Een cruiseschip

Gisteren zagen we op de IJssel een enorm cruiseschip voorbijvaren. Op de boeg prijkte de naam Lady Diletta. Ik begreep dat er ruim 170 passagiers mee kunnen op zo'n boot.
In het algemeen lijkt me zo'n cruise niet aantrekkelijk. Helemaal niet als ik zo'n enorm gevaarte zie. Zeg maar een drijvend flatgebouw. Ze mogen dan allerlei steden aandoen, maar het geheel komt mij veel te druk en kolossaal over.
De boot die we in Kampen zagen leek mij wat aantrekkelijker voor een cruise. Over de binnenwateren, dus geen flinke golfslag en continu land in zicht. En leuke plaatsen aandoen langs de Rijn en de Moezel.
Zoals het oude liedje Een reisje langs de Rijn.

Vakantietip

Aan de eetbak

Het gaat prima met loge Max. We bouwen samen aan onze conditie. Al is het nu wel zo, dat ik moet temporiseren om Max niet uit zijn ritme te halen. Max krijgt ook alle gelegenheid om te snuffelen en zijn grondgebied te markeren. Daar doe ik dus niet aan mee, anders gaat men klagen over de Two Brownies! 😂
Voor een labrador klinkt het vreemd, maar Max zou een lastige eter zijn! Labradors staan erom bekend, dat ze veelvraten zijn. Je moet zelfs de afvalbak en de koelkast op slot doen. Maar Max is blijkbaar de uitzondering, die de regel bevestigd.
Gelukkig krijgt oma niet alleen kindertjes aan het eten, ook honden. Ik herinner me nog een loge, een Jack Russel, die het twee dagen volhield niet te eten. Hij was gewend met de pot mee te eten. Jammer dan, want bij ons kon Jack de pot op; honden eten brokken. Jack na twee dagen van kuren dus ook.😂
Vanmorgen heb ik bij Max de lange haren onder zijn poten, tussen de kussentjes, geknipt. Echt leuk vond Max het niet, maar hij stond het wel toe. Dus kreeg hij een koekje als beloning. Als we gewandeld hebben, valt meneer in een tamelijk vaste slaap. Soms droomt ie. Dan beweegt ie zijn achterpoten alsof ie loopt. Misschien droomt ie van het wandelen met mij.

Naar de Dillenburg

Willem Alex maakt zich zorgen over de asielprotesten. Waar bemoeit die Oranjebitterbal zich mee? Hij en de hele Oranjetent hoort boven de partijen te staan! En neem anders zelf zonder 'kijk mij eens' asielzoekers in huis.
Tijdens die vakantie in het voormalig West-Duitsland, midden jaren 50, bezochten we niet alleen Biedenkopf. We gingen zowaar ook nog naar Dillenburg. Daar staat het kasteel van de Oranjes. Als jochie vond ik het bijzonder daar te zijn. Ik had tijdens de les Geschiedenis goed opgelet. Helaas werd toen niet de waarheid over de Oranjes verteld. Dat deed decennia later Edwin de Roy van Zuydewijn pas.

Alsnog beelden

Toen ik als jochie een paar keer met mijn jeugdvriendje mee mocht naar (West-) Duitsland, bezochten we ook het plaatsje Biedenkopf. Ik was niet het enige vriendje dat mee mocht. Een ander klasgenootje, Harm H. mocht ook mee. We voelden os grote geluksvogels. En nogmaals : ik ben dat vriendje en zijn ouders nog steeds dankbaar. Het was een kampeervakantie in de buurt van Dillenburg. Daar zijn we ook nog geweest.
Van Biedenkopf herinner ik me alleen nog een knusse plek bij een enorme fontein met soldaten omgeven door huizen gebouwd in de typisch Duitse stijl; vakwerk. Dankzij mijn verveling en het internet kon ik die knusse plek weer terugzien! Prachtig, want ik had als jochie geen fotocamera. Geen Kodak Click of Clack dus. 😁

Hinderlijk

Velen wacht een lang weekend. Ik keek er zelf ook naar uit toen ik nog werkte. We gingen vaak even een paar dagen weg. Naar het bos of de camping met de jongens. Dus inpakken en wegwezen. Al was het laatste soms lastig. Er zijn altijd weer mensen die het inladen kwamen onderbreken met een praatje. Ik vond het hinderlijk, vanwege de planning. Zodra de kinderen uit school kwamen wilden we vertrekken.
Hoewel ik het inladen, waarbij ik heen en weer liep van de woning naar de auto, niet onderbrak leidde dat niet tot en conclusie van de prater dat ie mij stoorde. Zelfs niet als ik melding maakte van ons reisplan inclusief vertrektijd. Zelfs een 'sorry, ik wil opschieten', leidde tot niets.
Het zelfde gold als we terugkeerden. Zo'n 'stoorzender' stond dan ook letterlijk in de weg. Zelfs na drie keer 'pardon' om te kunnen passeren, bleef ie in de weg staan n praten. Zelfs een hek blokkeren hoorde daarbij.
Het kan zijn dat het ook wel aan mij ligt. Het inladen en uitladen en opruimen maken voor mij deel uit van een ongestoorde vakantie. Nog steeds. En nog steeds zijn er die mensen, die stoorzenders.
Het is nog niet zo lang geleden, dat ik iemand subtiel gewezen heb op iets hinderlijks. Die persoon kwam telkens tijdens het avondeten aan de deur.
Toen de gelegenheid zich voordeed, vroeg ik naar hun eetgewoontes vroeger thuis als kind. Ze bleken gewoontegetrouw rond 17.30 uur aan tafel te gaan. Net zoals wij nu. Daar heb ik maar op ingehaakt. 
De vriendjes van onze kids kregen ook onze tijden te horen. Inclusief de bedtijd. Dat werkte prima.

Duur en goedkoop

Op reis in Thailand

Heerlijk met vakantie

Tot nu toe bevalt het oppassen ons prima. Vooral op de adressen waar merkbaar is, dat er een gemeende belangstelling is na de periode van oppassen. Het feit dat er ook tussentijds contact is komt bij ons ook positief over. Helaas is het ook voorgekomen, dat wij enkel een berichtje te lezen krijgen in de trant van : "We zijn weer thuis. Bedankt!"  Als zoiets na oppassen op een nieuw adres gebeurt, dan voelen wij ons daar niet zo goed bij. De zorg voor huisdieren en de woning van andere mensen is niet zomaar iets. Als er tussentijds ook nog onverwachte situaties opgelost moeten worden, vraagt dat ook om extra aandacht van ons. Op zich geen enkel probleem, maar als terugkoppeling uitblijft (stukje extra aandacht) wel.
De eigenaren van labrador Saar hebben ons niet gevraagd hoe wij het oppassen ervaren hebben. En hoe het met Saar gegaan is. Ja, het huis was schoon en opgeruimd. We hebben ons niet uitgesproken over de kou in huis en het klamme beddengoed en dat het fietsen voor ons niet te doen was.  Ik heb daar in het oog vallende reparaties uitgevoerd, maar daar hebben wij tot op heden niets van vernomen. Op andere adressen kwamen mensen na verloop van tijd op reparaties e.d. terug. Ze kwamen daar pas later achter. Ik bedoel : wij kijken ook niet dagelijks in een meterkast en niet iedereen heeft oog voor details. Dus dat is geen enkel punt.
Maar een klemmende deur of een deur die niet op slot kon zou na een reparatie toch moeten opvallen? Of een keukenkraan die lam (en dan bedoel ik echt los) was en nu weer stevig op het blad staat? Dat zijn dagelijkse dingen waar men mee te maken heeft.
De lauwe reactie komt bij ons over alsof mensen het allemaal niet interesseert of het heel gewoon vinden. Er is in zo'n geval voor ons gevoelsmatig sprake van onbalans. Dat is geen lekker gevoel. Dus dat was een keer, maar niet weer.

Schoon achtergelaten

Er zijn (bijna) volwassenen die het niet in hun opvoeding hebben meegekregen; schoonmaken. Ze maken er een bende van en laten het opruimen van de smeerboel aan anderen (meestal hun ouders of een schoonmaker) over. Ik vind het respectloos gedrag. Je eigen rommel opruimen is een gewone zaak.
Ik heb van een buurvrouw ooit de verhalen gehoord over vakantiehuisjes waarin gasten er een bende van gemaakt hebben. Zij maakte in een vakantiepark huisjes schoon.
Gisteren en vanmorgen hebben wij het huisje ook opgeruimd. En weer op onze manier. Dus ook onder de banken en bedden en met het verplaatsen van meubilair. Zo doen wij dat. Dus niet eromheen stofzuigen en/of dweilen. De hele vloer wordt gedaan. En tja, dan kom je soms wat tegen. Zoals een tweede hond of kat onder een honden- of kattenmand of lage kast. 😂 Het verbaast ons niet, want we kennen dat ook van onszelf.
In het algemeen durf ik te stellen dat wij onze verblijfplaatsen altijd nog schoner achterlaten dan we ze hebben aangetroffen. Echt vieze locaties hebben we niet aangetroffen hoor. Over het algemeen zijn de mensen netjes en schoon. Sommigen hebben iemand daarvoor ingehuurd.
Het kan zijn, dat zo'n poetsvrouw na aankomst aangenaam verrast zegt : "O, ik zou de ramen zemen, maar die zijn al gedaan!" Een andere zei : "Als jullie er zijn hoef ik weinig te doen." Al is het niet onze bedoeling hen het brood uit de mond te stoten. Maar, zoals ik vaker zeg, : er is altijd wel wat te doen. en anders weet ik nog wel wat. 😁
Ik heb de houtkachel ook schoongemaakt. De asla geleegd en het glas ontdaan van de roetaanslag. Drie weken geleden was het glas zwart en de asla overvol. Ik had toen ook al het glas schoongemaakt. maar vanwege de slechte trek van de kachel kwam het glas weer onder de roet te zitten. Dat heb ik tussentijds maar zo gelaten. Hij staat er nu bij, alsof ie net geplaatst is.
We doen trouwens alleen de kamers die we zelf gebruikt hebben. de ruimtes waar we niet geweest zijn, zoals andere slaapkamers, doen we niet. We zijn immers geen schoonmaakploeg, maar vakantiegangers.

Toeristenboten Indonesië

Toeristen waarschuwen voor de risico's die zij lopen, als ze in Indonesië in een zogenaamde toeristenboot stappen. Onlangs zijn vier leden van een Spaans gezin verdronken toen hun boot omsloeg vanwege 'onverwachte' hoge golven.
Eerder dit jaar, in oktober, kwam een soortgelijk ongeluk in het nieuws. Dit keer met  zeven Nederlandse toeristen. Ook hun bootje kapseisde na geraakt te zijn door een  'onverwacht' hoge golf. Via een van de ouders van de zeven vernamen wij, dat de hele gang van zaken erg amateuristisch en niet conform normale regelgeving was georganiseerd. Zo had geen van de toeristen een zwemvest en duurde de redding erg lang en verliep chaotisch.
Wat mij opviel was de aanleiding. Op de beelden van een van de toeristen is duidelijk te zien, dat de boot dwars op de golven voer. Dat is bijna smeken om kapseizen.  De Nederlanders hebben een flink eind moeten zwemmen om op een eilandje terecht te kunnen komen.
Raften is ook niet zonder risico's. Net zoals op een scooter of motorfiets stappen in het buitenland. Het laatste kan echt levensgevaarlijk zijn. Niet alleen omdat veel toeristen geen enkele ervaring hebben met dat soort tweewielers, maar vooral ook vanwege de manier van rijden daar.

Dakzak op het dak

Vorig jaar heb ik een dakzak aangeschaft. Geen nieuwe, maar een gebruikte. De vorige eigenaar vond hem na 1x gebruik toch te klein en wilde van de zak af. Het werd in Dronten toen een koopje!
In die periode reden we nog vrolijk rond in de Hyundai Matrix. Daar kon ie tussen de dakrails geplaatst en links en rechts aan de rails vastgezet worden. De Peugeot heeft echter een panorama dak. Ik wil de dakzak pertinent niet op het glas plaatsen, ook al kan het volgens het boekje aardig wat hebben. De bedoeling is om in de dakzak beddengoed en kleding te vervoeren. Dus zo zwaar is hij dan niet, maar op schade aan het dak zitten wij niet te wachten.
Om die reden heb ik een plateau gemaakt. Het komt op de beide

dakdragers te liggen. Daarop wordt de dakzak geplaatst. Ik moest natuurlijk zien te voorkomen, dat na krachtig remmen wij het plateau naar voren zien schuiven. Dat staat zo raar.
De beide dakdragers vallen daarom aan de onderkant van het plateau in een 'uitsparing'. Die bestaat uit twee balkjes die parallel aan de dragers aan de onderkant van het plateau gemonteerd zijn. De tussenruimte tussen de beide balkjes is net zo breed als de breedte van de dragers. Zo vallen de dragers in een gleuf, zodat bij krachtig remmen het plateau en daarmee de dakzak muurvast blijft liggen. Ik mag me dan niet zo verdiept hebben in natuurkundige wetten, maar heb wel veel vertrouwen in mijn eigen geprutst.😂

Luxe kamperen

Tja, daar lijkt het op. Vanwege de wind en de regen doen sluiten we de overkapping helemaal af. Dus de uitritsbare deur is dicht. In gesloten toestand blijft het ook bij de opening van de doorgang droog. En... er worden geen bladeren meer naar binnen geblazen.
Inmiddels is gebleken, dat het doek de voorkant uitstekend afsluit. 
Nu is het wel zo, dat elke keer als ik de rits bedien, ik het gevoel krijg op een camping te staan. 😂 Maar met enig verschil. Want, wat een enorme ruimte in de 'voortent' en wat een luxe caravan! Compleet met badkamer en douche, een toilet, slaap- en huiskamer met open keuken en zelfs een zolder!

Ik weet, het is gekheid. En toch houdt het geluid van de rits wel mijn vakantiegevoel levendig.

We zijn gewenst

We hebben al een aantal 'boekingen' voor volgend jaar binnen. Het begint in Februari of misschien al in Januari. Ook voor Oktober / November is een aanvraag binnengekomen. Alle van mensen waar we al eerder op hun huisdieren en woning hebben gepast.
Tot op heden hebben wij van drie van de vier adressen een positieve terugkoppeling gekregen. Soms meerdere keren. Tussentijds is er ook af en toe contact, wat erg fijn is. Van één adres hebben we tot op heden niets meer gehoord in de vorm van een evaluatie of zo.
Het doet me soms aan de detachering denken. Toen hanteerde ik als Peoplemanager ter afsluiting van de detacheringsperiode van een medewerker de slotvraag : "Zou u hem/haar weer willen inzetten?". Het kon gebeuren dat na alle lof van de klant er op die vraag een ander of geen antwoord op kwam.

Turven

Per adres houd ik keurig bij welke klusjes ik daar gedaan heb. Voor het geval dat er vragen of opmerkingen komen. Recent kwam ik erachter, dat ik per oppasadres gemiddeld zo'n 20 klusjes gedaan heb! Er zijn klusjes bij, die meer dan een paar dagen in beslag namen. Maar die werden hier in de buurt gedaan. Met uitzondering van de bouw van de kippenren.
Omdat we qua oppassen van een winwin situatie uitgaan, declareren wij geen kosten. We doen ook geen grote uitgaven. Een raamsluiting bijvoorbeeld kocht ik nieuw(!) in een kringloopwinkel voor €1,25. Het was voor een deur die met een dik, zwart elastiek gesloten moeten worden. Maar daar waren onze reumahandjes niet op berekend. Voor schroeven en/of spijkers vraag ik ook niets. Meestal hebben de bewoners die zelf voorhanden. Tot op heden hebben we de kosten alleen vergoed gekregen als ze gemaakt zijn op verzoek van de bewoner(s). Hetzelfde geldt voor uitgaven die onvoorzien waren, zoals een bezoek aan de dierenarts of het spontaan kopen van voer omdat het op was.

Alsof we thuis zijn

Ook wanneer wij op andere adressen verblijven, doen we alsof we thuis zijn. Het is zelfs zo, dat als we bijvoorbeeld in de nieuwe / andere omgeving fietsen, we na afloop zeggen : "Laten we naar huis gaan." 😁 Het geeft aan dat we ons op dat oppasadres thuis voelen.
Een van de voor ons gewone activiteiten is o.a. het huishouden. Ook dat blijven we op onze manier doen. Zelfs als er een hulp in de huishouding aanwezig is. We hebben al van en hulp te horen gekregen, dat ze weinig te doen heeft. Niet dat ze werkloos is, want er is altijd wat te doen! Gelukkig wist ze dat ook.
Op ons adres in Brabant is ook een hulp. En ja, we hebben ook haar wat werk uit handen genomen. Maar ook zij vond het niet erg. En ook zij zag nog andere werkzaamheden.
Net als thuis, maken we na het koken de kookplaat

of het gasfornuis schoon. Het gevolg kan zijn, dat het aanzienlijk schoner is, dan het was. 😊 We hopen alleen dat in dergelijke situaties het resultaat niet negatief overkomt bij de bewoner(s). Negatief in de zin van "ze vonden mijn huis zeker niet schoon". Want dat is beslist niet het geval.
Thuis heb ik afgelopen weekend de elektrische kookplaat weer wat opgepoetst. Er ontstaan op een gegeven moment kringen rond de hittebron. Normaal kan ik ze zo wegpoetsen. Dat doe ik als afsluiting van de vaat. Ondanks die routine verschijnen kringen. Ik poets ze voorzichtig(!) weg met wat tandpasta. Restanten van voedsel verwijder ik (ook voorzichtig!) met een krabbertje. Zo'n plaat is van glas en kan aardig wat hebben. Maar ik blijf hem toch voorzichtig behandelen. Na afloop van de poetsbeurt ziet de plaat er weer als nieuw uit.

Heel even schrikken

Soms schrik ik even, heel even maar. Dan meen ik een mij bekend iemand te zien. Maar als ik dichterbij kom, wordt ik geconfronteerd met twee dingen : hij/zij is het niet en het besef dat hij/zij al zo lang geleden is overleden.
Dat geldt niet alleen voor mensen, maar ook voor dieren. De Friese stabij Feijke kent afgezien van het uiterlijk, veel trekken die Fenna ook had. Haar blaffen is ook identiek. Ze deed me ook zo even schrikken. Heel even. 
Het gedrag en het uiterlijk van de schnauzer herinnerde mij aan dat van onze bouviers Terry en Zorro. Die herinneringen roepen wel ook wat emoties op, omdat ze zo mooi zijn. Ondanks dat, heb ik niet de gedachte gehad weer een hond te willen. Het is nu goed zo. Ik denk maar zo : Al die mensen en trouwe viervoeters wachten op mijn komst.
Het is erg leuk en interessant om op in eerste instantie onbekende honden te mogen passen. Een aantal kent helemaal geen commando's. Afgezien van woorden als 'hier' , 'plaats' en natuurlijk 'Eten!' of 'Koekje!' 😂
Die commando's zijn voor ons ook niet nodig. Met gebruik van onze lichaamstaal weten de honden heus wel wat je van hen wilt. Het gaat zo goed met andermans honden, dat we ons vaak afvragen of ze ons na ons vertrek zullen missen. De honden die we weer teugzagen reageerden in elk geval erg enthousiast. Leuk om zo herkend en gewaardeerd te worden. Ze zijn blijkbaar erg blij met ons. Dus dat is dan wederzijds.
Omgaan met honden heeft veel te maken met je houding. Toe we de eerste keer de grote schnauzer en cane corso mix ontmoetten, kwamen beide honden blaffend en grommend op ons af. We negeerden hen, deden het hek open en gingen naar binnen. De beide eigenaren keken tevreden toe, hoe hun honden ons zwijgend volgden.

Onzichtbare toegevoegde waarde

De bewoners zagen dat we de ramen gezeemd hadden. Ze keken er blij van op. Ik zei hen dat ik dat gedaan had om nog meer van hun mooie tuin te kunnen genieten.
Als we ons gedoucht hebben, maken we de badcel droog en schoon. We hebben daarvoor een wisser en een special doek in de badkamer. We zien dat er meer mensen zijn die zoiets doen. Ook op campings wordt vaak verzocht de badcel na gebruik zo droog en schoon te maken. Gevolg is dat er nauwelijks sprake is van kalkaanslag.
Het is een van de gewoontes die we ook elders toepassen. Desnoods kopen we een wisser en een doekje. Geen probleem. We hopen alleen dat de bewoners zich niet beschaamd zullen voelen. De wisser en doek die ze aantreffen (als we die vergeten zijn), is beslist geen stille wenk. Hetzelfde geldt voor de kleine reparaties en andere klusjes. Het is een hobby van mij, dus doe ik ze met een glimlach. Ze maken deel uit van onze manier van leven. In voorkomende gevallen beschouwen wij ze als een toegevoegde waarde op ons gratis verblijf. Zonder bijbedoelingen en/of -gedachten.
Ik had de stapel omgevallen haardhout ook kunnen laten liggen. Maar ja, zo zit ik nu eenmaal niet in elkaar.
En tot slot :, voor velen zijn er veel leukere dingen om te doen dan het huishouden. Gelijk hebben zij.

Me and you and a dog named Boo

Een weergave van het gevoel van vrijheid.

Pretenders - Back on the chain gang

Toen dit nummer uitkwam, in 1983, was ik iets verderop in de provincie Utrecht terechtgekomen. Dat was op het computercentrum van de Rabobank in Zeist. Mij was gevraagd daar een project voor een toegangsbewakingssysteem over te nemen. Het liep niet zo lekker. Mijn inzet bij de PUEM als assistent projectleider was blijkbaar op kantoor niet onopgemerkt gebleven. Ik heb daar in Zeist een zeer leerzame en interessante tijd gekend. Als projectleider had ik nogal wat privileges voor wat betreft de toegang tot allerlei zones. Zodoende zag en leerde ik veel over deze financiële organisatie. Ik zou later daar terugkeren. Niet in een lease auto, maar op een motorfiets! Dat was voor een heel andere opdracht.
In dezelfde periode bevonden we ons geregeld in het bos in Beekbergen, waar we van een recreatiehuisje gebruik mochten maken. Tijdens schoolvakanties van de kids reed ik dan van Beekbergen naar Zeist.