Afgelopen week zag en hoorde ik het weer. In een tv programma bood iemand zijn excuses aan, vanwege zijn wangedrag de avond eerder. Hij had zich agressief gedragen en andere aanwezigen beledigd.
Als excuus zei de man, dat ie te veel had gedronken! Voor hem was daarmee de kous af. Alsof ie er niets aan kon doen. Slap hoor.
Alcohol drinken en te veel drinken zijn keuzes die iemand maakt. Dus naar je eigen dronkenschap wijzen als schuldige, slaat nergens op. Hetzelfde geldt voor drugsgebruik.
Het is in mijn beleving anders, wanneer iemand last heeft van psychische problemen of een al dan niet aangeboren hersenafwijking. Daar kiest iemand niet voor. Dat is iemand overkomen. Ik weet zeker dat ik in mijn duistere periode ook rare of misschien wel nare dingen gedaan en/of gezegd heb. Daarvoor hoef ik geen 'sorry' te zeggen. Vind ik. Er zijn mij nare dingen overkomen, die mij toen hebben veranderd. Om die reden ben ik blij, dat een vorig blog naar de bliksem is gegaan en ik opnieuw moest beginnen. 😐
Sinds een paar jaar gaan we ook om met iemand met een niet-aangeboren hersenafwijking. Die persoon hoeft zich ook niet te verontschuldigen vanwege zijn manier van denken en zijn gedrag. Wij accepteren hem zoals ie is. En we merken, dat hij daar erg content mee is. Hij heeft gedurende zijn loopbaan veel moeten incasseren vanwege zijn handicaps. Hij heeft vaak wel zijn excuses moeten aanbieden vanwege zijn handicap! Anders zou ie worden ontslagen. Desondanks heeft ie altijd doorgezet. Petje af.