De wegen hier in het bos zijn vrij smal. Een personenauto kan net een fietser passeren. Of andersom. Ik ben gewend om in voorkomende situaties stapvoets te rijden en zoveel als mogelijk naar rechts (voor een tegenligger of links (voor inhalen) uit te wijken.
Als ik wat ruimte zie langs de weg dan temporiseer ik als ik een tegemoetkomende auto zie. Ik time dan dusdanig, dat we elkaar op een wat breder stuk kunnen passeren. Zo'n breder stuk kan ook een inrit zijn van een boerderij of woning. Helaas doet niet iedereen zo. Er zijn er ook die met een relatief hoge snelheid door het bos jakkeren. Er zijn er die zelfs ander auto's willen inhalen. Er geldt hier een maximum snelheid van 30km /uur. Daar houd ik me aan, tot grote ergernis van met name jonge bestuurders.
Het is ook leuk als mensen een duim opsteken als ik hen stapvoets voorbijrijd. Toch zijn er fietsers, die naast elkaar blijven rijden. Ze passeren dan bibberend en wat slingerend. Opvallend is dat het vaak ouderen zijn. Maar ja, 'dementie begint al vroeg', denk dan maar.
Zelf worden we op de fiets geregeld door auto's met hoge snelheid ingehaald. Zelfs busjes en vrachtwagens jakkeren gewoon vlak langs je heen. In sommige gevallen stappen we liever even af.