Het is nu eenmaal zo, dat een kinderwens een egoïstische wens is. Er wacht zo'n mensje een wereld aan situaties, waarmee het zal moeten kunnen omgaan. Een besluit om aan kinderen te beginnen moet daarom gepaard gaan met een besluit een deel van je leven als ouders op te offeren voor het kind of de kinderen. En dat een kind recht heeft op een vader en een moeder. En aan beide voorwaarden schort het soms. We hebben een buurvrouw gehad, die stelde dat als je getrouwd bent je ook twee kinderen moest hebben. Ik stelde haar de vraag, waarom ze kinderen hebben. Dat was een gevolg van de situatie waarin haar twee kinderen vaak alleen thuis waren. Rond het middaguur, als ze uit school kwamen moesten ze in de tuin wachten of zelfs hun lunchpauze doorbrengen. Ook bij slecht weer. Zelfs de deur van de schuur was niet open.
Het is al lang gaande, dat ouders leven alsof ze geen kinderen hebben. Die worden overal door anderen opgevangen. Afgezien van de opvangplekken zijn er ook nog verenigingen en lessen waar kinderen ondergebracht worden.
Ten tijde van het coronabeleid reageerde veel ouders verontwaardigd, omdat de kinderen thuis moesten blijven. "Shit, we hebben kinderen! Wat moeten wij nu?!", werd in paniek geroepen. Vroeger hadden kinderen de hoogste prioriteit. Met de komst van de eerst-ikke maatschappij is dat voorbij. Een ziek kind thuis schijnt tegenwoordig het ergste te zijn wat egoïstische ouders kan overkomen. "Kinderen zijn hinderen", zei Vader Cats. Hij sprak toen over de tijd, geld en energie rovende kanten van het hebben van kinderen. Tegenwoordig vinden ouders kinderen hinderen in de betekenis van hinderlijk.
Wij zijn blij dat onze kinderen goed terechtgekomen zijn.