Nee, het gaat niet over motorrijden. Als kind was ik al een behulpzaam jochie. Het zat er al op jonge leeftijd in. Later besefte ik dat ik het blijkbaar van mijn moeder heb meegekregen. Of zoals ik soms hoor zeggen : georven. 😂 Maar zonder gekheid, het is zo. Als mensen mij na mijn hulp negeren of erger (ja, dat kan ook), heb ik geen spijt van mijn inzet. Al zal ik hen niet snel weer helpen. Tenzij er sprake is van een gevaarlijke situatie. Ik ben niet zo haatdragend, weetje.
Wat ik ook van mijn moeder heb, is de aandacht voor de familie. Ik ging en ga graag op familiebezoek. In veel gevallen was / is er sprake van eenrichtingsverkeer, maar dat boeit mij niet. Ik ga op bezoek, omdat ik ook dat graag doe. Er is familie bij, die nooit of nauwelijks mij / ons bezocht hebben. Het wordt wel anders als in een dergelijke situatie men klaagt, omdat ik nota bene wegens omstandigheden een keer niet gekomen ben. Ik vind dat onredelijk en neig er dan naar zelf ook maar te stoppen met het onderhouden van het eenrichtingsverkeer.