Ik heb wel veel interesse in Aziatische landen en hun cultuur. Waaronder ook Indonesië. Maar niet in die mate, dat die aandacht boven de rest uitspringt. Landen als Vietnam, Filipijnen, Japan, Zuid-Korea, Cambodja, Thailand enz. Ik kijk meestal naar reisverslagen van toeristen in die landen. Of naar video's met algemene informatie. Ik voel me tijdens het kijken vaak verbonden met dat soort landen. Misschien is het gebrek van binding met de westerse cultuur, de reden dat ik open sta voor de voormalige Sovjet landen, China, Cuba enz. Ik pik de dagelijkse westerse indoctrinatie en propaganda niet op. Die is zo duidelijk. Ik vind veel gedrag raar en zelfs onacceptabel, terwijl anderen ze als gewoon accepteren. In nabesprekingen van psychologische testen kreeg ik maar al te vaak te horen, als zou ik geen leider zijn. Dat klopt. Ik ben een coach. Een coach wiens projecten succesvol afgerond zijn. Binnen de planning en het budget. Maar bijna niemand was geïnteresseerd in mijn werkwijze. Ook die is meer Aziatisch en helemaal niet kapitalistisch. In Aziatische landen zorgt men veel meer voor elkaar.