Mijn sidekick

De Friese stabij Feijke is naar de kapper geweest! Ze ziet er prachtig uit met haar nieuwe coup. Ze is ook gewassen. Dat voel ik aan haar vacht. Hoewel ze veel buiten is, is Feijke geen hond die vuil wordt. Hooguit even, want na enige tijd is haar vacht weer spierwit. Zonder te likken of zo. Misschien een tip voor de wasmiddelen fabrikanten : vraag het Feijke!
Ze kan weer heel goed lopen. Feijke is volledig hersteld van de beide operaties. Ze verblijft ook weer buiten als iedereen even weg is. Dat vindt ze fijner dan binnen opgesloten te worden. Ten tijde van het kapotte PCS verliet ze op een gegeven moment het terrein. Ze verliet het terrein steevast op een vaste plek. Blijkbaar vanuit het besef, dat daar geen controle meer is. Ze was al heel lang gewend om zonder speciale halsband buiten te zijn. Vandaar dat het PCS belangrijk is. Feijke draagt nu weer de speciale halsband. Totdat haar brein weer gereset is. 
Als ik 's morgens uit de slaapkamer kom, word ik enthousiast begroet door Feijke. Ik zeg dan : "Goedemorgen Feijke! Ja, ik leef nog." 😊Feijke houdt mij constant in de gaten. Ze volgt me overal. Als ze het zat is om achter die drukke ouwe aan te rennen, gaat ze in haar hok liggen. Maar zodra ik mijn klompen verwissel voor mijn pantoffels, komt ze tevoorschijn. Dan gaan we samen weer naar binnen.
Als ik aan het bureau zit, ligt zij eronder. Ze mag dan hoorbaar snurken, maar zodra ik aanstalten maak om van mijn stoel op te staan, gaan haar ogen open. Zelf houd ik haar ook in de gaten. Ik geniet ook van de Friezin.