Af en toe voel ik me nog schuldig. Dan vraag ik me op met name mooie momenten af : "Waarom mochten zij dat niet meemaken?" Ach, het is oud zeer. Er zijn ook minder mooie momenten en zelfs periodes. Die horen dan nu eenmaal bij het ouder worden. Daar hebben mijn beide broers geen last van.
Ik denk zo om mij eigen situatie dan wat te relativeren, want : ik ben er immers nog. Elke dag is er een en daar moet ik dankbaar voor zijn. Dus ook voor de mindere. Al valt dat niet altijd mee. Maar ook dan maak ik er iets positiefs van. Voor mezelf, mijn omgeving en mijn broers.