Op de fiets op weg naar de loods, kreeg ik in twee gevallen geen voorrang. Bede keren betrof het een vrouw achter het stuur met kinderen op de achterbank. Maar dat is dan toeval. 😐
In het ene geval gaf het verkeer van links mij wel voorrang, maar de vrouw die van links kwam gaf extra gas. Ik moest natuurlijk wel even in de remmen. Maar gek genoeg verwachtte ik die actie. Ze kwam mij erg gehaast over.
In het andere geval vond een vrouw het best wel kunnen om toch nog door te rijden. Ook zij gaf extra gas. Omdat ze geen vaart minderde toen ik de auto zag, rekende ik op een dergelijk actie. Ik ben toch weer veilig op mijn hobbyplek aangekomen.
In dergelijke verkeerssituaties krijg ik geen last van hartkloppingen. Daarvoor ben ik al te lang verkeersdeelnemer, met ruim 50 jaar in een kwetsbare positie op de fiets, bromfiets en motorfiets. Leer mij de verkeersdeelnemers kennen.
Zo zag ik voor me een vrouw rijden op de fiets. Haar lichaamsbewegingen vertelden mij dat ze plots linksaf zou slaan. Ze keek niet echt om, gaf geen richting aan en bleef wat onzeker rechts rijden. Ze hield de benen stil. Ik reed net naast haar, toen ze van mijn verschijnen schrok. Ik zei tegen de vrouw op vriendelijke toon : "Mevrouw, u moet eerst achterom kijken, dan richting aangeven en voorsorteren. Dan komt het allemaal goed." Ze lachte en zei : "Dat weet ik, meneer." Om haar niet op te houden heb ik haar maar niet gevraagd waarom ze dat niet doet. In mijn spiegel zag ik haar alsnog linksaf slaan.