Gisteren kwam ik in een supermarkt een mij bekend iemand tegen. Ik stond bij de kassa op mijn beurt te wachten, toen de man achter mij aansloot. We groetten elkaar en ik vroeg hem : "Nog steeds aan de wandel?" Hij lachte en zei, dat het belangrijk is om in beweging te blijven. Meneer is in de tachtig. Ik zie hem vaak lopen. Hij draagt altijd een rugzakje. Ik ken hem van gezicht en van de ontmoetingen als hij ergens loopt. Later leerde ik via de Koffiehoek zijn zoon kennen. Die werkt voor de gemeente.
Naarmate ik ouder word merk ik dat als ik een dag of wat niet veel bewogen heb, mijn conditie achteruit holt. Dus dan is een paar maanden uit de running zijn een flinke aanval op mijn conditie. Ik ben hem nog steeds aan het opbouwen. Vooral het lopen. Daar heb ik nog steeds moeite mee. Om die reden loop ik minder mijn rondes om het zwerfvuil op te ruimen. Maar het gaat alsmaar beter. De aanhouder wint.
Vanuit die opvatting heb ik bewondering en respect voor de oude(re) mensen die met hulpmiddelen toch dagelijks aan de wandel gaan. Dat zijn de doorzetters. Al kan het ook zijn, dat ze wel moeten vanwege gebrek aan hulp. Maar ook dat heeft een positieve kant.
Toen ik voor een oma hier haar volle kliko's aan de straat zette, liet ik haar de lege zelf terughalen. Ze was nog krachtig en kon nog vrij goed lopen en dat wilde ik haar niet afnemen. Ze deed ook aan gymnastiek. De wereld wordt erg klein als mijn conditie achteruit zou gaan. Ik heb het zelf in de hand.