Velen wacht een lang weekend. Ik keek er zelf ook naar uit toen ik nog werkte. We gingen vaak even een paar dagen weg. Naar het bos of de camping met de jongens. Dus inpakken en wegwezen. Al was het laatste soms lastig. Er zijn altijd weer mensen die het inladen kwamen onderbreken met een praatje. Ik vond het hinderlijk, vanwege de planning. Zodra de kinderen uit school kwamen wilden we vertrekken.
Hoewel ik het inladen, waarbij ik heen en weer liep van de woning naar de auto, niet onderbrak leidde dat niet tot en conclusie van de prater dat ie mij stoorde. Zelfs niet als ik melding maakte van ons reisplan inclusief vertrektijd. Zelfs een 'sorry, ik wil opschieten', leidde tot niets.
Het zelfde gold als we terugkeerden. Zo'n 'stoorzender' stond dan ook letterlijk in de weg. Zelfs na drie keer 'pardon' om te kunnen passeren, bleef ie in de weg staan n praten. Zelfs een hek blokkeren hoorde daarbij.
Het kan zijn dat het ook wel aan mij ligt. Het inladen en uitladen en opruimen maken voor mij deel uit van een ongestoorde vakantie. Nog steeds. En nog steeds zijn er die mensen, die stoorzenders.
Het is nog niet zo lang geleden, dat ik iemand subtiel gewezen heb op iets hinderlijks. Die persoon kwam telkens tijdens het avondeten aan de deur.
Toen de gelegenheid zich voordeed, vroeg ik naar hun eetgewoontes vroeger thuis als kind. Ze bleken gewoontegetrouw rond 17.30 uur aan tafel te gaan. Net zoals wij nu. Daar heb ik maar op ingehaakt.
De vriendjes van onze kids kregen ook onze tijden te horen. Inclusief de bedtijd. Dat werkte prima.