Als ik aan hokjesgeest denk, dan zie ik de kantoorruimten van onze ministers en hun medewerkers. In het ene hokje verzint men dit en in het andere dat. Met gevolg dat beide hersenspinsels elkaar in de praktijk dwarszitten.
De bejaardentehuizen moesten volgens de politiek verdwijnen. Ouderen moesten gewoon langer thuisblijven. En door hun afstandelijke kinderen verzorgd worden. Nu klaagt de politiek, dat veel ouderen in te grote huizen wonen. Komt bij dat in weer een ander hokje men bedacht heeft duizenden asielzoekers toe te laten, die ook een (gratis) woning mogen. Maar er mag niet gebouwd worden, omdat in een heel ander hok iets over stikstof verzonnen is.
De ongebreidelde uitgaven voor Oekraïne heeft de schatkist leeggemaakt, om een hopeloze oorlog op gang te houden. Terwijl het ene hokje de oorlog voedt met miljarden, Vragen andere hokjes om geld om de slachtoffers van de oorlog op te vangen en te verzorgen.
Vanwege die oorlog moeten mensen volgens een hokje meer belasting betalen. Vaak via verhoogde prijzen.
Het gevolg is, dat de zorgzame kinderen geen tijd hebben voor hun ouders. Ze moeten veel werken om het dagelijks levensonderhoud te kunnen betalen; alles is zo duur geworden. Ze zouden graag zien dat hun ouders in in verzorgingstehuizen worden opgenomen. Maar ja, in weer een ander hokje wordt bezuinigd op de zorg.
In weer een ander hokje vindt men dat men met drugs tolerant dient om te gaan. Met gevolg dat de onveiligheid groeit. Helaas is er te weinig blauw op straat, omdat in een ander hokje bezuinigd wordt op veiligheid.
Kortom, de overheden werken elkaar tegen. Er is sprake van chaos en de burger is de dupe.