Manise Sayang Dilale

Until I found you

Dit nummer doet me aan de jaren 50-60 herinneren.

Vrouwenvoetbal

Af en toe kijk ik naar het voetbal van de vrouwen. Niet vanwege het mooie en/of spannende, maar vanwege de spelregels. Die probeer ik nog steeds te achterhalen. Mijn conclusies tot op heden zijn, dat veel gebaseerd is op emoties. Net zoals bij de mannen, maar dan anders.
Bij het vrouwenvoetbal spelen de dames de bal geregeld naar de tegenstander. "Omdat het anders zielig is", denk ik dan maar. Want een andere reden kan ik niet bedenken. Dat is blijkbaar een spelregel geworden. Ze doen niet zo kleinzielig als de mannen. Maar dat is omdat er veel minder publiek op afkomt en dat menige wedstrijd niet op de tv komt. Een direct gevolg daarvan is de beloning. Die is aanzienlijk lager dan die van de mannen.
Er gaan stemmen op, om de mannen ook gele kaarten te geven voor het onnodig schreeuwen en rollebollen op het veld na een quasi overtreding. Ook de wegwerpgebaartjes en scheldwoorden moeten bestraft worden net zoals het bedekken van de mond. Dat zal een wedstrijd leuker maken om naar te kijken. 

Een stabij

 

Vanmorgen was ik kort op bezoek bij de vrouw, wier fiets ik onlangs een grote onderhoudsbeurt heb gegeven. Ze had gezegd dat de fiets zwaarder trapt dan voorheen. Ik wist direct wat de oorzaak zou kunnen zijn; de versnelling. Die is van Sturmey Archer en heeft 3 standen. Toen ik de fiets kreeg stond ie op stand 1. Zo heb ik hem ook weer afgeleverd. Ik heb wel alle versnellingen getest. Maar misschien is ie vanwege de langere rit toch iets ontsteld. Na aankomst heb ik even op de fiets gezeten. Met de stand van het hendel op 1 trapte ik dus in z'n 2.
Het lastige van het afstellen is, dat het controle gat in de naaf geen gat meer is. Dus ik kan de pen die in de as verdwijnt niet zien. Als de versnelling in z'n 2 staat, moet de verdikking op de pen net een millimeter zichtbaar zijn. Maar ik zie dus niets. 😁 Omdat ik de ketting gespannen heb, is de versnelling iets verschoven. Na het corrigeren reed de fiets keuring conform de indicatie op het versnellingshendel.
Toen we samen een kopje koffie dronken, kwam haar stabij aan mijn broek snuffelen. Het is een teefje dat kleiner is dan onze Fenna. Na het snuffelen ging ze voor mij zitten, met de rug tegen mijn benen. Niet veel later zat ze op de bank naast mij. Al die tijd negeerde ik haar. Op een zeker moment begon ze tegen mij aan te leunen om niet veel later met haar kop op mijn schoot te gaan liggen. Ze deed me aan Fenna denken als we samen onder de overkapping op de bank zaten.
Ik zag dat de eigenares tijdens ons gesprek daar zichtbaar van genoot. Omdat ze vertelde dat ze soms op een oppas verlegen zit, heb ik haar onze diensten aangeboden. Ze accepteerde die graag. "Ik ga soms een dagje naar Friesland en dan mag zij niet mee", legde ze uit. Maar daar is nu een oplossing voor. Als we thuis zijn en niet op andere honden passen.

Selectief

Vanmorgen zag ik een nieuwskopje, waarin gemeld werd dat in Frankrijk een Israëlisch kind van 12 verongelukt is. Ik moest gelijk denken aan de tienduizenden Palestijnse kinderen die door Joodse militairen bewust vermoord zijn. Die kregen geen aandacht van SBS6 en andere media. Evenmin de Iraanse scholieren die door Trump en diens kornuiten weggebombardeerd zijn. Zelfs via Google Maps kan een kind zien dat daar een school is. Maar de moordende piloot / piloten wisten dat niet?
Veel hulporganisaties helpen niet iedereen. Ook zij zijn selectief actief.
Over de enorm verwoestingen in Israëlische steden rept het nieuws hier ook niet. De enorme stroom vluchtelingen uit Israël wordt ook stil gehouden. Ik hoop van harte dat zij niet naar hier komen. Men denkt het publiek voor de gek te kunnen houden door het alsmaar over Zionisten te hebben. Maar het zijn gewoon Israëliërs. Want ook in de straten gedragen Joden zich ten opzichte van mensen met een ander geloof beestachtig. Joden zijn alles behalve tolerant. De Joden die eert stonden te juichen toen de genocide begon, gedragen zich nu als slachtoffers. Ze hebben het onheil over zichzelf afgeroepen sinds 1948. De Arabische wereld moest zich naar hen schikken. Hopelijk maakt de Arabische wereld nu een gezamenlijke vuist. Een vuist die de westerse aanwezigheid zal wegslaan. Een soort gelijk verschijnsel doet zich in Afrika voor. Men is het Westen spuugzat.
In Israël beginnen Joden elkaar aan te vallen. Misschien is dat een beter oplossing. Dan kan de geschiedenis later enkel naar de Joden wijzen.



Ook in Amerika wordt geprotesteerd tegen de oorlog. Net zoals in de jaren 60 en 70 vanwege Vietnam. Trump denkt met 40.000 domme Amerikanen 1 miljoen Iraanse fanaten te kunnen verslaan. Het wordt een groot bloedbad voor Trump. Hopelijk worden de Amerikaanse militairen die gevolg geven aan de oproep van Trump na terugkeer net zo behandeld als de Vietnam veteranen; als paria's.

Vergaat de wereld?

De westerse zich graag beschaafd noemende landen zijn druk doende de wereld om zeep te helpen. Niet alleen vanwege het starten van oorlogen. Ook via allerlei industrieën en laboratoria. Het is niet alleen de uitstoot van de industrie en laboratoria, ook datgene wat er gefabriceerd wordt verwoest flora en fauna. Het feit dat er labs zijn waar dodelijke stoffen worden gemanipuleerd om mensen ermee te besmetten en te doden is al een in en in trieste zaak. Het al dan niet opzettelijk verspreiden van het 'biologisch wapen' is daar ook een voorbeeld van. En dan zijn er nog andere onmenselijke verschijnselen. Zoals het bombarderen van scholen, ziekenhuizen, markten en vluchtelingenkampen. De schaamteloze propaganda om oorlogen te voeren zoals o.a. Mark Rutte, Zelensky, Trump en Netanyahu dat doen, maakt het afgrijslijke beeld compleet.
Afgaande op het Midden-Oosten en bepaalde Bijbelse profetieën, lijkt het erop dat de wereld binnenkort vergaat.

When the fallen angels fly

Zomertijd

Wat een ellende, zeg! Wat mij betreft mag men de tijdsverandering afschaffen en terug gaan naar de normale tijd. Ik heb echt last van die verandering, omdat het volgens mijn lichaam en geest plots niets meer klopt. Ik ben iemand met een tamelijk vast patroon in mijn leven. Ik werd vanmorgen op voor mij en gewone manier wakker, maar volgens de klok was het een uur later. Mijn ontbijt was volgens mijn biologische klok ook op een gewoon tijdstip, maar volgens de digitale klokken niet.
Het zal wel weer een tijdje duren voordat ik eraan gewend ben. Het is alsof ik met he verstrijken van de jaren er steeds lastiger mee heb. Terwijl ik niet eens meer werk.

It just ain't there for me no more

Een vader treurt om zijn verloren zoon.

Zo dus -122-

Deze goede aanpak is nog bij velen onbekend. Maar al te vaak wordt zo'n pan onder de kraan gezet. Foute boel! Is Natuurkunde geen schoolvak meer?

Nogmaals Cuando sali de Cuba

Vanwege de agressieve Amerikaanse politiek jegens dit kleine, zwakke land.

Geen medelijden

Het eind van mijn militaire diensttijd kwam voor mij op tijd. De kans bestond dat ik naar Libanon gestuurd zou worden. Alsof Libanon een gevaar voor Nederland zou zijn. Ik heb daar niets te zoeken. Niet mijn / onze ruzie. Ook niet in het voormalig Joegoslavië begin jaren 90. Met elke niet-Oekraïner of niet-Rus die in die oorlog omkomt of gewond raakt, heb ik daarom geen medelijden. Het was immers hun eigen keus om zich aan te sluiten bij de legers.
Hetzelfde geldt voor elke niet-Arabische militair die in het Midden-Oosten het slachtoffer wordt van de oorlog daar. Ze hebben daar immers ook niet te zoeken. Het betreft bemoeienissen die meestal met geld te maken hebben.
Hopelijk keren meer Arabische staten zich tegen de agressie van Amerika en Israël. Het is daar sinds 1948 alles behalve pais en vree. Trump wijst graag naar Iran, maar de ellende begon met de komst van westerse Joden en het toelaten van Amerika. En vlak dat laatste land niet uit. Het heeft de meeste naoorlogse agressieve daden op z'n conto staan. Amerika is net een seriemoordenaar. Nu bombarderen ze Iraanse burgers om hen de democratie te brengen.

Mark Rutte blijft drammen

Mark Rutte deinst er niet voor terug om ook Europa en dus Nederland te betrekken in de oorlog die Israël en Amerika begonnen zijn. Kinderen laten verdwijnen en coronadoden zijn niet genoeg voor de inhumane Mark Rutte.

Niet alles openbaar

Iemand zei een keer waarom ik mijn hele hebben en houden op het internet zet. Oké, ik doe weleens iets onverstandigs, maar er is nog erg veel wat ik heb en voor mezelf houd. Heel soms vertrouw ik zoiets aan anderen toe. Maar dat is dan meestal familie of zo. Als ik alles op het www zou zetten, dan zou ik met veel mensen ruzie krijgen. 😐 En daar zit ik zelf ook niet op te wachten.
Ik heb vanwege mijn eerlijkheid en paar keer een doodsbedreiging mogen ontvangen. Ik schrijf dan niet over wie, wat waar enz. De namen van mensen die mij slecht behandeld hebben, noem ik ook niet. Ik heb het hen allang vergeven. Ik zou ze bij een weerzien alleen niet groeten. Een van hen vroeg mij zo'n 20 jaar later een keer referentie voor hem te zijn. Ik had hem toen bij die werkgever, waar ik met succes een grote opdracht had gedaan, helemaal kunnen afbranden. Maar in plaats daarvan bleef het bij een korte weigering aan zijn adres. Ondanks de nare gevolgen houd ik uit respect(!) in veel gevallen mijn blog-uitlaat gesloten. Toch zijn er situaties waarin alsnog even het verleden moet worden aangehaald. Met naam en toenaam. Soms is de aangerichte schade groot. Te groot om te vergeven en te vergeten.

Nostalgie

Voor mijn verjaardag heb ik onder meer een leuk boekje gekregen. Ik mag dan geen boekenlezer zijn, maar ik lees natuurlijk wel. Vooral gericht per onderwerp, wat mijn interesse heeft gewekt. Dus lees ik vrij korte stukken tekst.
Het gericht lezen deed ik ook gedurende mijn loopbaan. Er stonden lange rijen met dikke manuals in menige kast. Zaak was om te weten in welk manual en waar een bepaald onderwerp te vinden was. Misschien heeft dat mijn manier van lezen beïnvloed.
Dit boekje, dat een stukje geschiedenis bevat vanaf mijn geboortejaar tot 1966 vind ik interessant. Inmiddels heb ik behoorlijk wat stukjes gelezen en foto's bekeken. Louter ter bevestiging van wat ik mij nog herinner. Het is inderdaad zo, dat ik vanaf mijn 4e levensjaar bepaalde gebeurtenissen me herinner. Niet van later gehoord of gelezen hebben, maar van mezelf. Ik weet dat omdat niet alleen muziek, mar ook gebeurtenissen bij mij gepaard gaan met tijdsbeelden / herinneringen, zoals mijn tijd op de kleuter- en lagere school. Er is naast zo'n stukje herinnering natuurlijk veel meer gebeurd. Die informatie vind ik dan alsnog leuk om te lezen en/of te zien. Er staan ook artiesten en hitlijsten in vermeld. Dus er is ook een link met de muziek. Kortom, ik vind het een typisch boekje voor mij. Voor mij zouden er ook lege bladzijden in gemogen hebben. Dan zou ik mijn eigen herinneringen daarop kwijt kunnen.