Venezuela

Op de heenreis naar Curaçao deden we met de boot, Prins der Nederlanden, de Venezolaanse haven- en hoofdstad stad Caracas aan. Dat gebeurde op Oudejaarsdag 1960. Ik herinner me nog dat ik schrok van de sfeer, omdat er veel zwaar gewapende militairen op de kade stonden. Een aantal kwam ook aan boord en bleven op het dek bij de loopplank rondhangen.
Op Curaçao ging er een nieuw wereld voor mij open. Ook wat onze geschiedenis betreft. Die bleek een hel andere kant te hebben, dan de fraaie verhalen die men mij tot dan in Leiderdorp vertelde. De Zuid-Amerikaanse geschiedenis lessen leerden mij, dat de Hollanders hadden flink huisgehouden in dit werelddeel, inclusief het transport en het houden en de verkoop van slaven.
Vanuit Venezuela werden / worden veel producten naar Curaçao overgebracht. Meestal in kleine boten, die de afstand van zo'n 70 km overbrugden.  Ze verzamelden zich op en vast plak in de haven. Op Curaçao staan ze bekend als de 'bootjes markt'.
Tijdens mijn schoolperiode leerde ik natuurlijk ook over de olie die vanuit Venezuela (Maracaibo) naar het eiland werd getransporteerd. Op het eiland verwerkte en Shell raffinaderij de ruwe olie. We werden ook op een andere manier herinnerd aan de raffinaderij. Het drinkwater had geregeld een oliesmaak. Lege tankers voerde drinkwater aan.

Shell trok zich in de jaren 80 terug en verkocht de raffinaderij inclusief een enorm teermeer voor het symbolisch bedrag van 1 gulden / dollar. Omdat ik de situatie daar kende, vond ik het een kolere streek van Shell, dat zo op een goedkope manier afkwam van een sterk vervuild milieu. Voor de lokale bevolking heeft Shell niets gedaan. Als personeel werd ze gediscrimineerd. De hogere functies werden door Europeanen vervuld. Ik hoorde veel daarover via mijn Antilliaanse klasgenoten.
In Venezuela leidde de linkse politiek tot de ondergang van het eens grote olieland. Een land waar toen al veel Amerikanen verbleven, omdat een groot deel van de export naar de VS ging.
Het Venezolaanse oliebedrijf werd genationaliseerd. Vanwege de politieke onrust en stakingen bij het bedrijf, besloot president Chavez begin 2000 alle 20.000 werknemers te ontslaan! Een soort zelfmoord op nationaal niveau, zoals wij die nu kennen. Later vertrokken nog meer werknemers, waardoor de kennis om het bedrijf op gang te houden volledig was verdwenen. Er is olie genoeg, maar de corrupte linkse politiek benut die niet om het eigen volk een hogere levensstandaard te gunnen.
Nu Donald Trump de Venezolaans dictator Maduro ontvoerd heeft, blijkt dat in Venezuela partijen naar elkaar toe gegroeid zijn. Ze willen Maduro terug en Amerikanen weg uit hun land. Men is bereid samen het eigen land te verdedigen. Ergo : het effect van Trumps ingreep werkt (zoals vaker) vooralsnog averechts.