Hoge Rijndijk 55 - Leiden

Van een zus van mij hoorde ik, dat aan de Hoge Rijndijk ter hoogte van de afrit van de A4 een flinke kaalslag heeft plaatsgevonden. Het was voor mij even schrikken, vanwege herinneringen uit mijn jeugd en later. Op de nu kale plek, naast de voormalige pottenbakkerij van Zaalberg, woonde een vriendje / klasgenoot van mij. Ik ken hem al sinds midden jaren 50. Hij woonde hemelsbreed zo'n 100 meter van ons huis in de Resedastraat vandaan. Zij het dat we gescheiden werden door de Rijn.
In de beginperiode van onze vriendschap liep ik een flink eind om. Via de Bruggestraat en de Leiderdorpse brug liep ik langs de Hoge Rijndijk richting Zoeterwoude tot aan nr 55. Daar bevond zich een woning met ernaast, iets naar achteren een grote schuur / garage van de familie Reijs. Meneer Reijs vertelde een keer, dat hij ooit begonnen was met het repareren van lekke fietsbanden.
In de jaren 50 ben ik dankzij mijn vriendje met de familie een paar keer op vakantie geweest. Een paar keer naar Duitsland. Ik koester de mooie herinneringen daaraan nog altijd. Eind jaren 50 werd tot een complete sloop overgegaan van zowel de woning als de oude garage. Er verrees een modern nieuw pand met op de begane grond het garagebedrijf. Daar boven bevond zich de woning. De architect was meneer Van der Sterre uit Leiderdorp.
Ik heb nog een deel van de verandering mogen meemaken. Achter in de tuin, aan de Rijn, stond toen een kleine woonunit als tijdelijke behuizing.
Na mijn terugkeer van Curaçao, drie jaar later, was de nieuwbouw al een tijdje bewoond. Ik zag toen ook, dat de eigenaar, meneer Reijs, was overgestapt naar dealerschap van Volvo. Voorheen verkocht en onderhield hij diverse merken, waaronder Skoda, DKW en Borgward(?) en/of Wartburg(?).
Ik kwam daar voor het eerst in aanraking met motortechniek. Mijn vriend had met hulp van monteurs een bromfietsblokje in een jongensfiets gebouwd. Met dat ding hebben we veel gereden en lol gehad. Met mijn Fiat was ik op de zaterdag soms ook in die garage om zelf wat onderhoud te doen.
Omdat ik daar kind aan huis was, kreeg ik in de jaren 80 als vader van twee kinderen de sleutel van hun vakantiehuisje in Beekbergen.

Helaas ging het bedrijf kort na een verhuizing naar Leiderdorp failliet. Meneer was inmiddels al met pensioen, al zal het hem wel aan het hart gegaan zijn. Ook na het overlijden van zijn vrouw, bleef ik de familie bezoeken. In de laatste periode vertelde meneer Reijs wat over zijn rol als verzetsman in de Tweede Wereldoorlog. Zijn naam kwam ik weer later tegen in het boek "Naar de overkant 1940 - 1945". Ik ben de familie altijd erg dankbaar geweest. Die mensen hebben een belangrijke rol in mijn leven gespeeld. Vooral omdat ik bij hen veel leerde over het gezinsleven, dat ik vaak vergeleek met die van mij thuis. Zo leerde ik de visie van mijn ouders en de redenen beter begrijpen.
Met de sloop van het pand van het voormalig garagebedrijf wordt weer een periode afgesloten.

Zijn dromen bedrog?

Gisteravond was ik op zoek naar de naam van een meneer, die ik als kind kende. Hij was een opa, had mooi wit haar en een flinke dito snor. Hij was altijd netjes gekleed en liep met een wandelstok. Hij was klein van stuk en liep mank. Ik kon niet op zijn naam komen. Deze opa woonde in de Koningstraat in mijn geboortedorp.
Wat denk je? Afgelopen nacht droomde ik over die man. En toen hoorde ik zowaar zijn naam!  We noemden hem Opa Spek. Raar dat ik in mijn droom zijn naam hoorde.

Wandelen in Leiderdorp

Leiden 1961- 1963

Precies in die periode woonden wij op Curaçao. Maar of we iets gemist hebben? Oké, een zeer strenge winter, een treinongeluk, de gevechten op Nieuw Guinea enz. Maar voor de rest?

Zomer in Leiden

Erfgoed Leiderdorp

Helaas is veel erfgoed gesloopt. Dit is nog over :

Huis ter Does - Leiderdorp

Leiderdorp 1963

In 1963 bevonden wij ons tot in de maand November nog op Curaçao. Daarom is het leuk deze video (zonder geluid) te zien. Op 4:29 de flats van de BG Cortslaan met daarna net nog het blokje duplexwoningen van de Resedastraat, waar wij vanaf de nieuwbouw in 1951 tot december 1960 op nr. 74A - boven- (4:32 naast de hoekwoning) gewoond hebben. De woningen van beide straten zijn afgebroken vanwege het verleggen van de A4 onder de Rijn door. Nostalgie!

Leiden toen en nu

Het is een mooie serie video's over de sleutelstad Leiden. Ik heb Deel 4 eruit gehaald.

Leiden 1964

Leiderdorp vanuit de lucht

Met een mooi begin van de Gerformeerde kerk, waar ik als kind vanuit het raam van de huiskamer tegenaan keek.

Leiden via een drone

Voor ons Leiderdorpers zeer bekende beelden. Dit keer van boven gezien.

Leiderdorp 1967 -1974

Om stil van te worden.

Leiderdorp 1964

Koningsdag

Mijn moeder liep nogal weg met het koninklijk huis. Maar dat deden veel mensen in het voormalig Ned. Indië en andere koloniën. Zelf heb ik er nooit iets meegehad. Afgezien dan van prinses Irene. Die vond ik in de jaren 50 er erg mooi uitzien. Als een echte prinses. Toen ze met die lelijke Spanjaard Hugo trouwde, was mijn bewondering voor haar over.
Koninginnedag was voor mij als kind vooral leuk na de aubade. 's Morgens eerst naar school aan de Kastanjelaan om vervolgens naar het gemeentehuis aan de Hoofdstraat te gaan lopen. Met een zelfgemaakte muts op mijn hoofd. Daar gebeurde van alles wat mij niet zo boeide. Vandaar dat ik me enkel het zingen van het volkslied herinnerde en de veel te lang durende toespraak van de burgemeester. Het drie keer "Hoera!" na het Lang leve de koningin! van de burgemeester, was voor mij meer een hoera voor wat erna kwam.
We gingen 's middags het hoekje om. Letterlijk. Naar het pleintje bij de garage van de brandweer aan de Berkenkade. De commandant woonde in onze straat, zij het helemaal aan het begin van de Resedastraat. Op de gevel, naast de voordeur, hing een brandweerrood bordje dat meldde dat meneer Buitendijk commandant van onze brandweer was. Ik keek er vaak naar als ik via een poort naar mijn oma en opa in de Koningstraat liep.
Daar bij die garage keken we naar filmpjes en kregen we wat snoepgoed. Ja, dat was voor mij Koninginnedag, al duurde het maar een uur of zo.
Later ging het mij enkel om de vrije dag. Dan hoefde ik niet naar school of werk. Pas toen de kinderen wat groter waren, ging ik met hen naar de Vrijmarkt.
Slechts één keer ben ik speciaal op stap gegaan voor een Oranje. Dat was toen koningin Beatrix per helikopter op het Werkeiland landde. Toen deed ik vrijwilligerswerk voor een website over Lelystad. Ik maakte wat foto's van Trix en een verhaaltje over datgene wat ik gezien had.
Koningsdag is een oranje tompouce eten bij de koffie en misschien een rondje maken door het centrum. Vanwege de vrijmarkt. Ik heb nog wat spul nodig.😁

Leiderdorp rond 1860

Het is alweer heel lang geleden, dat ik deze fraaie reproductie kocht. Ik kwam hem in de boekhandel van Liethorps Boekhuys aan de Hoogmadeseweg in mijn geboortedorp tegen. Ik heb hem toen gekocht. Op dat moment stond een mij bekend iemand achter de balie. Hannie dacht dat ik Joop was, omdat ze bij hem in de klas gezeten heeft. Maar ja, het was toen al weer zo'n 40 jaar geleden. Zelf heb ik bij haar broer Klaas in de klas gezeten. Vanaf de lagere school tot het eindexamen van de Mulo (Ulo - Van Geerstraat) in 1965. Maar dit even terzijde.
De reproductie komt van 't Prentarium in de Kloksteeg te Leiden. Het is een steendruk (wat een werk!) gemaakt door meneer P.W.M. Trap. Op de lijst staat ook G.J. Bos naar de natuur. Meneer Bos heeft de afbeelding getekend en meneer Trap heeft er een litho van gemaakt. Knap werk hoor.
Voor mij is het een stukje nostalgie. Met nam de linkerkant met de Hervormde kerk zoals ik hem gekend en bezocht heb, voordat de toren in de jaren 60 gesloopt werd. De afbeelding dateert uit midden 1800. Daarom herken ik de brug niet. 😉 

Afscheid CdK Leen Verbeek

Afgelopen week heeft de CdK van Flevoland ontslag genomen. Leen Verbeek gaat met pensioen. Ik ken hem persoonlijk. Het gezin Verbeek woonde ooit ook in de Resedastraat in mijn geboortedorp. We hadden zelfs een fotootje thuis van Leentje. Mijn broertje, een van z'n klasgenootjes, had hem gekregen. Hij zal het ongetwijfeld geruild hebben voor een van hemzelf.
Ik heb hem na zijn entree in Flevoland (2008) de hand geschud. Helaas herinnerde hij zich niet meer, dat ik hem ooit uit een sloot gevist heb. Dezelfde sloot waarin ik zelf ook heb liggen spartelen. De sloot lag aan de voet van de verhoogde A4.
Zijn broer Arie is later met zijn vrouw nog bij ons op bezoek geweest. Zij waren toen ook bezig met het inrichten van een kampeerbus.

Herinneringen

Mijn oudere zus heeft zo haar eigen herinneringen aan ons dorp. Toen ze daarover vertelde, maakte ze bij mij ook een en ander wakker. We schelen ruim 6 jaar, dus zij heeft nog in de maand augustus Koninginnedag gevierd. In het jaar dat ik geboren werd, veranderde die nationale feestdag van datum. Toen volgde een maand na Koninginnedag Juliana haar op.  Haar eerste koningin, Wilhelmina, vierde nog Prinsessedag. Dat was de voorloper van Koninginnedag.
Wat ik leuk en interessant vond, was haar ervaring met Sinterklaas in vergelijking met die van mij als kleuter.  Was er soms sprake van dezelfde Goed Heilig man? Over mijn zus zei de ouwe namelijk, dat ze uit een zeer ver land kwam. Nog verder dan Spanje. Meneer had blijkbaar later over mij dezelfde gedachte. En deed mij toen mijn eerste trauma ervaren. 😆
Mijn zus vertelde over de oranje sinaasappelsnoepjes van Jamin, die keurig verpakt in een doosje als verjaardagscadeautje vaak aan vriendjes en vriendinnetjes gegeven werden. Ik vulde haar aan met de opmerking, dat die doosjes weliswaar van dun karton waren, maar het uiterlijk had een motief van hout. Zo kon ik haar nog een paar dingen vertellen, die zij zich niet meer kon herinneren of niet wist. Andersom geldt ook, want ze is immers ouder dan ik. Iedereen heeft zo zijn of haar eigen herinneringen. Er zijn er die zich bar weinig van hun jeugd herinneren. Niet vanwege een trauma of zo, maar gewoon omdat ze daar niet zo mee bezig geweest zijn.
Tegenwoordig heeft men het over 'herinneringen maken'. Ik noem dat soort herinneringen tripjes of vakanties. Maar er zijn veel meer momenten waarvan men herinneringen kan maken. Vakanties zijn niet de enige. Dus in wezen geniet ik dus veel meer van het fenomeen herinneringen. Zo'n bezoekje aan mijn zus is voor mij ook een mooie herinnering. Net zoals die aan veel andere familieleden en kennissen. En dan zijn er nog al die plekken waar ik geweest ben en situaties die ik meegemaakt heb.

Slimme koeien

Toen ik als kleine jongen uit het raam van onze bovenwoning keek, ging mijn aandacht vooral uit naar het polderlandschap links, globaal richting Hoogmade /  de Wijde Aa. De A4 bestond nog niet. In dat uitgestrekte polderlandschap met een paar molens, zag ik vaak hazen en vee lopen. Zo terugdenkend aan die beelden, zie ik boer Braat de koeien bijeen drijven naar de hoek Resedastraat - Hoofdstraat. Daar werden ze gemolken. Zittend op een krukje met een emmer onder de uier werd de koe met de hand gemolken. Wat mij nu ook te binnen schiet is het volgende. Er waren koeien die geregeld andere koeien besprongen. Alsof ze zich een stier voelden. Volgens mijn mamma wilde die koe enkel paardje rijden. Maar er was helemaal geen paard bij, want Bles stond recht tegenover ons huis in het weiland. De meeste koeien riepen dan : "Boe! Boe!" Want ook koeien zijn slimme beesten. De boer vond het allemaal prima. Hem interesseerde de seksuele geaardheid van die beesten niet. Het zat immers tussen de horens. Braat maakte van die gekke koeien geen stieren, door de uiers te verwijderen, de vagina's dicht te naaien of er een penis van maken. Nee hoor, boer Braat trok zich niets aan van die gekke koeienziekte. Hij trok twee maal daags de uiers leeg. Ook van die gekke koeien. Elke dag weer. Een kwestie van boerenverstand. 

1965

Het jaar waarin mijn broer en ik het Mulo diploma behaalden. Dat was in de maand juli van dat jaar. Ik herinner me nog dat het als een afscheid voelde. Al was ik pas anderhalf jaar op die school. In december 1963 kwamen wij daar aan de Van Geerstraat op school. Het was een hereniging met veel van onze voormalige klasgenoten van de Herv. school aan de Kastanjelaan in Leiderdorp, die wij in 1960 verlieten toen wij voor de duur van drie jaar naar Curaçao vertrokken. Zoals vaker het geval is bij herenigingen, leek het alsof we nooit weggeweest waren. Het was weer als vanouds.
Mijn broer ging na het examen werken, in afwachting van zijn oproep voor militaire dienst. Ik ging naar een andere school, het Chr. Lyceum in de Kagerstraat in Leiden. Daar zou ik nog een aantal jaren mijn tijd doorbrengen.
Ik weet nog dat we na het examen met een aantal klasgenoten een paar keer naar het zwembad De Does geweest zijn. Ik (16) zie ons daar nog zo nagenieten. Maar dat was het dan. Dit nummer vond ik in die tijd erg toepasselijk op een aantal vriendschappen die in die tijd speelden. Opeens was alles voorbij. Iedereen ging z'n eigen weg. Alsof er niets geweest is.