In de levensfase waarin ik verkeer, heb ik een heel ander wereldbeeld. Het begint met het overlijden van tijdgenoten. Niet alleen mij bekende artiesten, sportlui enz. maar ook kennissen, vrienden en ja familieleden. Het is niet zo, dat ik me in de wachtkamer van de dood voel. Dat zei een keer een oom van mij, toen hij in een bejaardentehuis was terechtgekomen. Nee, ik sta nog gewoon volop in het leven. Een leven dat plaatsvindt in een wereld die erg raar en naar geworden is.
Dat tegenwoordig veel mensen aan kanker lijden en/of sterven, vind ik niet zo vreemd. De alsmaar groeiende hoeveelheden kunstmatige stoffen, waaronder ook medicijnen doet een mensenlijf geen goed. De groeiende greep van de farmaceutische industrie en z'n beleggers op de wereldbevolking, zie ik als de grootste oorzaak. De mens wordt geleidelijk vergiftigd. We zijn al decennia bezig met het verbeteren van het milieu. Daar zoek ik de oorzaak van de toename van K niet in. Nee, het is meer ons voedsel en de farmaceutische industrie. Die maken ons ziek, doen de industrie draaien en de beleggers fors verdienen. Aan gezonde mensen wordt niets verdiend. Dat zijn mijn gedachten. Meer niet.