We hebben weer twee weken doorgebracht op onze favoriete plek. Voor mij is ie vooral speciaal vanwege de Friese stabij. Als ik uit de auto gestapt ben, krijg ik zo'n gemeend warm onthaal van haar. Ze springt tegen me op en houdt met beide voorpoten mijn been vast. Ze jankt zachtjes. Alsof ze me echt gemist heeft en erg blij is mij weer te zien. Ik geef toe, het is wederzijds. Ik neem haar in mijn armen en knuffel haar. Wat natuurlijk meespeelt is onze eigen stabij Fenna. Ze is niet meer, maar ook zij was zo aan mij verknocht. Maar wellicht speelt ook het gemis aan Zorro, mijn hulphond die plotseling overleed, mee. Gedurende de rest van ons verblijf is ze mijn side kick. Ze volgt me overal. En als ze wat moe wordt van de drukke oude baas, gaat ze in haar hok liggen. Zodra ze mij hoort aankomen komt ze tevoorschijn. Dan gaan we samen naar binnen. Ze is mijn therapeute.
