Toen ik vanmorgen terugkeerde van de loods, zag ik de buurvrouw die aan het zagen was. Ze heeft gisteren een paar schuttingdelen laten vervangen. De oude was ze in kleine stukken aan het zagen met een reciprozaag. Ik zag dat ze daar moeite mee had, dus bood ik haar mijn hulp aan. Die aanvaardde ze gretig. "De zaag is nogal zwaar en ik heb last van reuma in mijn vingers", zei ze. De zaag was er een met een accu. Toen ik hem in mijn handen had, dacht ik gelijk : "Ik gebruik de decoupeerzaag."
De buuf was zelf op een laag bankje aan het zagen. Ik houd mijn rug ook in dit geval liever recht, dus ben ik de workmate gaan halen. Die bleek ze zelf ook te hebben, maar ze vond het te veel moeite hem van de muur van haar schuurtje te plukken. Ze wilde ook niet dat ik dat voor haar zou doen. "Nee hoor, het gaat best zo", zei ze kreunend. Ik dacht : "Oke."
Met de workmate en de decoupeerzaag vlotte het werk. Dat viel haar ook op. Dus haalde ze haar eigen decoupeerzaag tevoorschijn. Nee, de workmate bleef aan de muur hangen. Ik vroeg haar of zij in plaats van het zagen, het hout wilde opruimen. Dat vond ze een goed idee. Maar ze wilde eerst pauzeren, vanwege haar handen. Ik grapte en zei : "Je gaat toch niet stiekem alleen koffie drinken hè?" Ze keek mij eerst wat verbaasd aan, maar toen viel het kwartje. Het was kwart voor elf. Even laten zaten we in haar tuin aan de koffie. Daarna hebben we nog een uurtje gewerkt en toen was alles opgeruimd. Tegen half een was ik weer een deur verder, thuis dus. Een opgeluchte buuf achterlatend. Ach, ze doet ook veel voor ons. Ook al krijgt ze daar altijd wat voor, elkaar helpen hoort nu eenmaal.
Ik heb het oranje verlengsnoer dat ze voor de decoupeerzaag had gebruikt, mee naar huis genomen. Het was een keer kapot geknipt en met een kroonsteentje gerepareerd. Maar daar heb ik leuke soldeerhulsjes voor.
Van de oude palen heb ik de puntpaalhouders apart gehouden. Die gaan bij het oud ijzer.
