Toen ik hem vroeg naar zijn bezigheden, vertelde hij mij dat hij bij het AZC werkt. Daar begeleidt hij jongeren. Ik merkte dat ie zich nogal terughoudend opstelde. Dat duurde totdat ik vertelde over mijnvrijwilligerswerk voor Vluchtelingenwerk in Lelystad. Toen veranderde zijn houding. Er vond een leuk en interessant gesprek plaats. Hij werkt vooral met de jeugdigen.
Ik heb hem toen specifiek gevraagd hoe het nou zit met al die jongeren en vooral kinderen. Hij bevestigde toen datgeen wat ik al wist. Hij zei dat jongeren vanaf een jaar of 12 - 13 meestal uit waren op gezinshereniging. De meeste jongere kinderen zijn uit pure wanhoop met anderen meegegeven. Hun ouders hopen op een beter leven voor hen. Maar ook onder die groep zijn gevallen van gezinshereniging als doel.
Hij vertelde dat jongeren die via Libië waren gekomen meestal last van trauma's hebben. In dat land worden wreedheden, waaronder misbruik, begaan jegens vluchtelingen. Fysieke wonden vormen het bewijs. "Als je voor €4.000 4 mensen moet smokkelen, dan maken twee of drie mensen minder de winst van een smokkelaar alle al veel groter. Wat er met de achtergelaten mensen gebeurt is weet men niet. Al laat het zich ook wel een beetje raden.
De man liet blijken begrip te hebben voor de weerstand tegen vluchtelingen die ontstaan is. "Het is niet helemaal zuiver en transparant", besloot hij.