Al eerder schreef ik over de triggers die beelden uit het verleden bij mij opriepen. Die kunnen van alles zijn, muziek, geuren, beelden, uitspraken enz. Telkens weer als zoiets mij overkomt, overvalt het mij toch. Onlangs zag ik een jongeman zitten. Hij zat wat voorover met gebogen hoofd op een bed. Het leek alsof ie zo in slaap gevallen was. Hij zat daar roerloos voor een raam. In zijn profiel en de houding herkende ik plots een van mijn broers. Mijn broer die zo ziek was en ook zo op zijn bed zat. Mijn eerste emotionele gedachte was : "Laten we ruilen, je bent nog zo jong!" Ik schatte hem ergens in de 30 jaar. Nog zo jong. Toen zag ik ook alle medische apparatuur bij hem. Dat maakte het voor mij nog erger, ondanks dat die emoties van mij niets waren vergeleken met die van de jongeman en zijn omgeving. Ik moet tevreden zijn met wat ik ben en heb. Ik nam hem in gedachte mee naar de kerk.