We zijn bijna 30 jaar later in de tijd sinds het overlijden van mijn vader. Ik had een speciale band met mijn pa. Iets wat een wildvreemd iemand mij vertelde, toen hij op een spontaan moment mijn hand las! Ik schrok ervan. Het was toen zo'n 20 jaar na zijn overlijden. Die speciale band hield in, dat ik mijn vader respecteerde, bewonderde en hem dankbaar was. Maar ik vond hem geen vader, zoals vriendjes van mij die wel hadden. Het duurde een aantal jaar, voordat ik in de gaten had hoe mijn vader zijn liefde voor de kinderen toonde. Dat deed hij meestal door hen iets te geven. Toen ik zijn verleden wist te achterhalen, begreep ik zijn afstandelijk gedrag. Dat was gevormd door zijn jeugd, de oorlog en de discriminatie bij de Marine / Onderzeedienst. Dat wetende besefte ik pas hoe sterk hij was. Ik zeg het nog maar eens : "Bedankt pa!"