Omdat ik bij de bouwmarkt 80 of 200 stuks kon kopen, heb ik eerst maar een doosje van 80 stuks gekocht. Dat doosje was tegen 15.00 uur bijna leeg.
De bewoner kwam op tijd thuis. Dat wil zeggen, ik kon hem nu twee opdrachten geven. Ten eerste een doosje met 80 schroeven kopen. Ten tweede de rest van de oude schroeven verwijderen en dan de nieuwe erin draaien. Omdat meneer niet gewend is met gereedschap om te gaan, heb ik hem een cursus gegeven. In de openlucht, in de zon. Het ging om het gebruik van een accuschroef- en boormachine.
Als het hem lukt om zijn opdrachten naar behoren te doen en af te ronden, dan hoef ik me maandag enkel te concentreren op het aanbrengen van het 'regenprofiel'.
Ik heb hem eerder al wat uitgelegd over het plaatsen van de golfplaat. Er zijn naar mijn idee twee opties. De eerste is de plaat uitrollen op het dak en onder het regenprofiel tegen de buitenmuur schuiven. Daarna stempels onder het dak plaatsen en op een 'werkeilandje' op het dak de golfplaat bevestigen. Al met al een lastige, acrobatische klus.
Een alternatieve methode is de plaat in stroken van 1 meter breed te zagen en per strook op de balken te schroeven. De stroken moeten elkaar wel minstens 2 golfjes overlappen. Dat kan, want de plaat is 3 x 6 meter, terwijl het dakoppervlak 3x 5 meter is. Er is dus 1 meter over.
Toen ik aan de kant van de erfgrens op een huishoudtrap bezig was, kwam de buurvrouw naar buiten. Ze snauwde op chagrijnige toon : "Kijk je wel uit voor mijn zonwering! Hij is net nieuw!" Ik hield me maar rustig en zei : "Goedemiddag. U hoeft zich niet ongerust te maken, mevrouw."
Normaal maken mensen eerst een praatje. In de geest van : "Hallo. Lukt het meneer?" Maar deze chagrijnige vrouw dus niet.