In een enigszins kleine ruimte zag ik haar aan een tafeltje zitten. Toen ik binnenkwam groette ik haar. Ze keek even op. met een wat verveelde blik, mompelde iets (volgens deze dove) en keek weer naar beneden. Toen ze laten moest niezen en ik 'proost' zei, keek ze weer naar me en toverde zowaar een glimlach om haar mond. Ze bedankte mij. Ik greep de situatie aan door te zeggen, dat gezondheid erg belangrijk is. Ze ging wat rechtop zitten en vertelde over wat haar eigen gezondheid. Door mijn openvragen bleef ze praten. Ze vertelde dat ze al lang alleen was. Haar man was net in de 50 toen hij overleed. Op mijn vraag of ze zich soms nog eenzaam voelde, aarzelde ze even. Ze dacht na en zei : "Heel af en toe. Dan mis ik hem." Ze heeft weliswaar kinderen, maar die hebben het druk, zei ze. Ik zei misschien wat uitdagend : "Geen tijd is geen prioriteit." Ze verraste mij niet toen ze zei : "Dat denk ik ook af en toe." Het lukte me haar wat los te weken.
Ze is geboren en getogen in Nunspeet. Omdat ze daar veel kennissen heeft valt het met de eenzaamheid mee.
Van het ene onderwerp kwam het andere. Ook over de huidige maatschappij. Ze is een leeftijdgenoot van mij. Ze vertelde over de laatste vakantie met haar man. Die trip ging naar Cuba, rond de eeuwwisseling. Ze was erg enthousiast over de sfeer op het eiland. Hij deed haar denken aan haar jeugd, na de oorlog. De jaren 50. Zo warm en gezellig met mensen die om elkaar geven.
Ik vertelde haar dat ik zo'n zelfde sfeer in Roemenië aantrof begin jaren 70. Ik voelde me daar toen ook erg thuis. Ze vindt het soms lastig om in een levensfase te verkeren, waarin veel (leef)tijdgenoten overlijden.
Toen ik weer moest opstappen, bedankte ik haar voor het gezelschap en het gesprek. Ik wenste haar het beste toe en zij mij.