Al doe ik al erg veel bewust, sinds een aantal maanden moet ik nog bewuster bezig zijn. Dat is vanwege mijn herstel. Ik wil niet het risico lopen terug bij af te zijn. Tot nu toe gaat het goed. Ik neem op tijd mijn rust en mijd zwaar werk. Mijn oude lijf herstelt traag. Veel trager dan ik gewend ben. Maar ja, alles gaat trager als de jaren voorbijgaan.
Er is hier in huis een trap zonder leuningen. Als ik de trap gebruik moet ik ook extra opletten. Dus niet hoppa trap op en trap af, maar rustig aan.
Ik merk nu wel, dat ik me lange tijd rustig heb moeten houden. Mijn spieren lijken ook wat verstijfd. Afgelopen week heb ik een stukje op Sonja's fiets gereden. Nou, dat was ook een happening. Niet dat ik het fietsen verleerd had, maar het was wennen aan het verkeer. Ondanks dat ik nog in de auto rijd. Misschien dat ik komende week met mijn eigen fiets weer op pad ga. Ik heb al die maanden wel de beide accu's aan de lader gehad. Ik kijk er naar uit weer op mijn fiets naar de loods te gaan. Als dat gebeurt ben ik weer bijna de oude. Ik kijk ernaar uit. Afscheid nemen vind ik nog steeds lastig. Of het nu van een persoon of een dier. Maar nu was het van mijn fiets! Als ik in het schuurtje ben, zeg ik telkens dat ie nog even geduld moet hebben.