Gaandeweg werd het contact geregelder en deed ik meer klusjes voor hem en zijn vrouw. In het begin had ik moeite met zijn gedrag. Maar toen ik hoorde over zijn verleden, begreep ik dat hij een NAH patiënt is. Hij is als kind ernstig ten val gekomen. Vanwege zijn beperking werd hij vaak gepest en uitgesloten. Ook als hij aan het werk was. Toen ik dat hoorde, ben ik hem beter gaan begrijpen en hem gaan waarderen. Waarderen, omdat hij ondanks zijn beperking erg behulpzaam en zorgzaam is. Hij is ook iemand die graag de handen uit de mouwen wil steken. Dus laat ik tijdens het klussen aan hem eenvoudig, licht werk over. Hij vindt het samen klussen prachtig. Ik zie het ook aan zijn gezicht. Het zijn aandoenlijk momenten. We drinken geregeld een kopje koffie of thee bij elkaar en hebben dan zowel serieuze als grappige gesprekken.
Laatst kwam ie tijdens een klus plots naast me staan en legde zijn hand op mijn schouder. Toen zei ie : "Jij bent mijn beste vriend, Willem. Waarom heb ik jou niet eerder ontmoet?" Ik moest even mijn emoties wegslikken. Het klonk alsof een drenkeling een reddingsboei had gevonden. Straks komt ie weer op de koffie. Ik ga hem op mijn beurt eens om hulp vragen. Of ie met mij een stukje wil lopen. Ik moet mijn conditie namelijk weer opbouwen en hij wandelt graag. We hebben al eerder samen gewandeld. Maar mijn gezondheid stak toen een spaak in het wiel.