Toch bijna af!

Omdat ik niet wist in hoeverre ik in staat zou zijn de moestuin in z'n geheel af te dekken, heb ik niet direct alle materialen gekocht. Ik vond het toen al heel wat, als ik het geraamte klaar zou krijgen. De eerste week van de vakantie hier, heb ik rustig afgewacht hoe mijn ouwe lijf zou reageren.
Alleen het akkefietje in het zwembad viel niet zo goed. Ik ben daarna nog in het zwembad geweest, maar dat was een beetje rondlopen en op het trapje zitten. Lekker even afkoelen.
Deze week heb ik de stoute schoenen aangetrokken, heb wat materiaal besteld en ben voorzichtig aan de slag gegaan.
Toen de paalhouders in de grond stonden, kreeg ik een optimistisch gevoel. Dus ben ik inkopen gaan doen. Bijna alles werd hier aan de deur afgeleverd. Dus geen gesjouw.
Het is nu vrijdag en het gaas zit aan de zij- en bovenkant. Volledig gespijkerd en de banen aan elkaar bevestigd. We hebben wel vanmorgen een wijziging aangebracht. Het spandraad als nok was geen succes. Dus hebben we alsnog een tweetal nokbalken aangebracht. We hoefde het gas niet te verwijderen, dus dat scheelde.

De beide balken (2x 4 meter lang) zorgden ervoor, dat het gaas veel strakker gespannen kon worden. Toen ik het gaas definitief bevestigd had, zat een zestal mussen in de 'kooi'. Ze konden er nog uit, want aan de kop en achterkant was de boel nog open. Die beide openingen (driehoekvorm) gaan morgen dicht.
Omdat de tijd ontbreekt om de deur, een hekje, te vervangen gebruiken we het hekje met voor de rest van de deuropening een net. Als we een volgende keer weer gevraagd worden, maak ik thuis in de loods alvast de deur. Dat heb ik toen met de deur voor de kippenren ook gedaan. In de loods is veel ruimte en handig gereedschap. De deur leg ik op de dakdragers als we weer op pad gaan.
Morgen doe ik een stukje nazorg. Ik loop alles af en controleer en herstel eventueel het werk.

Bewust klussen

Al doe ik al erg veel bewust, sinds een aantal maanden moet ik nog bewuster bezig zijn. Dat is vanwege mijn herstel. Ik wil niet het risico lopen terug bij af te zijn. Tot nu toe gaat het goed. Ik neem op tijd mijn rust en mijd zwaar werk. Mijn oude lijf herstelt traag. Veel trager dan ik gewend ben. Maar ja, alles gaat trager als de jaren voorbijgaan.
Er is hier in huis een trap zonder leuningen. Als ik de trap gebruik moet ik ook extra opletten. Dus niet hoppa trap op en trap af, maar rustig aan.
Ik merk nu wel, dat ik me lange tijd rustig heb moeten houden. Mijn spieren lijken ook wat verstijfd. Afgelopen week heb ik een stukje op Sonja's fiets gereden. Nou, dat was ook een happening. Niet dat ik het fietsen verleerd had, maar het was wennen aan het verkeer. Ondanks dat ik nog in de auto rijd. Misschien dat ik komende week met mijn eigen fiets weer op pad ga. Ik heb al die maanden wel de beide accu's aan de lader gehad. Ik kijk er naar uit weer op mijn fiets naar de loods te gaan. Als dat gebeurt ben ik weer bijna de oude. Ik kijk ernaar uit. Afscheid nemen vind ik nog steeds lastig. Of het nu van een persoon of een dier. Maar nu was het van mijn fiets! Als ik in het schuurtje ben, zeg ik telkens dat ie nog even geduld moet hebben. 

Vincent

Het is vandaag al weer 20 jaar geleden dat mijn ouder broer overleed. Het was toen ook zo'n warme zomer. Joop was slechts 1 jaar ouder dan ik. Met hem deelde ik veel interesses, zoals politiek, sport, scheep- en luchtvaart, autotechniek en muziek. RIP Joop!

Nobody knows

You're my best friend

Dit zeg ik na ruim 50 jaar tegen Sonja :

Gentle on my mind

Het concept

Het is natuurlijk een stukje beroepsdeformatie van mij. Eerst iets grofs neerzetten en vervolgens verfijnen. Al geef ik toe, dat het verfijnen soms wat laat start.
Het concept staat er. Ik heb vandaag zowel de hele zijkant als de helft van het dak van gaas voorzien. Het hangt aan spijkers, die ik vooraf in het raamwerk geslagen heb. Ik heb de rol gaas van 40 meter(!) eerst gedeeltelijk uitgerold. Daarna heb ik het en delen aan de spijkers opgehangen. Die manier is voor mij de meest gemakkelijke om het gaas netjes tegen het geraamte te bevestigen met krammen. Dus het gaas hangt. De onderkant wordt een apart verhaal.
Ik laat de bestaande afrastering intact. Het nieuwe gaan ga ik daaraan bevestigen. Maar om dat mooi te kunnen doen, moet de afrastering (schapenhek) losgemaakt worden van de piketpaaltjes.

Toen het gaas aan de zijkanten hing, heb ik de staaldraad van de nok gemonteerd en gespannen. Ik had thuis nog zo'n kabelspanner liggen. Dus die heeft nu een nieuw leven gekregen.
Daarna moest ik de rollen gaas (1 x 10 meter) in tweeën delen. Per deel kon ik een baan over de staalkabel leggen. Voor het gemak had ik in de breedte van het gas een vouw gemaakt. Die viel op de kabel. Daarna was het opspannen en vastmaken met krammen. De banen maak ik met dun ijzerdraad aan elkaar vast.
Ruim de helft van het dak is gereed. Zoals verwacht leverde de beide wilgen flink wat (creatief) werk op. Morgen maak ik het dak af . Vanaf dat moment is de moestuin al vogelbestendig. Daarna begin ik met het schapenhek. 

Ways of a woman in love

Van het oostfront

Over het hedendaagse Oekraïne. Erwin Vinkers schreef :

"Er moet mij toch iets van het hart. Op dit moment verblijf ik met mijn vrouw, die Oekraïense is, in Oekraïne. En hoe langer ik hier ben, hoe vaker ik mezelf afvraag: waar hebben we het eigenlijk over als we in Nederland spreken over “heel Oekraïne is een oorlogsgebied”?
Ja, er is oorlog. Ja, er zijn meerdere luchtalarmen per dag. Maar de realiteit die ik hier zie, wijkt op veel punten af van het beeld dat in Nederland vaak wordt geschetst. De luchtalarmen? De meeste mensen reageren er nauwelijks meer op. Op de wegen zijn militaire controles, waar militairen soms eerder uit verveling rondhangen dan voortdurend paraat lijken te staan.
Wie alleen de Nederlandse media volgt, krijgt al snel de indruk dat heel Oekraïne in puin ligt, overal hevig wordt gevochten en dat er grote tekorten zijn aan voedsel, brandstof en andere basisvoorzieningen. De werkelijkheid blijkt veel genuanceerder.
Brandstof is hier volop verkrijgbaar, tegen prijzen waar wij in Nederland alleen maar jaloers op kunnen zijn. Winkels liggen vol, restaurants zitten vol en in de regio waar wij verblijven zie je geen kapotgeschoten huizen. Sterker nog: buitenlandse investeerders bouwen hier gewoon nieuwe projecten.

Nogmaals: ik ontken de oorlog niet. Er zijn gebieden waar verschrikkelijk wordt gevochten en waar mensen dagelijks hun leven riskeren. Juist die mensen verdienen alle hulp die ze kunnen krijgen. Maar dat is niet de situatie in het grootste deel van het land.
En dan stel ik mezelf een vraag die blijkbaar niet gesteld mag worden : Hoeveel Oekraïners die als vluchteling naar West-Europa zijn gekomen, kwamen daadwerkelijk uit de zwaar getroffen gebieden? Hoeveel van de enorme stroom aan humanitaire hulp is terechtgekomen waar die echt nodig was? En hoeveel is gebaseerd op een beeld dat door media en politiek veel algemener is gemaakt dan de werkelijkheid?
Ondertussen geeft Nederland ongeveer 7 miljard euro per jaar uit aan de opvang van Oekraïense vluchtelingen. Dat is belastinggeld van iedere Nederlander. Is het dan zo vreemd om kritisch te vragen of dat geld doelmatig wordt besteed, of de opvang daadwerkelijk is gericht op mensen uit de zwaarst getroffen gebieden en of de berichtgeving daarover een volledig beeld geeft?
Nee, ik ben geen Poetin-aanhanger. Nee, ik ben geen racist. En nee, ik ontken de oorlog niet.
Maar mijn vrouw heeft familie in Oekraïne en via hen wisten wij al langer dat de werkelijkheid veel complexer is dan de beelden die dagelijks op televisie verschijnen. Nu zien we dat met onze eigen ogen. Misschien is het tijd om wat kritischer te kijken naar de informatie die ons wordt voorgeschoteld.
Niet om het leed van de oorlog te bagatelliseren, maar om te voorkomen dat angst, emotie en een eenzijdig verhaal de basis worden voor beleid dat miljarden kost.
Kritische vragen stellen zou in een democratie normaal moeten zijn. Niet verdacht."

Gender neutrale toiletten

In het gemeentehuis hier zijn gender neutrale toiletten. Ja, ja. De bekende figuurtjes op de deuren die aangeven of het toilet voor dames of heren is, zijn verdwenen. Wat gekomen is, zijn vrouwen en mannen die hetzelfde toilet bezoeken. Er was geen bordje met het bekende "Heren doe de bril omhoog".
Ik vind het een idiote oplossing. Kom je van het toilet en maak je je kleren nog even in orde, staat er plots een vrouw of meisje voor je neus. Ik vind dat ongewenst. Zeker als er ook nog kinderen aanwezig zijn. Voor je het weet word je ergens van beschuldigd.
De wc pot is trouwens erg laag. Ik zat bijna met mijn knieën in mijn nek. Bij wijze van. Misschien vanwege andere culturen / asielzoekers? Het is net geen hurkgat. Hij nodigt uit om staande te piesen, met alle mogelijke gevolgen van dien. Er was geen handgreep waaraan een mens zich kan optrekken. Misschien moeten ze van de pot gerukt worden. Al met al een flinke afknapper. Wat zeg ik? Afgrijslijk!! Degen die dit heeft bedacht, eh..... laat maar. Graag weer terug naar het normale, aub!

Onzorgvuldig

Het is een maatschappelijk verschijnsel; slordig werken. Gebrek aan kennis, vaardigheden en betrokkenheid. Men doet of roept maar wat.

Twee uitdagingen

Als ik het gaas op het geraamte bij de moestuin ga aanbrengen, wachten mij twee uitdagingen. Het betreft een tweetal wilgen, die op de grens van de moestuin. Een ervan kan ik buitensluiten. De ander staat een halve meter in de tuin. Om de wilg te kunnen blijven snoeien, moet ik het gaas daar anders plaatsen. Ik zit te denken aan een stuk wat gemakkelijk verwijderd kan worden. Ik heb hier nog een stuk zwart kunststof gaas / net liggen. Dat ga ik daarvoor inzetten.
Vandaag ga ik het gaas monteren. Het wordt in stroken van 1 meter breed aangebracht. Dus dat worden dan 8 stroken gaas van ruim 4 meter lang. Onderling verbind ik ze met gegalvaniseerd binddraad. Ik zou ook kabelbinders kunnen gebruiken als dat nodig zou zijn.
Ik hoop no deze week ook een deur te kunnen maken. Maar dat zien we dan wel.
De middelste paal zaag ik op de juiste hoogte (nok van de kas) af. De achterste laat ik zo, die behoudt een lengte van 15 cm boven de nok. Misschien komt daar nog iets, een ornamentje of zo, tegenaan geschroefd. Beide palen krijgen een hoedje (paalkapje).

Peaceful easy feeling

Een weerzien

Hier moet ik niet al te vaak naar kijken. Anders word ik jaloers.

Kweenie

Ze lopen de hele dag met hun telefoon te klooien. Maar ze komen niet op het idee om op gepaste momenten even iets op te zoeken. Zoals onlangs toen ik een nieuw potje Brylcreem wilde kopen. Ik was daarvoor zoals gewoonlijk bij een drogisterij. Omdat ik het spul niet op de gebruikelijke plek van Haarverzorging zag staan, vroeg ik het aan een medewerkster. Bij het woord Brylcreem keek ze me aan alsof ze een eh... ouwe, verwarde gek zag. Ze bleek nog nooit van Brylcreem, voor de jeugd : jaren 50 gel, gehoord te hebben. Hoewel ze een telefoon in haar handen had, kwam ze niet op het idee om even in het systeem te kijken of een zoekmachine aan het werk te zetten. Het bleef bij : "Nee, dat verkopen wij niet." Dus op naar een andere winkel.
In een bouwmarkt wist een jongere oude knar niet eens wat een regeldrager is. Ze verkochten daar wel regels van 4,5 x 7 cm, maar van de dragers had meneer nog nooit gehoord. Ook toen weer niet even opzoeken. Nee, gewoon nee verkopen. Hij zocht bij de hoekijzers in plaats van bij de balkdragers. Want daar lagen ze in het schap.
Toen ik op zoek was naar de regels van 4 meter lang, werd mij ook 2x nee verkocht. Geen van de bouwmark medewerkers attendeerde mij op die andere bouwmarkt, die ze wel verkocht. Die bouwmarkt was 4 km verderop gevestigd.