Ouwe lullen muziek -449-

Het waren slechts korte momenten waarop ik aan mijn donkere uiterlijk dacht. Dat gebeurde telkens wanneer anderen daarover spraken. Zelf was en ben ik daar nooit mee bezig. Ik ben wie ik ben. Op de momenten waarop mijn kleurtje ter sprake kwam, was ik trots op mezelf. Trots, omdat de uitspraken louter vanwege afgunst gedaan werden.
Een van de vele reggae nummers van Trojan Records : Young, gifted and black.

Geld noch wraak

Van een advocaat kreeg ik na vrijspraak het advies een aanklacht te overwegen tegen een interim directeur. De directeur had mij en een collega beschuldigd van fraude. Het bewijs, een paar bestelformulieren, had meneer zelf gemaakt en ondertekend met mijn naam. Helaas voor hem deed ook de datum op het formulier hem de das om; ik was in die week namelijk vrij.
Mijn advocaat adviseerde mij de directeur aan te klagen wegens valsheid in geschrifte (Art. 225) en een claim in te dienen van een jaarsalaris wegens imagoschade. Maar daar had ik helemaal geen zin in. Ik was enkel op zoek naar rust. Niet naar geld of wraak.

Op het matje komen

Tijdens mijn loopbaan moest ik een paar keer op het matje komen. Achteraf vond ik het elke keer weer een beetje een zielige vertoning.
De eerste keer leek het op een soort rechtbank. Aan de andere kant van de directietafel zaten drie directeuren van een familiebedrijf.
Die eerste keer kreeg ik te horen, dat mijn medewerkers (ik was hoofd Automatisering) mij niet bij mijn voornaam mochten noemen en mij met U en Meneer moesten aanspreken. Dat was nota bene in 1981. Ik kreeg ook een reprimande, omdat ik de bonus in de vorm van waardebonnen onder mijn medewerkers had verdeeld. Ik kreeg ze vanwege het feit dat de afdeling de jaarcijfers via veel overwerk een maand eerder dan gewoonlijk had opgeleverd.
Een andere keer werd ik door een directeur 2 dagen voor einde contract weggestuurd. Ik had een, in de ogen van de opdrachtgever, onmogelijk project succesvol opgeleverd en daarnaast de organisatie van de informatievoorziening op poten gezet. De directeur vond dat ik me met zijn zaken had bemoeid, toen ik de afdeling complimenteerde met hun nieuwe leidinggevend.....
De laatste keer was vlak voor het einde van mijn loopbaan. Een interim directeur had mij tijdens een presentatie openlijk voor leugenaar uitgemaakt. Hij moest van de OR en het personeel zijn excuses aan mij aanbieden. In plaats daarvan kreeg ik een ontslagbrief waarin ik met valse bewijzen door hem van fraude werd beschuldigd. Natuurlijk verloor hij de rechtszaak en ik mijn baan. Dat laatste kwam hm goed uit, want hij bleek een dubbele agenda te voeren. Hij had het bestuur voorgesteld de IT functie uit te besteden.
Op het matje komen is een ouderwetse uitdrukking. Er zijn nog steeds leidinggevenden, die zo ouderwets ermee omgaan.

De bonusuitkering

Ik herinner me nog de bonusregelingen van een aantal bedrijven. De bonus werd aan het eind van een jaar uitgekeerd. Onder de voorwaarden dat er winst gemaakt was en dat de medewerker in dienst is. Wie in de loop van zo'n jaar het bedrijf had verlaten, kreeg geen bonus naar rato. Zo'n iemand had dan weliswaar ook bijgedragen aan het bedrijfsresultaat, maar kreeg daarvoor niets.
Bij een van de bedrijven is dat onder druk van het personeel veranderd. Daar kregen vertrokken medewerkers de bonus naar rato alsnog uitgekeerd.
In een ander bedrijf werd de bonus tussentijds, per kwartaal, uitgekeerd. Ook dat gebeurde op verzoek van het personeel. Los van de bonus was er ook nog een zogenaamde dertiende maand. Die werd meestal wel naar rato uitgekeerd als personeel in de loop van het jaar vertrok.

Op Urk

Ik heb het genoegen gehad om een tijdje op het voormalig eiland te mogen werken. De sfeer die ik daar tegenkwam, deed me denken aan die van de jaren 50 in mijn geboortedorp. Ik voelde me op Urk tussen de mensen erg op mijn gemak. 

Toekomstvisie

Het lastigste van mijn werk als adviseur was het bijhouden van de technische ontwikkelingen in relatie tot mijn adviezen. Een advies kon binnen een zeer korte periode plots verouderd zijn vanwege de komst van een nieuw product. 
De ontwikkelingen sinds de komst van de computer gingen razend snel. Vooral na de introductie van de pc. Mijn (oude) mobieltje kent een aanzienlijk groter geheugen dan die van de computers waarmee ik in de jaren 80 en later te maken heb gehad. En dan heb ik het maar niet over de mogelijkheden van dat kleine ding.
Omdat ik mijn overgenomen adviezen zelf uitvoerde als projectmanager / Informatieanalist, kon ik zelf constant de nieuwe ontwikkelingen vergelijken met mijn adviezen. Dus gebeurde het geregeld, dat er veranderingen doorgevoerd werd. Toen ik begin jaren 90 servicemonteurs van laptops met een gsm verbinding wilde voorzien, bleek de landelijke dekking van het toenmalig volop geprezen gsm netwerk slecht. Er waren veel witte vlekken (geen dekking). Dus schakelde ik over op het netwerk van Ram Mobile. Tot grote ergernis van KPN.
Het was voortdurend in de toekomst kijken. Ik wilde per se, dat de opdrachtgever na oplevering van de opdracht een voor dat moment bijna state of the art product kreeg. Ik schrijf bijna, want wie voorop wil lopen, betaalt voor de kinderziektes. Dus het voorop lopen deden voornamelijk organisaties met veel geld, zoals financiële instellingen.  Om die reden kozen de meeste opdrachtgevers voor bewezen techniek.
Projecten duurden gemiddeld zo'n 2,5 jaar. In die tijd veranderde erg veel. Dus konden uitgangspunten twee jaar later ouderwets overkomen. 

Aan het werk

Over veel situaties en gevolgen sprak ik niet eens als ik na een dag werken weer thuiskwam. Ik was dan thuis. Heel lang heb ik privé en werk weten te scheiden. Werken levert ook veel spanningen op. Op weg naar huis was ik al aan het ontladen. Vooral op de motorfiets ging dat erg goed. Eenmaal ontladen, ging thuis me niet weer opladen door over mijn werk te beginnen. Dat vond ik niet verstandig. Het gescheiden houden van privé en werk hield ook in, dat wij heel lang geen pc in huis hebben gehad. Toen ie er kwam, speelden de kinderen spelletjes op dat apparaat. Toen ik later een mobieltje kreeg, ging ie uit zodra ik het kantoor verliet. Ik zag de werktijden alsmaar oplopen. Als ik lunchpauze had, zette ik dat ding uit. Toen ik hem per ongeluk niet had uitgezet, werd ik op een zondagavond door een directeur gebeld!
Veel collega's hadden een computer thuis. Zij waren de klos, omdat ze 's avonds dankzij die computer online cursussen moesten volgen. Dat was lekker goedkoop voor het bedrijf.
Boven alles werkte ik vanwege het kunnen onderhouden van het gezin. Er moest hoe dan ook brood op de plank komen. Ik voelde me soms in het systeem gelokt en gevangen. Met jonge kinderen was er geen weg terug.
Als projectmanager zat ik dagelijks tussen een aantal vuren in. Tussen opdrachtgevers, gebruikers en derden, waaronder leveranciers die graag zaken wilden doen. En soms ook derden van de opdrachtgever zelf. En natuurlijk het vuur van mezelf; mijn eigen grenzen. Dagelijks naar het oorlogsgebied of slagveld gaan was ook niet leuk. En toch liet ik erg veel langs mij heengaan en bleef ik dicht bij mezelf.
Velen zoek afleiding in andere activiteiten. Voor mij is rust is het meest kostbare.

Primaire reactie

 

Ik zal zeker niet beweren dat ik me nooit schuldig maak aan racisme en/of discriminatie. Soms flap ik het zomaar uit. Zoals laatst in het verkeer, toen een joch op een fatbike mij dwarszat. In plaats van te denken "Stom joch!" dacht ik "Stomme Marokkaan!" Of ik denk : "Je zit niet op een kameel!" Nee, ik schreeuw zoiets niet. Overigens is Marokkaan een aanduiding voor het land van herkomst. Dus lijkt het mij niet racistisch. Evenmin als stomme Belg, maffe Duitser (Arisch ras?)  en/of dronken Pool. Als een Duitser uitgesloten wordt, is het geen racisme. Als een Israëli dat overkomt is het antisemitisme. Raar? Nee, hypocriet..
Schreeuwen blijft bij mij beperkt tot : "Hé, kijk uit!" of "Hé, opletten jôh!". Maar geen scheldwoorden of zo. Schelden is een vorm van onmacht en zwakte.
Ik kan me niet heugen dat ik iemand omwille van diens huidskleur of afkomst heb geweigerd, gediscrimineerd. Dat was wel op basis van gedrag en/of te weinig opleiding en/of ervaring. Wat het onaangepast gedrag betreft kwam ik wel vaak mensen tegen met dezelfde culturele achtergrond. Dat maakte dat ik zo'n groep stigmatiseerde. Neemt niet weg dat ik ook onder hen medewerkers heb geselecteerd. Zij functioneerden prima. Bij mij prevaleert de zakelijkheid en dus gevraagde de kennis en vaardigheden.
Lastig en vervelend was wel, als er na kritiek op hun werk vaak aan hun kleur of achtergrond gerefereerd werd; "dat zeg je omdat ik bruin / Turks / Marokkaans ben". Ik reageerde dan met de opmerking : "Kijk eens naar mijn gezicht". Maar ik kreeg op den duur wel een hekel aan dat gedoe. Al gaven dat soort reacties een zekere vorm van gebrek aan zelfreflectie en een minderwaardigheidscomplex aan.
Het valt mij op, dat er mensen zijn, die standaard spreken over een witte of zwarte medemens. Ze noemen altijd de huidskleur. Blijkbaar vinden zij dat kenmerk bovenaan staan.

Geld, geld, geld

Toen ik begin jaren 70 in een financiële instelling terechtkwam, leerde ik hoe daar over geld gedacht werd. Dat was bij de BGC, (Sloterkade) waar ik kennismaakte met de dagelijkse werkzaamheden. Ik deed een opleiding tot computerprogrammeur en moest het bedrijf leren kennen. Ik kwam op een paar afdelingen terecht, waaronder die van het verwerken van betalingen van bedrijven. Met name tegen het eind van een maand was het daar hectisch. In die tijd werd nog gewerkt met ponskaarten. Complete decks moesten gecontroleerd worden op de juiste bankrekeningnummers. Dat wil zeggen, dat de kaarten van zo'n deck van soms duizenden kaarten allemaal hetzelfde nummer moesten hebben; die van de 'betaler'. 
In die tijd vernam ik om hoeveel geld het ging als zo'n deck te vroeg of te laat verwerkt zou worden. Het ging toen over rentebedragen per uur. Ik schrok van die enorme bedragen, vooral omdat het slechts om 1 uur of 1 dag verschil ging.
Later ben ik nog een paar keer bij een bancaire instelling aan het werk geweest. Toen vernam ik nog meer over die wereld. Ik trof daar veel medewerkers aan met het geldteken in de ogen. Als ik een bank of bankier hoor zeggen, dat er meer gespaard moet worden ik altijd zijn handen wil zien. Ik wil dan zien hoe hij zichzelf als een ware Scrooge de handen wrijft. Sparen is vooral goed voor een bank. Niet voor de spaarder.

Wel gehoord, niet geluisterd

Gedurende mijn loopbaan in de detachering deed ik soms een beroep op mijn werkgever. Ik was dan bij en opdrachtgever bezig en had iets nodig van kantoor. Hoewel dat soort situaties sporadisch voorkwamen, gebeurde het maar al te vaak dat er niet gereageerd werd. Ook als ik de vraag had voorgelegd aan mij fieldmanager. Al ie de keer daarop weer op bezoek kwam, was ie het vergeten! Het was alsof mijn werk niet serieus gnomen werd. Toen ik Fieldmanager / Peoplemanager werd, was dat voor mij een hot item : gemeende belangstelling tonen en het werk goed doen. Je kunt wel dingen aanhoren, maar luisteren en beloftes nakomen is en ander iets.
Ik hield niet alleen verslagen van mijn gesprekken bij, ook een actielijst. Die lijst werkte is telkens weer zo snel als mogelijk af. Ik communiceerde erover, ook tussentijds als een actiepunt wat langer ging duren en de reden.
Als ik op bezoek ging bij medewerkers had ik een en ander voorbereid. Soms begon ik met een felicitatie vanwege de verjaardag of huwelijksdag of gezinsuitbreiding. Ik was dus ook met cadeaus op pad. Of ik informeerde naar de gezondheid vanwege eerder ziekteverzuim. Een bosje bloemen of kaartje hoorde daarbij. Gemiddeld werd en medewerker een keer in de maand bezocht. Tenzij mij verzocht werd eerder langs te komen.
Na het bezoek kreeg de medewerker binnen 5 werkdagen een verslagje met gemaakte afspraken / actiepunten. Van elke medewerker had ik een dossier.
Als gedetacheerde wist ik vanwege mijn eigen ervaringen, waar het mis kan gaan. Er waren geen medewerkers die om de haverklap iets vroegen of zo. Dus als er iets gevraagd werd, wist ik dat het noodzakelijk was voor het werk en het welzijn van de medewerker. Urgent dus. Mijn aanpak was de hoofdreden waarom binnen mijn groepen sprake was van een laag verloop en dito ziekteverzuim.

Googelen

Gedurende mijn loopbaan heb ik ook relationele databases ontwikkeld. In de voorafgaand gegevensanalyse werd uitgegaan van de informatiebehoeftes. Zij bepalen via zoekwoorden de toegang tot de informatie. Wie een Jansen in Amsterdam zoekt, krijgt een enorme sliert info voor zijn neus getoverd, als ie enkel die twee zoeksleutels intoetst. Dus specifiek zoeken met meer details (voorletters, naam of straat) is effectiever en efficiënter.
In mijn omgeving zie ik geregeld dat mensen op een verkeerde, omslachtige manier aan het googelen zijn. Ton ik onlangs een voetpedaal voor een naaimachine zocht typte ik in de zoekbalk : Naaimachine Singer 527 voetpedaal. Zonder het merk en modelnummer zou ik een hele ris pedalen te zien krijgen.
Toch zie ik mensen die zo zoeken. Vaak hoor ik dan dat datgene wat ze zoeken onvindbaar is. Als ik zie wat ze hebben ingetoetst, dan begrijp ik de enorme hoeveelheid aan gevonden resultaten. Gericht zoeken met weinig sleutels is de kunst.

Van een andere wereld

 Als ik hoor hoe vaak vooral politici niet eens in staat zijn om een vraag met Ja of Nee te beantwoorden, dan denk ik er zo het mijne van. De reden is, dat ik uit een andere wereld afkomstig ben.
Ik heb ruim 30 jaar in een wereld vertoefd, waar het om Ja of Nee draaide. Daarin was een Ja een echte Ja en een Nee een echte Nee was. Dus geen Nee, maar of Ja, maar. Een wereld waar het om feiten, dus de waarheid ging. Feiten die ik boven tafel moest zien te krijgen tijdens onderzoeken. Ik kom uit een wereld, waarin 1+1 = 2. En dus geen nul of drie.
In die wereld paste geen uitdrukkingen als 'ik denk' of 'volgens mij' of 'iemand zei' of 'ik heb gehoord' enz.
Een wereld van logica. Een wereld waarin gestructureerd, planmatig en georganiseerd gewerkt werd. Een wereld met voornamelijk mannen, die dienstbaar moesten zijn voor de rest van de organisatie.
En ik voelde me daar als een vis in het water. Maar niet iedereen hield van (deze) vis.

De afgunst regeert

De keren dat mij na een geslaagd project gevraagd werd : "Hoe doe je dat?" zijn sporadisch. De afgunst voerde de boventoon. Dat heb ik nooit begrepen. Ik bedoel, hadden zij dan niet de drang om te leren en/of te verbeteren?
Oké, ik was zo dom om met mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken. Onbewust trouwens, want ik deed in mijn beleving gewoon mijn werk. Bij overheidsinstanties moest ik mijn werktempo flink afremmen om niet 'negatief' op te vallen. Ik bedreef geen politiek en hield me niet bezig met roddels en dergelijke. Ik was aan het werk en had ook plezier met de mensen om me heen. Toch werd ik een paar keer als een gevaar beschouwd. Niet alleen vanwege mijn kennis en kunde. Ook vanwege de onderzoeken die ik uitvoerde om tot verbeteringen te kunnen komen.
Afgezien van het maaiveld, is het in Nederland niet de gewoonte om van andermans succes te genieten. Complimenten blijven dan ook achterwege. De afgunst regeert. Niet alleen binnen het bedrijfsleven. Koop maar eens een camper. 😂

Aan de top

In de meer dan 30 organisaties waar ik gewerkt heb, ben ik af en toe leidinggevenden tegengekomen, die blijkbaar omhoog gevallen waren.
Zo was er een directeur die kickte op het pardoes ontslaan van medewerkers. Ik ben er zelf ook een slachtoffer van geworden. Mijn project was al en maand eerder opgeleverd, maar mijn contract liep nog door. Ik werd twee dagen voor beëindiging van het contract weggestuurd. Dezelfde directeur leidde zijn bedrijf naar een faillissement toen hij meende en grote opdracht van een financiële instelling te hebben binnengehaald. Omdat ik bij die instelling ook gewerkt heb (2x zelfs) had ik veel kennis van dat bedrijf. Maar daar ging deze dictator volledig aan voorbij. Het project mislukte en het bedrijf ging failliet.
Bij een multinational kreeg ik na een geslaagd project een aanbod om in de staf van de directie te komen werken. Ik heb het vriendelijk geweigerd. Ik wilde graag na werktijd naar huis, naar mijn gezin. Ik drink geen alcohol en speel golf noch tennis en onze tussenwoning was mijn thuis.
Een aan alcohol verslaafde directeur wilde een keer zijn secretaresse het raam uit gooien. Van twee hoog. Hij meende dat ik hem verraden had. Maar had zijn secretaresse verkeerd ingeschat.
Een IT manager had als vorige baan verkoper in een kledingzaak. Ne, hij had geen adequate opleiding. Op het gebied van IT noch management. Hij had wel een zeer geode kruiwagen.
In al die jaren heb ik slechts drie directeuren mogen meemaken, die in mijn ogen het directeurschap waardig waren. Een van hen was wijlen Eckart Wintzen.

Niet goed!

De keren dat ik aangesproken werd over mijn werk of gedrag, dacht ik : "Oei, ik moet dus nog beter mijn best doen." Ik heb me nooit beledigd of gekwetst gevoeld. En helemaal niet gediscrimineerd. Daarentegen heb ik wel collega's emotioneel zien worden. Van boos zijn tot zelfs huilen toe. Dat laatsten waren medewerksters. Zij allen beseften niet, dat het niet om de persoon, maar om het handelen ging.
Ik vond het huilen een vorm van afleiding, een poging om medelijden op te wekken. Daarom dacht ik vaak dat ze toch niet zouden veranderen. En dat was ook zo.
Na de opknapbeurt van een oude fiets, kreeg ik van de eigenaresse te horen, dat ie nu zwaarder trapt dan voorheen. Het verbaasde me, omdat ik zelf een proefrit gemaakt had en het soepel ronddraaien van beide wielen extra gecontroleerd had. De ketting stond niet te strak en de remmen waren los. Ik ben toen naar haar huis gegaan en heb de fiets nogmaals gecontroleerd, zonder echt iets te vinden. Het enige wat ik toen had moeten doen, was de vrouw zelf een proefritje ta laten maken. Zij ken tde fiets door en door.
Vandaag gaat dat alsnog plaatsvinden. Ik ga de fiets nogmaals nakijken. Ik vermoed, dat de Sturmey Archer versnelling in z'n 2 blijft hangen. De vrouw schakelt nooit. De fiets stond in de 1ste versnelling. Het lastige van het afstellen van dit type versnelling (het achterwiel is er uit geweest vanwege een nieuwe set banden) is dat het gaatje bij de as om de stand van de pen te controleren dicht zit. Ik kreeg het niet open / schoon.
Ik ben het volgende van plan. Ik zet de versnelling in z'n 1 en controleer dan bij de as in hoeverre het kettinkje nog verder uit de as getrokken kan worden. Als dat het geval zou zijn, dan staat de versnelling in z'n 2. Daarna zet ik de kabel vast en laat ik de vrouw een proefritje maken. Ze woont aan een groot plein, waar veel ruimte is.
Kortom, ik beschouw een klacht als een leermoment, een uitdaging en word niet boos of zo. Niemand is volmaakt. Komt bij dat ik graag eer van mijn werk wil hebben.

Gemiste kansen?

In video's over verkeersovertredingen, zie ik veel motorvoertuigen met bedrijfsnamen. Zelfs die van zzp'ers. Dat is toch antireclame? Helemaal wanneer de bestuurder tegen een verbalisant tekeer gaat. Met zo'n bedrijf zou ik geen zaken willen doen. A, vanwege het asociale rijgedrag en B vanwege mogelijke geschillen. Zo zal zo'n iemand ook met de klant omgaan.
Soms kom ik in contact met zo'n zzp'er. Een tijd geleden was het iemand met een installatiebedrijf. Ik probeerde een gesprekje aan te gaan met de man. Maar toen hij hoorde dat onze zoon ook installatiewerk deed, nam hij afstand. Hij dacht waarschijnlijk : "Oei, een concurrent!"
Zelf dacht ik : "O, een collega-bedrijf!" Ik dacht toen dat we elkaar in voorkomende situaties zouden kunnen helpen. Maar dat ging dus net door. Terwijl hij vaak thuis zat en onze zoon het ontzettend druk had en soms om hulp verlegen zat. Ik zie het als een gemiste kans.
Gedurende mijn loopbaan ben ik het vaker tegengekomen. Men vond het raar, dat ik bij een 'concurrent' of een al dan niet branchegenoot ging kijken naar mogelijke oplossingen. Terwijl de andere partijen daar niet moeilijk over deden. Ik had geen zin om weer het wiel uit te vinden. Mij ging het vaak om het concept. Ik bedoel, een fiets is niet alleen geschikt om mee te fietsen. Dat geldt ook voor registratiesystemen. De data kan heel afwijkend zijn. Van tapinstallaties op locatie tot aan computersystemen, kopieerapparaten en cv ketels toe.

Kapitalisme en cultuur

Het bedrijf waar ik begin 2000 voor werkte werd overgenomen door Centric. Dat was vervelend, omdat ik tot dan in Almere moest zijn. Na de overname werd het IJsselstein en Nieuwegein. Toen mij een keer gevraagd werd naar mijn mening over Centric, zei ik dat ik weinig op heb met bedrijven die via aankopen / overnames proberen te groeien. Ik hechte meer waarde aan autonome groei wegens prestaties en cultuur. Een aantrekkelijk bedrijf, dat vanzelf groeit. Zoals toentertijd bij het BSO van Eckart Wintzen. Liefde voor een bedrijf is niet te koop.
Ik moest eraan denken, toen ik de filosofie rond de verkoop van Chinese hoorde. Het was een antwoord op de vraag waarom in China geen ketens als Starbucks enz. zijn. Natuurlijk vanwege het feit dat China een land is van thee drinkers. Geen stress thee (zakje op en neer in heet water), maar zorgvuldig gezette en getrokken thee zonder chemische toevoegingen die smaakjes moeten oproepen.
China heeft als uitgangspunt cultuur en geen kapitalisme. Dat bevalt mij, net zoals toen werken bij BSO.

De maandag

Een nieuwe maand, een nieuwe week en dus nieuwe kansen. Ik weet niet of het nog zo is, maar op de maandagen zijn vaak relatief veel meldingen van ziekte. Ik heb bedrijven gekend, die daar niet in geloofden. Vooral omdat het geregeld dezelfde medewerkers waren, die zich ziek meldden.
Anderen zaten met een kater chagrijnig te zijn tegen collega's. Die hadden van mij wel thuis mogen blijven. Voor hen had ik ook geen respect. De vrijdagmiddag ervoor riepen ze nog opgewekt : "Prettig weekend!" Met gevolg dat zij de eerste werkdagen verpesten voor de rest.
Zelf probeerde ik het ritme van de week vast te houden. Dus geen uitspattingen voor mij. Zodoende was de maandag nooit een obstakel om weer met nieuwe energie aan het werk te gaan.

Niet ambitieus

Terugkijkend heb ik nooit echt ambities gehad. Ik deed wat ik leuk vond en nog steeds vindt. Dus was ik overdag vooral met mensen in organisaties bezig en in mijn vrije tijd met het gezin en mijn hobby's. Ik heb een computer heel lang uit huis weten te houden. Daar zat ik immers bijna dagelijks mee te werken.
Ik heb nooit de ambitie gehad om in mijn vakgebied te groeien van de ene naar de andere functie; alsmaar hogerop. Ook dat ging vanzelf. Ik vond dat ik voor een functie kennis en kunde nodig had. Ik moest wel deskundig zijn en geen charlatan. De laatste zag ik al genoeg om me heen.
Het is vooral vanwege mijn leergierigheid, openheid en de resultaten dat ik groeide. Als programmeur heb ik nooit eraan gedacht om ooit (project)manager of adviseur te worden. Ik heb ooit gekozen voor de automatiseringswereld omdat een dienstmakker met een Cobol cursus bezig was. Ik vond het toen interessant. Meer niet. Ik wist niet eens wat ik qua werk wilde gaan doen. Ik richtte me louter op de opleiding.

Jeugdsentiment

In een kringloopwinkel hier zag ik plots een stukje jeugdsentiment : een vuilniswagen van Dinky Toys! Op het karretje stond geen prijssticker. Ik vroeg de winkelier of ik het autootje mocht bekijken. Hij corrigeerde mij door met enige deskundigheid in de toon te zeggen : "Het is een Dinky Toy meneer." Ik weet nog dat het een Bedford was. Toen ik het wagentje bekeek, draaide ik het ook even om. En ja hoor, het is een Bedford. Dat stond onder op het chassis vermeld. Het klepje aan de achterkant werkte nog. Evenals de schuifdeurtjes en de slinger om de bak te kiepen. Ik mocht het kopen voor €10,= omdat er geen bandjes meer om zaten.
Af en toe nam mijn pa een Dinky Toy mee als ie in Engeland geweest was. Ik herinner me nog een blauw vrachtwagentje (Austin??) en een donkerrode Morris met wit dakje. Deze vuilniswagen was er ook een van. Dit autootje uit de jaren 50 inspireerde mij als jochie om later, als ik groot zou zijn, vuilnisman te worden.
Die jongensdroom is vele jaren later uitgekomen, zij het op een wat andere manier. Ik heb bij veel bedrijven puingeruimd op het gebied van organisatie en IT. En ik ruim nog steeds zwerfvuil op.
Het autootje moet nog wel bandjes omgelegd krijgen. Ze zijn nog te koop, ze kosten zo'n €0,40 per stuk. Voor het mooie heb ik ze er maar alvast omheen getekend. Kijk nou, wat een mooi stukje jeugdsentiment met dito symboliek! 
Op het www vond ik deze afbeelding met bandjes :

Niet iedereen zal mijn beleving begrijpen.