In de meeste gevallen hadden mensen ruzie met mij. Ik niet met hen. Het ging om iets wat ik gedaan of gelaten of gezegd of verzwegen had. Achteraf stuk voor stuk kwesties, die uit z'n context getrokken waren. Ach, je kent het wel. Ik ben er zelfs twee keer voor op het matje geroepen bij een directeur. 😂 Aan de hand van de 'klacht' wist ik ook wie erover geklaagd had. In beide gevallen liep het met een excuus aan mij af. Voordat ik reageerde zei ik namelijk : "Kijk me even recht in de ogen." Gevolgd op datgene wat ik binnen en bepaalde context gezegd heb. Het klikken bij de directie was in beide gevallen het gevolg van niet kunnen genieten van andermans succes. Dan werd er gejaagd.
Veel mensen hebben de neiging om tegen een slechtziende of blinde te roepen : "Kijk toch uit je doppen!" of tegen iemand met reuma : "Mankeer je soms wat aan je handen?" Zo kunnen mensen nu eenmaal ook zijn. Ik heb nooit de intentie gehad iemand kwaad te maken of te doen. Ik hou het liever leuk en gezellig.
Ik heb me slechts één keer beklaagd bij de afdeling PZ. Dat was toen een Duitse interim directeur bij de bieb racistische opmerkingen tegen mij gemaakt had. Maar het hoofd PZ heeft daar niets mee gedaan. Ze zei enkel Calvinistisch : "Hij is wel je directeur." Ach, zo zal het in de oorlog ook wel gegaan zijn.
In andere gevallen heb ik het van me af laten glijden. Ik had en heb gen zin in ruzies.