bij een “fata morgana” in de woestijn, maar nu zónder die grote hopen in een reusachtige ‘zandbak’ (ha!, ha!). Toen we onderweg even stopten op een parkeerplaats en uitstapten voor een korte pauze, liepen we a.h.w. tegen een muur van snikhete lucht aan en zochten gauw een schaduwplekje onder een hoge boom met veel bladeren. We waren daar lang niet de enigen die de auto in de brandende zon achterlieten, en gauw de koelte opzochten, maar na een korte pauze, met een kopje koffie en een broodje, vervolgden wij onze reis in een heerlijke, koele auto.

Geen ‘Muggenzifterij’!

De heenreis verliep verder normaal en we hadden een heel gezellige, maar toch wel vermoeiende, familiedag. Daarom vertrokken we vandaar iets eerder dan bedoeld en wilden graag zo snel mogelijk naar huis maar de terugrit verliep allesbehalve vlekkeloos (in letterlijke zin!). Halverwege de Houtribdijk belandden we n.l. in een paar van die ronddraaiende, z.g. ‘muggenzuilen’ en binnen de kortste keren werd ons het zicht bijna belemmerd door de vele geplette muggen op de voorruit want de ruitenwissers konden hun taak amper nog aan. Een weeïge, zilte zeewater-lucht, uit het vocht van de kapotgeslagen muggenlijfjes, vermengd met de citroengeur van de ruitensproeier-vloeistof drong inmiddels de auto binnen maar dat namen we maar voor lief. Met een veel lagere snelheid reden we voorzichtig verder maar net vóórdat we de dijk helemaal over waren zag de lucht opeens zwart, eh....’groen’ van de ‘muggen-wolken’ waar we precies doorheen moesten. Tot overmaat van ramp raakte het reservoir van de ruitensproeier ook nog leeg en met veel moeite bereikten we een benzinepomp nét óver de dijk (pff!!).

Wordt vervolgd.

Fan-tilator

Muggen, aasvliegen, schoensmeer en een ezel

Terwijl Willem, na het onderwerp “Soms gaat het fout” (2 maart j.l.), met zijn bijna dagelijks geschreven stukjes inmiddels al weer vele mijlen verder is kom ik pas nú nog eens aansch....n! met een reactie daarop. Tja, niet iedereen dénkt nou eenmaal zo snel als hij, laat staan; schríjft zo snel als hij. Hopelijk is mijn stukje goed genoeg voor een moment van bezinning.
Het lezen van het stukje van Willem, over zijn ervaring bij het poetsen van de motorkap van zijn camperbus, bracht bij mij een zeer vervelende gebeurtenis in herinnering. Inmiddels al weer jáááren geleden stond op onze kalender een familiebezoek genoteerd maar juist voor díe dag, en óók voor de rest van die week, werden tropische temperaturen voorspeld! Ai, ... ons verouderd model auto had nog geen airco en we zagen eigenlijk een beetje op tegen de rit van een paar honderd kilometer en weer terug naar huis laat in de avond. Onze altijd behulpzame buurman (nét als Willem), een Indo* (nét als Willem), begreep ons probleem en bood spontaan aan die dag zijn spiksplinternieuwe auto, mét airco, te gebruiken. Dat verraste ons wél enigszins maar we konden zijn vriendelijke aanbod natuurlijk niet afslaan en gingen de andere dag opgewekt op stap.
*) Bij het gebruik van het woord “Indo” twijfel ik altijd een beetje. Ik weet dat het ooit als een “Geuzennaam” werd beschouwd/gevoeld.... maar toch!? Wordt het nu wél of níet als een belediging ervaren door mensen van deze (ook half)-Indonesische bevolkingsgroep? Het woord “Blauwe” zal ik beslist nóóit gebruiken!!! maar een hele goede Indo-vriend mag ik wél “Píndo” noemen en deze heeft mij hiervoor nog nooit een derde
blauwe oog geslagen. Er is wel eens een afkorting bedacht voor I.N.D.O.; “In Nederland Door Omstandigheden”, maar juist voor de omstandigheden, waaronder deze ‘landgenoten’ toentertijd werden ontvangen/opgevangen en ondergebracht/gehuisvest, moet Nederland zich na ruim 70 jaar nog steeds de ogen uit de kop schamen! Maar, … ‘landgenoten’? dankzij de V.O.C.?!
V.O.C. betekent in mijn ogen n.l: ‘Vuile’ Oplichters Combinatie.
Citaat Internet: De VOC ontwikkelde zich tot een geduchte macht. ‘Hier kan iets groots verricht worden’, schreef Jan Pieterszoon Coen aan de Heren XVII, het VOC-bestuur in het verre vaderland. Hij veroverde in 1619 de stad Jayakarta en stichtte er Batavia. Coen schreef dat ‘Jacatra de treffelycxte plaetse van gansch Indien’ zou worden en dat de reputatie van de Nederlanders door de verovering was gestegen. ‘Nu sal elckeen soeken onse vrient te wesen’. Delen van Java werden bezet, Ambon en Ternate in de Molukken werden onderworpen, en de bevolking gedwongen om specerijen te verbouwen. Ook elders in Azië kreeg de VOC met overreding of geweld voet aan de grond. Er werden forten gebouwd in Zuid-Afrika, India, in Ceylon (Sri Lanka) en Makassar. China werd aangedaan, en toen de Shogun van Japan in 1641 zijn land sloot voor buitenlanders, kreeg de VOC als enige toestemming om vanaf het eilandje Decima bij Nagasaki handel te blijven drijven.

Zie óók: Theaterkrant

Wordt vervolgd; met de autorit (mét airco!)

Fan-tilator