Over veel situaties en gevolgen sprak ik niet eens als ik na een dag werken weer thuiskwam. Ik was dan thuis. Heel lang heb ik privé en werk weten te scheiden. Werken levert ook veel spanningen op. Op weg naar huis was ik al aan het ontladen. Vooral op de motorfiets ging dat erg goed. Eenmaal ontladen, ging thuis me niet weer opladen door over mijn werk te beginnen. Dat vond ik niet verstandig. Het gescheiden houden van privé en werk hield ook in, dat wij heel lang geen pc in huis hebben gehad. Toen ie er kwam, speelden de kinderen spelletjes op dat apparaat. Toen ik later een mobieltje kreeg, ging ie uit zodra ik het kantoor verliet. Ik zag de werktijden alsmaar oplopen. Als ik lunchpauze had, zette ik dat ding uit. Toen ik hem per ongeluk niet had uitgezet, werd ik op een zondagavond door een directeur gebeld!
Veel collega's hadden een computer thuis. Zij waren de klos, omdat ze 's avonds dankzij die computer online cursussen moesten volgen. Dat was lekker goedkoop voor het bedrijf.
Boven alles werkte ik vanwege het kunnen onderhouden van het gezin. Er moest hoe dan ook brood op de plank komen. Ik voelde me soms in het systeem gelokt en gevangen. Met jonge kinderen was er geen weg terug.
Als projectmanager zat ik dagelijks tussen een aantal vuren in. Tussen opdrachtgevers, gebruikers en derden, waaronder leveranciers die graag zaken wilden doen. En soms ook derden van de opdrachtgever zelf. En natuurlijk het vuur van mezelf; mijn eigen grenzen. Dagelijks naar het oorlogsgebied of slagveld gaan was ook niet leuk. En toch liet ik erg veel langs mij heengaan en bleef ik dicht bij mezelf.
Velen zoek afleiding in andere activiteiten. Voor mij is rust is het meest kostbare.