De geur van een boerderij

Daar heb ik iets mee. Die geur roept nostalgische herinneringen op. Niet alleen vanwege onze 'buurman' boer Braat, maar toch ook zeker de vele bezoekjes aan de boerderijen van De Graaf en Hogewoning. Daar leerde ik een koe melken en de stal schoonmaken. Wat dacht je van suikerbieten malen tot pulp? Het feit dat ik in mijn klas ook kinderen van veehouders zaten, heeft ook een steentje bijgedragen. Het mag raar klinken, maar die geur vind ik heerlijk!
Ik heb een tijdje naast een klasgenootje gezeten, wiens ouders ook een boerderij runden. Dat anderen die geur niet fijn vonden, heb ik altijd als vreemd ervaren.
Sinds ons lidmaatschap van de SVR komen we geregeld op boerencampings. Sommige zijn nog in bedrijf, anderen hebben de moed opgegeven. Vlak bij Denekamp waren we ook omringd door vee. Prachtig! De geluiden van het grazen en loeien, ja zelfs het gekletter van hun urine en poep klinken mij als muziek in de oren. Net als het gehinnik en gesnuif van de paarden. Het klinkt allemaal erg vertrouwd en heeft een rustgevende uitwerking. Niet alleen op mij, ook op Sonja. Haar moeder komt ook van een boerderij. Wat mij wel tegenstaat is de geur van varkensfokkerijen. Maar ja, dat is dan ook een heel andere geur.

Decadent op de camping

ook leuk om naar te kijken

Afgelopen weekend hebben we zowaar een kleine tv meegenomen toen we met de camper op stap gingen. Enkel een tv'tje met een ingebouwde dvd speler. We hebben geen ontvanger en schotel voor dat apparaatje. 's Avonds hebben we naar twee films gekeken. Dat was een aparte gewaarwording! Ik had altijd gedacht zo'n ding nooit te zullen meenemen op vakantie.  Ik heb nooit begrepen waarom zoveel mensen zo'n ding meenemen als ze een paar weken op vakantie gaan. Oké, het was maar een weekend. En.... het was niet bepaald weer om 's avonds buiten te gaan zitten. Onze buren hielden het wat langer vol, maar die hadden elk een deken om zich heen geslagen. De buitentemperatuur daalde die nacht tot vijf graden boven nul. Boven op de camper van de buren stond een grote schotelantenne naar de heldere lucht te staren. Het was een grote wagen met een hydraulisch systeem om hem waterpas te installeren. Over decadent gesproken.
Dus het werd geen blauwbekken, maar binnen in de bak zitten. Het werd overigens ook niet gewoon zitten, maar rechtop op bed zittend.  Met het kussen in de rug. Het toestelletje had ik op de kookplaat geïnstalleerd, dicht in de buurt van een wandcontactdoos. Twee films dus. De een met o.a., Kris Kristofferson als opa (Dreamer). Een film voor kinderen tot 12 jaar of zo. Geen ondertiteling maar nagesynchroniseerd. Goed genoeg voor oma en opa om een beetje te wennen aan een tv in de wagen en de tv uit te proberen. Dat ding stond al jaren werkloos in een kast stof te vangen.  De andere film was The Reader, wel een interessante film voor grote mensen. Het film kijken resulteerde ook in een voorverwarmd bed. Waar een tv'tje al niet goed voor is.
De tv laten we niet in de camper achter. Het zal daar de komende periode vochtiger worden en we willen de inventaris basic houden. Mocht de wagen gejat worden, dan liggen er louter huis camper-, tuin- en keukenspullen in.

Een weekend aan zee

gewoon in Nederland

Zaterdag hebben we de camper ingepakt (was zo gebeurd) en zijn we naar Noord Holland gereden. Het was stralend weer : zon en nauwelijks wind. Voorbij Enkhuizen werd de weg richting de A7 bij Hoorn een chaos. Die werd veroorzaakt door veranderingen op dit traject. Maar ja, we hadden alle tijd (hoewel..), dus kachelden we rustig door.
We reden slechts een korte tijd over de A7. We verlieten de snelweg snel om via binnenwegen richting de kust te rijden. Ons einddoel was dit keer Julianadorp. Daar bevindt zich o.a. een minicamping vlak achter de duinen. We reden dwars door het dorp 't Zand, waar we een vlotbrug over moesten om het Noord-Hollands Kanaal over te steken. Omdat we dat een bijzonder iets vonden, heeft Sonja eerst te voet de oversteek gemaakt om vervolgens de bus op de brug te fotograferen.
Aan de overkant reed ik niet door (zo vergeetachtig ben ik ook weer niet), maar stopte om haar weer op te pikken. Zo'n 10 minuten later reden we parallel aan de kust langs hoge duinen richting de camping. We mochten zelf een plekje uitzoeken. Er waren op dat moment slechts drie campers aanwezig.
Na de boel kampeer-gereed te hebben gemaakt (was ook zo gepiept) zijn we eerst in de zon gaan genieten van een kopje thee. Daarna zijn we een strandwandeling gaan maken. Ook op het strand was het prima weer. Geen jas nodig en volop ruimte. Ook voor Fenna, want het hoogseizoen is voorbij. Sonja heeft een vliegengordijn met peesband gemaakt, dat door de peesrail gehaald kan worden. Het gordijn deed zijn werk uitstekend! De boerderij was weliswaar geen (voormalig) veehouderij, maar vliegen waren er wel. 's Avonds dansten de muggen rond de camper, maar ook van hen hadden we geen centje last. De volgende ochtend hebben we nogmaals een strandwandeling gemaakt. Het weer was omgeslagen. Het was bewolkt. Maar niettemin nog steeds fijn strandweer.

Naar Brabant -1-

Vanwege het prachtige weer besloten we deze week naar Brabant te rijden. De camper stond vrij snel gebruiksklaar te wachten.
Via de N- en A50 reden we naar het zuiden. De zon scheen volop en het was druk op de weg. Niet op de A73 die we na zo’n 110 km opdraaiden. We volgden die daarna opdraaiden. Deze snelweg volgden we maar kort, want bij Cuijk namen we de afrit.
Doel van onze trip was dit keer de Kraaijenbergse Plassen. Aan die plassen staat een minicamping. We mochten zelf een plekje uitzoeken. Het was weliswaar druk, maar toch ook weer erg rustig. Op de (verplichte) parkeerplaats telde ik 12 personenauto's. Op het terrein stonden evenveel campers. Vanwege het grote veld leek het erg rustig. Maar op dat grote veld waren geen standplaatsen. En ook geen bomen.
Er was een strook bij een vrij groot strand. Daar stond een aantal campers. Die plaatsen aan het water kostten 2 euro per nacht meer. Om te voorkomen dat waterrat Fenna al op voorhand vervelend zou gaan doen, kozen we voor een plekje ‘ver’ van het strand. Het is een unieke camping. In die zin : Fenna mocht gewoon net als wij lekker zwemmen!
De temperatuur was inmiddels flink opgelopen. We beperkten ons tot het installeren van de Ducato en gingen daarna naar het water.
De Kraaijenbergse Plassen zijn ontstaan na zandafgravingen. De plassen zijn met elkaar verbonden en hebben ook een verbinding met de Maas. Samen met Fenna zijn we te water gegaan. Wat een heerlijke verkoeling!
We hebben ‘s avonds tot zo’n elf uur buiten gezeten. Vorige week was het rond dat tijdstip al behoorlijk koud en mistig. Wat een verschil!

Naar Brabant -2-

Na een goede nachtrust hebben we ‘s morgens buiten het ontbijt gebruikt. Het was enigszins bewolkt, maar de temperatuur erg aangenaam.
Na het ontbijt zijn we op de fiets gestapt om de omgeving te verkennen. We reden in een omgeving met veel water. En strandjes. Helaas zagen we behalve al dat moois ook erg veel zwerfvuil! Gelukkig had ik geen grijper bij me, want ik kreeg van al dat vuil wel even de kriebels. De grijper ligt in de camper, voor het geval dat.

Voor Fenna is het te warm om naast de fiets te lopen. Ze zat dus in haar karretje. Ze kwam er wel uit om even een frisse duik te nemen. Het werd alsmaar warmer. We besloten er een eind aan te maken. Aan de fietstocht, bedoel ik. Maar eerst even wat boodschappen doen. Terwijl ik buiten in de schaduw met Fenna op het vrouwtje stond te wachten, werd ik aangenaam verrast. Een jonge vrouw met kindje kwam naar mij toe en vroeg of ze mij een ijsje mocht aanbieden. Ze was echt blond en het kindje echt donkerbruin.
“Heeft het kind soms nieuwe schoentjes nodig?“, schoot als eerste door mijn hoofd, “Of een bruine opa?” Ik vroeg toch maar even haar naar de reden van het aantrekkelijke aanbod. Ze zei dat ze een pakje met drie ijsjes had gekocht en dat ze met z’n tweetjes waren. “Tegen de tijd dat ons ijsje op is, is het derde gesmolten en dat zou zonde zijn”, legde ze lachend uit. Ik nam het ijsje dankbaar aan.
Op de terugweg heeft Fenna nog twee keer een duik genomen. Een ongewilde en een geplande. De eerste kwam door een abrupte stuurmanoeuvre in combinatie met een hangende hond (geen zijspanervaring) en een oneffenheid in het fietspad, waardoor haar karretje omsloeg! De Friezin reageerde nauwelijks op de onverwachte koprol. Ze kroop uit de kar en keek met een blik van : “Wat krijgen we nou?“ Toen we haar wagentje weer op de wielen hadden gezet, ging Fenna er net zo gemakkelijk weer in zitten. That’s my girl! Haar volgende duik was weer in het water. We waren inmiddels vlak bij de camping.
Op de camping hebben we eerst een koude douche genomen. Heerlijk!
De rest van de dag hebben we in alle rust doorgebracht in de schaduw van de camper.
‘s Avonds keken we vanuit de tent naar het zuiden. Daar speelde zich aan de horizon een indrukwekkend schouwspel af. Donkere wolken en een niet aflatende stroom van bliksemschichten. Net voordat de dag officieel voorbij was, barstte het boven de camping los. Een flinke regenbui met onweer. Er deden zich geen bijzonderheden voor. Alles functioneerde naar behoren en dus hebben we goed geslapen.

Gelijkgestemden

door het oog van de grondpen

Ik had hem al eerder gespot hier op de camping : een mooie pikzwarte Ierse setter! De manier waarop haar baas met haar omging maakte mij leergierig. Vanmorgen stapte ik op de man af. De setter kwam enthousiast naar me toe. Ik negeerde haar en haar interesse in mij stopte. Ze kuierde achter mij aan richting het baasje. Na een wederzijdse begroeting vroeg ik meneer of hij soms hondentrainer is. Meneer trok zijn wenkbrauwen op en knikte bevestigend. “Hebben wij elkaar al eens eerder ontmoet?”, vroeg hij nieuwsgierig (hij wel). Toen ik hem zei dat de omgang met de hond mij dat deed vermoeden, liet hij een ‘Aha’ horen.
Meneer is inderdaad instructeur op een hondenschool. Hij begon vrij snel te vertellen over zijn werkervaring met honden en vooral hondeneigenaren. Zo vertelde hij mij uitgebreid (in bijzijn van zijn vrouw) over zijn afkeer van vrouwen met kleine honden. “Ze komen pas naar de cursus als het kwaad is geschied”, bromde hij. “Het eerste half jaar tot jaar worden die beesten in de watten gelegd. Daarna is ie lastig en moet ie gecorrigeerd gaan worden. Ze hebben niet door dat niet het hondje, maar zijzelf aangepakt worden. Komt bij dat velen het na één les al voor gezien houden. Ze kunnen niet tegen het feit dat hun hondje gecorrigeerd wordt. De tranen springen ze dan in de ogen. Ze vinden dat zo zielig. Anderen worden zelfs boos; ze vinden de instructeurs veel te streng doen tegen hun lieverd.

Kraaijenbergse Plassen

Er zijn erbij die niet eens in staat zijn een commando te geven. Ze blijven in de vragende en onzekere modus hangen. Ze zijn stuk voor stuk helemaal niet geschikt voor een hond. Gelukkig zijn het honden en geen kinderen”, sluit hij zijn verhaal af.
Meneer heeft meer verhalen. Ik houd het bij luisteren en vaak lachen. Het is allemaal heel herkenbaar.

Naar Brabant -3-

Het weer is merkbaar omgeslagen en we vinden het helemaal niet erg. ‘s Morgens zijn vier campers vertrokken. Het uitzicht over het water is nu vrij.
Na het middaguur zijn we op de fiets gestapt. Er stond een aardige bries en de temperatuur was zeer aangenaam. We zijn naar Cuijk gereden. Vanuit de verte zagen we twee kerktorens boven alles uitsteken. We hebben de fietsen en de kar op een plein geparkeerd en zijn te voet door het centrum gewandeld. De deuren van de grote RK kerk stonden open en dus.... Tja, weer zo’n mooie kerk.
Na het kerkbezoek zijn we naar de Maas gewandeld. Wat een prachtige vergezichten! En dat allemaal op nog geen 140 km afstand van Dronten.
Weer terug op de camping zagen we een oldtimer bus staan naast een andere oldtimer. Beide van het merk Opel. Ik nam een paar foto’s en startte een praatje met een van de eigenaren. De bus was een voormalige brandweerbus de andere, een personenauto / cabrio bleek een Opel Super 6 te zijn! De auto dateer uit 1938, van vlak voor de oorlog dus. De bus is veranderd in een camper, zij het dat het geen officieel geregistreerde kampeerauto is. “Dat maakt niets uit, want het is een klassieker waar ik geen wegenbelasting voor hoef te betalen”, aldus eigenaar Rudy.  Opvallend genoeg staat de wagen op banden van Michelin die bedoeld zijn voor klassieke racewagens. Die hebben nog als enige de bandenmaat van de Opel Blitz.
De cabrio Super 6 is de sportieve versie van de 6. Er werden in de periode van het bouwjaar Autobahnen aangelegd en dus moest de wagen sneller worden.
Er wordt dit weekend een Opel treffen gehouden, hier in de buurt.

Naar Brabant -4-

Vrijdagochtend was het heerlijk weer. Een zonnetje en een aangename temperatuur zetten ons op de fiets richting Grave. Niet rechtstreeks maar via een knooppuntenrouten, die ons door een waterrijke omgeving leidde.
Na zo’n 12 km kwamen we in Grave aan. Daar hebben we in het centrum de fietsen gestald en zijn te voet verdergegaan. Grave is een leuk, gezellig stadje aan de Maas. We hielden het kort, want we moesten nog wat kilometers vreten. Vanwege mijn blessure besloten we een stuk van de route af te snijden, door via het dorp Escharen een doorsteek te maken. In dat dorpje kwamen we een legerdumpzaak tegen. Tja, dat is net als met die kerken, dan moet ik even een kijkje nemen. We wilden toch ook een kompas kopen, om te gebruiken wanneer we de camper installeren. Ik waande me even weer bij de foerier, hahaha! Het rook er ook bekend. Men had diverse soorten kompassen (geen morele), maar de keus was zo gemaakt.
Weer buiten zag ik een mij onbekende motor staan. Hoewel, het blok deed me direct aan een Harley denken. Het was een Victory, ook een Amerikaan. Toch maar even vlug een foto, daarna reden we door het Brabantse boerenland, waar de koeien, varkensmesterijen en de maïs de boventoon voerden. Nogmaals : het weer was schitterend!
Fenna heeft een groot stuk losgelopen. Dat is minder vermoeiend voor haar dan naast de fiets aan de riem. Via het dorpje Beers kwamen we in Cuijk terecht, waar Sonja nog even wat boodschappen deed.

Op de camping aangekomen viel mij direct een blauwe camper op. Het was een Peugeot Boxer op basis van hetzelfde chassis en dezelfde carrosserie als onze Fiat Ducato. De Peugeot was van meet af aan een camper. Weliswaar met een  kleinere motor (1.7 turbo diesel) en drie jaar jonger dan de Ducato, maar wel met een groot dakluik, vier openslaande ramen en geïsoleerde achterramen. Het stel had een fietsendrager aan het achterportier hangen. Ze waren daar niet tevreden over. Mevrouw wilde graag een trekhaak, want dan konden de beide e-bikes mee. Ik vertelde hen over de trekhaak die ik in Emmeloord heb laten monteren. “Nou, dat is dan ook toevallig”, reageerde mevrouw blij, “wij

wonen in Emmeloord! Daar gaan we dan wel even achteraan!” Na onze ervaringen te hebben uitgewisseld ben ik extra blij dat we voor een 2,5 diesel hebben gekozen. De 1.9 TDS van de Peugeot Boxer moet flink sjouwen. “We rijden rustig, op heel houden”, lichtte meneer toe. Het gemiddeld verbruik is hoger dan dat van ons. Ik heb het nog steeds over de dieselbrandstof.

Mauritsbrug met kanon

Tijdens een ochtendwandeling met Fenna in de directe omgeving van de camping, liepen we tegen een pikzwart kanon aan. Het gevaarte stond opgesteld bij een brug over de Dinkel. Aan de overkant was een informatiebord. Daar las ik dat Fenna en ik op een historische plek stonden. Tijdens de 80 jarige oorlog probeerde Prins Maurits met zijn troepen de Dinkel over te steken. Schrik niet, met 9.000 infanteristen, 1.600 paarden en kanonnen! De brug was helaas niet sterk genoeg om met name het geschut te dragen. De brug werd daarom met boomstammen versterkt.
Oldenzaal, Ootmarsum en Enschede werden door de Prins in het jaar 1597 bevrijd. Tja, toen had men nog wat aan het Koninklijk Huis. Oké, het waren Spanjaarden en die stonden niet bepaald bekend om hun heldhaftigheid. Misschien gingen Spanjaarden zich daarom richten op de stier.
De bevrijding van Ootmarsum kostte zegge en schrijve drie kanonsalvo's. Een kwestie van efficiënt en effectief omgaan met belastinggeld. In Oldenzaal lagen 400 Spanjolen. Die schrokken zich een hoedje van de Oranje overmacht. Volgens het informatiebord verliep de verovering van die stad op een bijzondere manier. Een dronken officier loste een paar kanonschoten richting Oldenzaal. Dat was voor de Spanjaarden genoeg om er vandoor te gaan. Alcohol bepaalde de toekomst van Oldenzaal. De brug is later vernoemd naar Prins Maurits.

Terug naar Dronten

Zaterdagavond hebben we de bustent opgeruimd. Die was lekker droog. 's Morgens is ie kletsnat van de dauw. Het wordt 's avonds snel fris en vochtig. Er was een ochtend waarop het 12 graden Celsius in de wagen was. Da's pas lekker snurken! Al eerder merkten we, dat de tent pas in de middag weer droog was. Dus op tijd opruimen was het devies. Zo deden we dat ook toen we de caravan nog hadden. Liever een avond zonder voortent of luifel dan een kletsnat geval inpakken en thuis weer aan de slag. De bustent hing overigens als gegoten in de hoog geplaatste peesrail! Weer een geslaagde aanpassing. Nu nog een peesrail voor de tochtstrook. Het koudere seizoen komt er immers aan.
Zondagochtend konden we zodoende op ons dooie gemakkie de camper klaarmaken voor vertrek. Dat was vrij snel gepiept. Het was bewolkt en de temperatuur aangenaam om wat te doen. Omdat we zeer dicht bij de Duitse grens waren, besloten we voor vertrek iets meer naar het oosten te rijden. En wel zo'n 4

kilometer. Daar hebben we supergoedkoop diesel getankt. De tank kan 80 liter kwijt, dus zo'n voordeel tikt wel aan. Zo'n grote tankinhoud maakt het echt interessant om 'even' over of bij de grens te gaan tanken. Om die reden heb ik niet eerder getankt. Noem het strategisch tanken. Het benzinestation lag aan dezelfde weg die we terug naar het westen wilden volgen. Na het tanken keerden we om en reden vervolgens globaal richting Almelo. Het was toen vroeg in de middag en het regende wat.
Met een gangetje van 80 km / uur genoten we van het landschap. Al na zo'n 25 kilometer was de prijs van een liter Diesel met 12 cent gestegen. Het was erg rustig op de weg. Bij Almelo kwamen we in een wirwar van wegen en borden terecht. Alsof we in een wereldstad waren aangekomen. Het duurde vrij lang voor we de naam Almelo niet meer tegenkwamen op de borden. En wat een verkeerslichten en.. stilte. Ik moest direct aan Herman Finkers en zijn stoplicht denken. Vanaf Almelo werden we gevolgd door een surveillancewagen van de politie. Automatisch dacht ik even aan de verlichting van de fietsendrager. Maar omdat we niet staande gehouden werden, ging ik er vanuit dat alles in orde was. Net als toen we vertrokken.
Ik moest na Almelo ook even aan die arme inwoners van Nijverdal denken. Daar dendert het verkeer immers dwars door het centrum? Maar dit keer dus niet. We reden onder Nijverdal door! Een prachtige tunnel zorgt voor een veel aangenamer woon- en leefklimaat in Nijverdal en een beter gevoel voor mij als 'vervuiler'. Het kostte wel erg veel discussies en ruim 200 miljoen euro. Maar ach, dat betalen we toch allemaal zelf? De tunnel is vorig jaar in gebruik genomen. Eenmaal weer uit de tunnel en bovengronds zag ik een zeer rustig ogend Nijverdal in mijn spiegels achter ons. Geleidelijk hield het op met regenen op de N35. Via Zwolle, een stukje A28 en de N50 zijn we in Dronten aangekomen, waar we een warm onthaal kregen. De zon scheen volop.

Remsporen

Ingezonden n.a.v. Hygiëne op de camping

Je hebt helemaal gelijk Willem v.w.b. het gebruik van een toiletborstel als er sprake is van "remsporen in de pot", handen wassen, enz. En wat de deur betreft: ik doe het precies zó (ha, ha). Er zijn inderdaad heel veel viespeuken onder ons maar niet alleen op de camping. Het is net of men zich geneert op het toilet te zijn geweest en als vanuit een soort gevoel van opluchting knallen! ze vaak ook nog de pleedeur achter hun kont dicht waarbij deze bijna uit zijn voegen barst. Maar waarom zou

je je generen? "Poepen moet", want wat er in gaat moet er ook weer uit, toch? "Keizer, Koning, Admiraal, poepen doen ze allemaal" was de publieke versie van een reclametekst van een toiletpapier-fabrikant. Ik maak tijdens een verblijf op een camping of in een bungalow bijna altijd een klachten-/verbeterlijstje want veel gasten klagen wel over van alles en nog wat maar nemen niet de moeite (,,pff, mij tè veel werk hoor!") om e.e.a. even netjes door te geven bij de receptie. En dan heb ik het niet over de inventarislijst van de bungalow maar over lekkende kranen, slecht werkende doucheputjes, kapotte lampjes, slecht werkende vaatwasser/wasdroger, enz. Eigenlijk moet de technische dienst periodiek zelf alles controleren maar dat werk 'besteden ze liever uit' en ze wachten gewoon af (lekker makkelijk hè, té eigenlijk). Zo heb ik eens de borderlampjes bij de toegang naar een toiletgebouw, waarvan de glazen kelken gestolen waren (ja, ja!), met plastic zakjes afgedicht omdat het ging regenen, en dit uiteraard doorgegeven bij de receptie. Ooit heb ik eens ergens geadviseerd op de binnenzijde van de toiletdeur de volgende tekst aan te brengen: ,,Doe wél, maar zie óók óm".

Fan-tilator

Strijden tegen de NAM

Niet alleen in Groningen, ook in Twente strijden verontruste inwoners tegen de NAM. Hen gaat het om het dumpen van afvalwater door de NAM. Dat afvalwater komt vrij bij de winning van aardolie in het Drentse Schonebeek. Natuurlijk beweert de NAM dat het allemaal niet schadelijk is. Veel (andere) ambtenaren nemen de uitspraken van de NAM rücksichtlos (we zitten dicht bij de Duitse grens) over. Maar ja, net als in Groningen doet de NAM aan liegen en bedriegen.
Een groepje Twentenaren wil een burgerinitiatief starten en is daarvoor eind vorig jaar in Rossum (ja, waar we ook op de fiets terechtkwamen) bijeen gekomen.
In een lokaal blad las ik een paginagrote advertentie waarin de leugens / onwaarheden van de NAM weerlegd worden. Het betreft zo'n 13 belangrijke beweringen, die klakkeloos door voorstanders worden overgenomen. Ik ben er wel wat van geschrokken. Maar afgaande op de houding van de NAM in Groningen, verbaast het mij niet. Shell is aandeelhouder van de NAM. Ik boycot de Shell al jaren. Dat zouden er meer moeten doen.

Hygiëne op de camping

Campingbeheerders kunnen de hele dag een ploeg schoonmakers aan het werk zetten, maar dat wil niet zeggen dat het sanitair dan ook picobello is. Alles staat en valt met de gebruikers ervan. Er zijn erbij die echte viespeuken zijn. Ik beperk me tot de mannenafdeling, maar over die van de vrouwen hoor ik via Sonja ook niet altijd even fijne verhalen.
Op een camping, nota bene in Duitsland, was het gewoonweg erg vies. Er hing een zware urinelucht. Ik kreeg spontaan neigingen op de fiets te springen om een paar flessen chloor en een mop te gaan kopen om de boel eens goed schoon te maken. Gelukkig waren we in een zeer heuvelachtig gebied en was het erg warm dus ging dat voornemen niet door.
Natuurlijk zijn er legio mannen, die na het toiletbezoek niet de handen wassen. Vaak loop je na toiletgebruik tegen zo'n wastafeltje met zeep-dispenser aan. Maar zij gaan er omheen. En dan mag ik na het handen wassen dezelfde deurknoppen een hand geven? Nee dus. Dat doe ik met mijn elleboog en met mijn knie druk ik de deur open. Helaas gaan niet alle deuren naar buiten open. Dan steek ik mijn arm tussen de deurkruk en trek de deur zo open. Vervolgens houd ik met een voet de geopende deur tegen. Handen en voetenwerk dus. Na eerst nagedacht en goed geluisterd te hebben. Want als er op dat moment iemand binnenkomt, krijg je een deur tegen je snufferd.
Veel mensen kijken niet even achterom, als ze het kleinste kamertje gebruikt hebben. Laatst zag ik een ventje staande een plas doen, zonder de wc bril omhoog gezet te hebben. Tja, dan zeg ik daar wat van. Veel sanitair in Duitsland is vaak schoon, omdat daar alleen kinderen onder begeleiding van ouders toegang krijgen. Dat scheelt erg veel.
Ook in de doucheruimtes kan het soms vies zijn. Er zijn mensen die weigeren de wisser te gebruiken, om na het douchen de boel weer wat netjes achter te laten. Anderen lijken zakken met zand en/of aarde te legen in die ruimtes. Of komt dat spul echt tussen hun tenen vandaan? Ook de wastafels hebben het zwaar te verduren. Soms liggen er klodders tandpasta, haren en zeepresten in. Ondanks de aanwezigheid van speciale doekjes om de boel na gebruik netjes op te leveren. Kortom, er zijn nog relatief veel viespeuken onder de kampeerders.
Op de kleinere campings is sprake van sociale controle. Daar is het sanitair opvallend schoon / schoner. Het kan dus wel.

Knooppuntenroute naar Rossum

We zijn op de zaterdag eerst naar Denekamp gefietst. Daar werd een paardenmarkt, een kermis en een vrijmarkt gehouden. Eenmaal in Denekamp zagen we af van een bezoekje. Het was niet alleen erg druk, druk, druk maar ook behoorlijk warm. We zagen ons niet met Fenna in de menigte begeven. Daarom besloten we spontaan weer een knooppuntenroute te fietsen. Terwijl we in de schaduw op een terrasje van een kopje koffie genoten, stippelden we de rit uit. Hoewel de plaatsen hier in Dinkelland niet ver van elkaar liggen, leidt menige route tot soms het dubbele aantal kilometers. Maar dan wel door mooie natuur en met fraaie uitzichten.
Rekening houdend met de hoge temperatuur besloten we de routen naar het plaatsje Rossum te rijden. Daar zouden we dan weer zien via welke route we terug zouden fietsen. Gelukkig liep de route door veel schaduwrijk bosgebied. Onderweg zagen we een groot kasteel, oude watermolens en natuurlijk mooie landschappen. Fenna bleef in de kar. Voor haar was het veel te warm om naast de fiets te rennen. Toen we haar wilden laten zwemmen, werden we door een man met een hond aangesproken. Hij raadde ons af Fenna daar te water te laten. "Er loost een riool op dit stuk. Mijn hond was er vorige week ingedoken en stonk een uur in de wind", legde hij uit. Dus Fenna verdween weer in de bak. Langs de hele routen zagen we geen mooi water meer voor Fenna. Dus bleef het beperkt tot het water dat uit haar drinkfles kwam.
Tijdens een pauze mocht Fenna even los. Dat levert dan steevast alsnog een flinke renpartij van haar op, zij het dat ze in rondjes om ons heen vliegt. Ze is dan dolblij dat ze even de poten mag strekken. Op veel locaties zijn rustplekjes (foto onder) gemaakt. Soms enkel een fraie bank, dan weer een heuse picnic-plaats. Er wordt hier ontzettend veel gefietst en daar heeft men rekening mee gehouden.
In Rossum aangekomen zochten we een buurtsuper om wat inkopen te doen. We werden nog net niet uitgelachen toen we naar een supermarkt vroegen. "U kunt alleen bij de benzinepomp langs de autoweg terecht", zei een mevrouw geschokt, "en anders in een naburig dorp, zo'n 10 kilometer verderop." Gelukkig was er wel een Chineesrestaurant(??) annex snackbar. Ja, die Chinezen weten wat ondernemen is. Al was het een vreemde gewaarwording om bij een Chinees twee kroketjes te bestellen. Het waren gewone Hollandse kroketten en hadden niets weg van een loempia of zo. Vanwege de warmte en mijn blessure zijn we via een andere route terug gefietst. Hier en daar sneden we wat van de route af, zodat we rond half vier weer bij de camper waren. Tea time!

Boehoe!

En toch heeft het wel iets, zo'n kampeerplekje tussen de koeien. afgelopen nacht was het rustig. Geen BOEH!! geroep waar ik wakker van werd. Dat was vroeger anders. Mijn broer Joop had er het handje van heel hard BOEH! te roepen als een van ons, Ruud of ik, even uit bed moest. Of als de laatste het licht van de slaapkamer (de bakelieten lichtschakelaar bevond zich 'helemaal' op nog geen twee meter afstand  bij de deur!) moest uitdoen. Haha!
Donderdag hoorde ik ook geen Boeh! toen we de camper installeerden. De jongedames vonden het prima en toonden veel belangstelling voor het rode busje Dronten. Of was de aandacht voor Fenna?
Natuurlijk loeien die beesten wel degelijk. En hoe! Soms is het geen gehoor, want niet elk beest kan mooi loeien. Iedere koe loeit nu eenmaal zoals het gebekt is.
Dat koeien kuddedieren zijn is duidelijk te zien. Zodra een van hen naar de andere kant van het weiland sjokt, volgt de rest. Dat ritueel vindt een paar keer per dag plaats. Het is erg interessant te zien en te horen hoe die beesten de hele dag lopen te grazen.
Fenna reageert nauwelijks op het vee. Net alsof ze die beesten al veel langer kent. Fenna komt ook van een veehouderij, dus dat zal het zijn. Andersom ligt de kwestie anders. Met name de zwart-witte koeien kijken heel nieuwsgierig naar Fenna. Ze komen speciaal voor haar heel dicht bij het schrikdraad staan. Maar zodra er een begint te snuiven, deinst Fenna terug. Toen Sonja een van de koeien wilde aanhalen, viel Fenna blaffend en grommend uit naar de koe die op haar afkwam. Jaloezie? Beschermend?
Hoe dan ook het is erg leuk om die koeien zo dicht bij de camper te zien. Als ik uit het raam kijk, dan lijkt het alsof ik in de Resedastraat ben. Daar zag ik ook geregeld koeien aan de andere kant van de straat in het weiland lopen. Natuurlijk hebben we weer gefietst. Fenna was bekaf, ondanks dat ze het overgrote deel van de tocht vanwege de warmte in haar karrtje heeft gelegen.

Naar Dinkelland

Gistermiddag zijn Sonja, Fenna en ik naar het oosten des lands gereden. Tom is zo vriendelijk het fort te bewaken met steun van een fan. We reden richting het Duitse Nordhorn. Onderweg kwamen we en familie tegen en in een korte file terecht. O ja, het is natuurlijk een gewone werkdag voor velen. we verlieten de snelweg om even te pauzeren met een ijsje om de hitte te bestrijden.
Toen we de rustplek verlieten, zag ik in de spiegels een donkere auto met flinke snelheid naderen. Een automobilist met petje schoot over de voorsorteervakken om vervolgens vlak voor ons krachtig remmend zijn Golf op pole position voor het verkeerslicht te manoeuvreren. Zelf hoefde ik niet vol in de remmen, want ik zag die gekke actie al aankomen. Nadat het licht op groen was gesprongen stoof het petje weg. Niet veel later zag ik een motoragent ons voorbijkomen, die het petje gebaarde hem te volgen. Tja, zo gaat dat. Die agent in fel gekleurde outfit zag ik al eerder bij de rustplaats, maar het petje had hem blijkbaar niet gezien.
Naarmate we dichter bij de Duitse grens kwamen werd het rustiger op de weg. Na zo'n drie uur rijden reden we de oprit naar de minicamping nabij Denekamp op. daar mochten we zelf een plekje uitzoeken op een van de velden. Het was daar rustig. De scholen waren immers begonnen. Rest nog ouderen die van de rust genieten. de velden zijn omgeven door grasland waar jong vee graasde. De pinken keken ons wat schaapachtig aan. Ze zijn weliswaar nieuwsgierig, maar ook schichtig. Toch lukte me het een van hen op de kop te krabben. Het beest genoot er zichtbaar van. Opeens tilde ze haar staart op en leegde met veel gekletter de darmen. Tijd om met het krabben te stoppen. Het geloei en de geur brachten me terug naar mijn jeugd, vlakbij de boerderij van Braat aan de Hoofdstraat in Leiderdorp.
We bevinden ons in de landstreek waar het riviertje de Dinkel stroomt. er zijn daar volop fietsroutes. maar die zouden we pas de volgende dag bekijken.
We gingen er vanuit, dat we als rozen zouden slapen. Maar we hadden geen rekening gehouden met....muggen! Geen vliegen, zoals verwacht, maar muggen.

Vandaag zijn we op de fiets naar Denekamp gereden. Onderweg kochten we bij een VVV kantoor een paar kaarten met populaire fietsroutes in de omgeving. In Denekamp hebben we wat rondgekeken en koffie gedronken. Daarna zijn we een knooppuntenroute gaan rijden. Wat een prachtige omgeving. Hij doet ons aan de Achterhoek denken. Een wisselend, soms wat heuvelachtig landschap met veel mooie plekjes.
Omdat we toch enigszins spontaan aan de rit waren begonnen, besloten we hem wat in te korten. Het was al in de middag en de rit zou ruim 35 km lang zijn. Morgen is er het nodige te doen in Denekamp. er is een paardenmarkt, een kermis en nog meer activiteiten.

Camping Tempo Doeloe

Gisterochtend zijn we naar het noorden des lands gereden. Mike gaat komende week weer studeren en moest met de nodige spullen naar Groningen gebracht worden. We besloten die rit te combineren met een weekendje op een bijzonder mini-minicamping.
Vanwege mijn blessure zat ik lekker achterin. De wagen is een oudje en valt onder de discutabele regels omtrent wel of geen legale zitplaats in een camper. Omdat de zitplaatsen op de beide bankjes niet in de rijrichting staan, mag ik daar zonder veiligheidsgordel zitten. Ik mag niet op het bed gaan liggen of zitten. Wel op een zitplaats. Later moesten die plaatsen een veiligheidsgordel hebben.
Mike mocht de camper door het drukke Groningen loodsen, waar schijnbaar enkel smalle straatjes zijn. En natuurlijk veel eenrichtingsverkeer.
In Groningen hebben we Mike en zijn spullen uitgeladen. Daarna ging hij samen met zijn mamma wat boodschappen doen, voor de komende periode. Fenna en ik brachten de tijd door op een studentenkamer.
Na hun terugkeer hebben we afscheid genomen van Mike en zijn we naar een zeer bijzondere mini-minicamping gereden. De bevindt zich ten zuiden van Groningen.
Toen we op het adres aankwamen, zagen we een prachtige oprit van rode en zwarte klinkers! Dat had echt niet gehoeven, maar was wel erg lief van tante. Om de schuifdeur aan de goede kant te krijgen, moest ik achteruit de oprit op, tot aan de garage.
We werden hartelijk welkom geheten door de beheerder, tante Pieng. Ook Timmie heette ons welkom, al had ie weinig aandacht voor Fenna. Maar ja, ze komt uit Friesland en we waren in Groningen. Dus dan weet je het wel. Fenna's aandacht ging daarom volop uit naar Padje de schildpad. Volgens mij is dat beest zo'n 50 jaar oud. Fenna was erg nieuwsgierig maar ook erg bang voor Padje. Ze zag in het beest waarschijnlijk een oude steen die af en toe bewoog. Behoedzaam besloop ze de schildpad van achteren en besnuffelde hem stiekem. Maar zodra Padje wat bewoog, sprong Fenna achteruit. Ze bleef gedurende het hele verblijf erg geïnteresseerd in de schildpad. Maar die interesse was niet wederkerig.
Timmie was dolblij met onze komst, want hij had er een paar nieuwe kussens bij. Timmie kroop op de bank naast mij en legde zijn koppie op mijn schoot. Daarna lag ie te slapen. Na een kleine, maar overheerlijke rijsttafel en een gezellige avond, kropen we (Fenna, Sonja en ik) in onze camper.
De volgende ochtend ben ik eerst met Fenna en Timmie naar het Boermapark gewandeld. Timmie vond het helemaal niets. Hij keek mij aan met een blik die zei : "Ik mag niet met bruine vreemde mannen mee." Hij bleef vaak stilstaan en keek dan wat treurig achterom. Ik moedigde hem aan door te lopen. In het park trok Timmie vlug een paar keutels (verdwenen daarna in een zakje) en maakte aanstalten weer naar huis te gaan. Helaas voor Timmie wilden Fenna en vooral ik het hele rondje lopen. Halverwege herkende de krullenbol dat we richting huis liepen. In plaats van mokkend achteraan, liep de kleine Tim nu met flinke pas voorop. Hij gunde Fenna geen tijd om haar behoefte te doen. Maar ik wel. En weer keek Timmie mij op zijn typische manier aan.
Weer thuis was er even een flinke aanvaring tussen de Friezin en de Grunniger. Dat was op het moment dat ze beide een koekje kregen. Fenna joeg Timmie op een Friese eh... hondse manier weg.
's Middags hebben we met z'n drietjes in de kantine gekookt. Dat was erg gezellig.
Aan alles komt een eind en zo ook aan ons verblijf op Camping Tempo Doeloe. Hartelijk dank voor het fijne verblijf, tante!

Back home again

Heerlijk al die krakende geluiden. Take it away, Tim!

Terug naar de Flevopolder

Afgelopen zaterdag zijn we teruggereden richting de Flevopolder. We zijn zo goed als binnendoor gereden. Lekker rustig kachelen over de binnenwegen door / langs leuke dorpen, globaal via Zutphen, Apeldoorn en Epe. We zijn niet helemaal naar Dronten gereden. We hebben de wagen nog een paar nachten vlakbij de vakantie vierende familie gestald vlakbij Elburg. Dat was een leuk weerzien na drie weken. We hadden de zon voor hen meegenomen.
Twee plekken verderop naast ons, kampeerde een oma met haar vier kleinkinderen. Petje af hoor. We hoorden een van de kinderen zeggen dat hun ouders pas gescheiden zijn. Het jongste ventje huilde een paar keer en zei dat ie naar zijn moeder wilde. Zo kasian ja.
Toen ik de afwas ging doen, kwam een blond meisje van Tims leeftijd naast me staan. Ik vroeg haar of het haar beurt was om de vaat te doen. Ze antwoordde bevestigend. Ze vertelde dat ze ook thuis kookte. Pasta's maken was haar favoriete bezigheid. Ik vertelde haar over mijn afwasbeurten toen ik zo jong was als zij.
Ons geanimeerd gesprekje werd onderbroken door een meneer. Ik zei haar dat ze controle kreeg. Meneer reageerde : "Nee hoor, ze krijgt hulp."
Meneer stond koud naast me toen hij met zijn gebrom begon : "Waarom leg je dat daar neer? Dat kan je beter aan de andere kant neerleggen! En waarom doe je alleen warm water in de bak?" Het meisje keek wat hulpeloos naar mij en zei : "Straks meng ik het met koud water tot het goed is."
"Nee, dat doe je gelijk. Draai die kraan open!", brieste meneer. Het meisje werd zenuwachtig. Ik stopte mijn werk en keek naar meneer. "Hou daarmee op, stop die klauwen van je in het water en ga afwassen!"brieste hij grof verder. Het was even stil. Meneer voelde blijkbaar mijn ogen in zijn rug priemen. Hij draaide zich om, keek mij aan en zei toen tegen het meisje : "Ik ga wel weer. Maar ik kom straks weer terug." Dat laatste klonk als een soort waarschuwing.
Toen de nare meneer weg was, vroeg ik : "Was dat je vader?"Het meisje zei met duidelijke schaamte : "Ja." Toen ik vroeg of ie soms in het leger of bij de Marine werkte, keek ze mij wat verrast aan en zei : "Hij werkt bij de Marine." Ik zei berustend : "Tja, dat dacht ik al. Een beste stuurman."

Poezen, vliegen en paarden

We hebben nieuwe buren gekregen. Ze zijn ook met een camper. Ze hebben een eigenHymer. Toen ze goed en wel de boel geïnstalleerd hadden, zag ik tot mijn stomme verbazing de nieuwe buurvrouw in het gras onder de luifel liggen spelen met haar poes! Daar keek zelfs ik even van op. Even later wandelde ze voorbij; ze bleek twee poezen te hebben!
Als jochie kwam ik niet verder dan een affiche op een kermis waarop een vrouw met een baard en een snor te zien was.  Dat vond ik toen heel erg bijzonder. Mijn vriendje niet, maar ja die was al een paar keer in Turkije geweest. Voor Fenna was het zien van die vrouw met twee (aangelijnde) poezen een regelrechte traumatische ervaring. Was ze koud van haar ontwenningsverschijnselen vanwege kater Tom hersteld, ziet ze tot haar grote schrik nota bene tijdens haar vakantie, twee van die harige beesten voorbijlopen. Ze keek me aan met een blik die vroeg : “Zie ik soms dubbel, baas?” Ik antwoordde troostend : “Ja Fenna, je ziet dubbel. Al sinds je geboorte.”
Ik weet niet wat er precies aan de hand is, maar er zijn vandaag verdacht veel vliegen op de camping. Van die kadavervliegen, die groene. En nee, er lag niet weer een lijk onder de motorkap van de Ducato verborgen. Iedereen, ook wij, mepte erop los. Fenna ving ze met haar bek. Knap hoor. Zelfs onze overbuurman ging tekeer. Van die man had ik tot dan gedacht, dat ie geen vlieg kwaad zou doen. Zo zie je maar weer, mensen kunnen opeens veranderen.
Op het andere veldje, achter ons, in de hoek staat een opvallende trailer. Hij is nogal klein en glimmend zwart en lijkt qua vormgeving op een paardentrailer. Aan de achterkant, waar normaal gesproken een paard uitkomt of instapt, zit een tunneltent bevestigd. Uit die tent kwam een Duitse vrouw tevoorschijn. Erg verrassend.  De wagen met tent trekt veel bekijks. Niemand vroeg waar de paarden gebleven zijn.